κυκλοφοριακό της πόλης,με ρομαντική (και όχι μόνον) ματιά !

εισαγωγή στην παρούσα ανάρτηση :
Το κυκλοφοριακό πρόβλημα της πόλης, (και οποιασδήποτε πόλης),δεν έχει μόνον τεχνοκρατική "διάσταση", αλλά αποτελεί και στοιχείο ποιότητας της ζωής μας στην πόλη !
Ενα παληό σχετικό άρθρο μου, ανεβάζω στην συνέχεια, αποδεικνύοντας, την ποιοτική διάσταση του προβλήματος :

Το άρθρο μου εκείνο, το ανεβάζω και σε word για ευκολότερη ανάγνωση του :
..........................................................................

ΑΣ   ΗΤΑΝΕ  ΑΛΗΘΙΝΟ  !

και γιατί  να μην  είναι ?

-------------------------------------------

του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της

« δημοτικής κίνησης πολιτών Ρεθύμνου»

Λένε οι ψυχολόγοι και οι ονειροερμηνευτές, ότι στα όνειρα του ο άνθρωπος βλέπει όλα εκείνα που τον απασχολούν στο μυαλό και στην σκέψη του .

Πολλές φορές ,στα όνειρα μας , κάνουμε όμορφες εκδρομές σε εξωτικά μέρη , λύνουμε σοβαρά μας προβλήματα, και ανταμώνουμε με σημαντικά πρόσωπα.

Μια μέρα ,γέμισα όπως συνηθίζω στην καθημερινή λειτουργική μου , την τσάντα μου με τα διάφορα χαρτιά και τους διάφορους φακέλλους μου ,και άνοιξα την πόρτα του σπιτιού μου για τον καθημερινό αγώνα μου.

Κατέβηκα ,σαν πρωινή γυμναστική μου , από τις σκάλες αφήνοντας τον ανελκυστήρα, και βγήκα στον δρόμο.

Ανάλαφρος  ανάλαφρος ,αφού ακόμη δεν είχα συναντήσει τον καθημερινό συνοδοιπόρο μου τον αναπόφευκτο καθημερινό «κολλητό» μου , το ενοχλητικό και φθοροποιό στρές , περπάτησα δέκα βήματα μέχρι την κοντινή στάση του λεωφορείου.

Εκεί βρήκα τον φίλο μου τον Γιώργο ,που και αυτός είχε λάβει την θέση του στην αφετηρία της καθημερινότητας του.

Ούτε δέκα λέξεις δεν προλάβαμε να ανταλλάξουμε και ήρθε το λεωφορείο στο οποίο επιβιβαστήκαμε με προορισμό το κέντρο της πόλης.

Δείξαμε στον χαμογελαστό και ευγενικό οδηγό την κάρτα απεριόριστων διαδρομών που είχαμε προαγοράσει από το κτελ , και μπήκαμε στο λεωφορείο.

Καθίσαμε  δίπλα δίπλα σε καθίσματα του λεωφορείου ,και πιάσαμε μια σύντομη συζήτηση για επίκαιρα θέματα , ανταλλάσσοντας τις απόψεις μας.

Στην μεθεπόμενη στάση ,ανέβηκε στο λεωφορείο ο κοινός φίλος μας ο Αντωνης , που μέχρι πρίν λίγα χρόνια ήταν γείτονας μας ,αλλά ήδη μετοίκησε σε προάστειο της πόλης μας. Αφησε , όπως μας είπε ,το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ ,και συνεχίζει με το λεωφορείο την μετάβαση του στην πόλη για τις δουλειές του.

Τα είπαμε , άνετοι και ήρεμοι , όσα χρόνια τώρα δεν είχαμε συναντηθεί για να μιλήσουμε, και ευχαριστηθήκαμε όλοι μας τούτη την ευτυχή σύμπτωση.

Λίγα μπορέσαμε να πούμε ,στον σύντομο χρόνο που διήρκεσε η διαδρομή μας μέχρι την πρώτη υπηρεσία που είχα στο ημερήσιο πρόγραμμα μου.

Τους χαιρέτησα , τους εξέφρασα την χαρά μου που τους είδα και πολύ περισσότερο που είχαμε διαθέσιμο χρόνο να πούμε δυό κουβέντες, και κατέβηκα από το λεωφορείο στην στάση λίγα μέτρα από την υπηρεσία του προορισμού μου.

Μπήκα στην υπηρεσία , με καλή διάθεση και χαμογελαστός ( πάντα το χαμόγελο είναι η πιστοποίηση  της ευδιαθεσίας μας ) , και στην συγκριτική σκέψη μου εκείνης της στιγμής δεν ξέφυγε μια  αναπόληση στα τεταμένα νεύρα και την φθοροποιό αγανάκτηση ,που σχεδόν πάντα με  κατέκλυζε στο παρελθόν ,όταν χρησιμοποιούσα το αυτοκίνητο μου, και έχανα τον πολύτιμο χρόνο μου αναζητώντας τον «θησαυρό» , δηλ μια ( έστω και .. παράνομη ) θέση στάθμευσης για να το αφήσω!

Γρήγορα τελείωσα την υπόθεση μου ,βγήκα από την υπηρεσία και ( από συνήθεια… ) η ματιά μου πλανήθηκε στον περιβάλλοντα χώρο σε αναζήτηση του … αυτοκινήτου μου! Πάντα σε τέτοιες στιγμές με βασάνιζε η υποχρέωση μου ,να θυμηθώ που είχα αφήσει το αυτοκίνητο μου, μετά την δύστοκη περιπλάνηση της αναζήτησης θέσης στάθμευσης.

Η ανακούφιση της συνειδητοποίησης ότι δεν είχα περάσει από τις δύσκολες συμπληγάδες της «αρπαγής» μιας θέσης στάθμευσης ,όπου και αν την έβρισκα, με οδήγησε με ευχαρίστηση και ψυχική ανάταση, στην διπλανή στάση του λεωφορείου.

Στον ελάχιστο χρόνο της αναμονής του λεωφορείου ,η ματιά μου πλανήθηκε στην γύρω περιοχή και ανακάλυψε όμορφες όψεις και ενδιαφέροντα σημεία, πού ποτέ μέχρι σήμερα, στην διάρκεια των καθημερινών μαραθωνίων που έτρεχα, δεν είχα τον χρόνο να απολαύσω και να καταγράψω.

Από μπροστά μου πέρασαν ,περπατώντας, μερικοί φίλοι , με τους οποίους αντάλλαξα ένα χαιρετισμό και μερικά πειράγματα, βιώνοντας στιγμές ανθρώπινων σχέσεων, που το τζάμι και η ταχύτητα του αυτοκινήτου μας ,μέχρι σήμερα δεν επέτρεπαν να βλαστήσουν.

Ανέβηκα στο λεωφορείο ,και δείχνοντας την κάρτα των απεριόριστων διαδρομών , που έχω προαγοράσει, προχώρησα στο εσωτερικό του.

Εκεί είδα τον φίλο μου τον Πέτρο ,  τον οποίο ,λες και ζούμε σε άλλες πόλεις, είχα καιρό να συναντήσω. Προλάβαμε να πούμε δέκα λέξεις ,μέχρι να φθάσουμε στην στάση που θα κατέβαινα ,με προορισμό την επόμενη υπηρεσία του ημερήσιου δελτίου κίνησης μου.

Κατέβηκα στην στάση μου ,περπάτησα πέντε βήματα, και μπήκα στην υπηρεσία του προορισμού μου. Στέκοντας στην μικρή ουρά ,μέχρι να έρθει η σειρά μου, άκουσα μια συζήτηση μεταξύ των υπαλλήλων ,που λέγανε ότι πιά δεν χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο τους, και έρχονται στην υπηρεσία τους με το λεωφορείο γρηγορότερα και χωρίς άγχος και αγωνία να βρούν θέση στάθμευσης. Μάλιστα  τώρα, το αυτοκίνητο που  μένει στο σπίτι , το χρησιμοποιεί η σύζυγος και κατεβάζει τα παιδιά στο σχολείο ,  πηγαίνει για τα ψώνια κλπ , χωρίς πιά να υπάρχει ανάγκη για δεύτερο αυτοκίνητο.

Μπροστά μου ,ένας οδηγός ταξί μουρμούρισε τα παράπονα του ,για λιγότερη χρήση του ταξί από τους Ρεθυμνιώτες, αλλά έτσι είναι ,πάντα κάποιος πληρώνει την ωφέλεια των πολλών. Η σκέψη μου ,δουλεύοντας τα ,σωστά και αληθινά, παράπονα του οδηγού ταξί , περπάτησε σε δυνατότητες αύξησης άλλων χρήσεων ώστε να αναπληρωθεί η απώλεια αυτή. Αυτά όμως είναι παράμετροι που πρέπει να συζητηθούν ,να μελετηθούν και να προωθηθούν από τους αρμόδιους.

Τελείωσα την δουλειά μου και βγήκα στον δρόμο ,με προορισμό την επόμενη «στάση» του ημερήσιου δρομολογίου μου. Στάθηκα στην στάση ,όπου λίγο πρίν είχα κατέβει από το λεωφορείο, και πριν προφθάσω να απολαύσω την γύρω περιοχή της «άγνωστης» μέχρι σήμερα πόλης μου, ήλθε το λεωφορείο , ανέβηκα ,έδειξα την κάρτα μου και προχώρησα στα καθίσματα. Αντάλλαξα χαιρετισμό και χαμόγελα με δεκάδες συμπολίτες που καθόντουσαν στο λεωφορείο, και κάθισα σε μια θέση.

Στην  διαδρομή , απόλαυσα την όμορφη πόλη μας ,κοιτώντας από το παράθυρο .

Εβλεπα τις βιτρίνες των μαγαζιών ,σημείωσα στο μυαλό μου κάτι που με ενδιέφερε , με σκοπό να πάω κάποια στιγμή να το αγοράσω, έβλεπα τα ίσια και τα στραβά των δρόμων που πέρασε το λεωφορείο, και έκανα τις διαπιστώσεις μου για επισημάνσεις και διορθώσεις που πρέπει να προταθούν. Όταν οδηγούσα ,πριν, το αυτοκίνητο μου, ήμουν αφοσιωμένος στην οδήγηση ( και έτσι πρέπει να κάνει κάθε σωστός οδηγός) και πολλά πράγματα ούτε τα έβλεπα ούτε τα «κατέγραφα».

Μετά από μερικές στάσεις κατέβηκα από το λεωφορείο, για να πάρω το άλλο λεωφορείο ,της άλλης λεωφορειογραμμής, που θα με μετέφερε στην επόμενη υπηρεσία του ημερήσιου προγράμματος μου.

Σε πολύ λίγο χρόνο ,που «γέμισα» απολαμβάνοντας την περιοχή και γνωρίζοντας την, ήλθε το λεωφορείο, ανέβηκα ,έδειξα την κάρτα μου και προχώρησα στην θέση μου.

Αξιοποιώντας την διαδρομή  και το παράθυρο του καθίσματος μου, «είδα» και τούτη την περιοχή της πόλης μου, με την άνεση του ανενόχλητου παρατηρητή.

Φθάνοντας μετά από αρκετές στάσεις στην περιοχή του προορισμού μου, κατέβηκα από το λεωφορείο και με περπάτημα δέκα βημάτων ,έφθασα στην υπηρεσία του προορισμού μου.

Χωρίς άγχος και αγωνία για την στάθμευση αυτοκινήτου μου, χωρίς άγχος και αγωνία μη με γράψει η τροχαία  στο σημείο που βρήκα και άφησα το όχημα μου, χωρίς άγχος και αγωνία για τυχόν φθορά στο αυτοκίνητο μου, από τρίτους έτσι «στενά» που το στάθμευσα, μπαίνω στην υπηρεσία.

Αναμένοντας την σειρά μου, άκουσα κουβέντες από άλλους συμπολίτες που περίμεναν και εκείνοι την σειρά τους. Οι ήρεμες κουβέντες τους έδειχναν ανθρώπους απαλλαγμένους από το βάρος του στρες.

Αλλοι μιλούσαν για την άνεση της κίνησης και των οχημάτων και των δικύκλων και των πεζών. Αλλοι μιλούσαν για τα φαρδειά πεζοδρόμια που έγιναν, άλλοι για το άδειασμα των δρόμων από τα αυτοκίνητα, άλλοι για την άνεση στάθμευσης που πλέον υπήρχε. Αλλοι επεσήμαναν πως πραγματικά γίναμε ευρωπαίοι, με την τάξη, την νομιμότητα , την τακτικότητα ,την συνέπεια ,και την αξιοπιστία στην κυκλοφορία και στις μετακινήσεις μας.

Μερικοί παρατηρούσαν την τουριστική εικόνα της πόλης μας, και άλλοι επεσήμαιναν την αύξηση των τουριστών στην πόλη, και την δραστική μείωση των παραπόνων τους.

Διαπίστωνα την διάχυτη εντύπωση ,ότι τούτη η πόλη ,οι πολίτες της ήταν ευτυχισμένοι!

Τελειώνοντας την υπόθεση μου, πήγα με ανάλαφρο βήμα ( το βήμα που ελαφρύνει η διάχυτη ικανοποίηση του ανθρώπου) στην στάση του λεωφορείου, για την επόμενη «στάση» του ημερήσιου δρομολογίου μου.

Μπροστά στο δημαρχείο της πόλης ,κατέβηκα από το λεωφορείο με προορισμό τα γραφεία του δήμου. Παληοί φίλοι ,συνεργάτες, και συναγωνιστές στον κοινό αγώνα βελτίωσης των τοπικών πραγμάτων, οι υπάλληλοι του δήμου, με δέχθηκαν με χαμόγελα ικανοποίησης και αποδοχής.

Στις συζητήσεις που κάναμε , συζητήσεις που ξεκινούν προχωρούν και τελειώνουν στον κοινό παρονομαστή , δηλ την πορεία λύσης των τοπικών προβλημάτων, άκουσα με ιδιαίτερη ικανοποίηση και ευχαρίστηση ,μακρόπνοους σχεδιασμούς και ρεαλιστικά «βαρειά» προγράμματα. Πουθενά δεν άκουσα την «απωθητική» λέξη ,που πριν ήταν μια στείρα καθημερινότητα στον δήμο, δηλ την οικονομική ανέχεια.

Και «κλειδί» σε όλα αυτά τα ευχάριστα που άκουγα, ήταν τα έσοδα της ελεγχόμενης στάθμευσης. Δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις «από το τίποτα» ,ένα πάγιο και μόνιμο ετήσιο έσοδο άνω των 200 εκατομμυρίων δρχ!

Με ιδιαίτερη υπερηφάνεια και προσωπική ικανοποίηση , βγήκα από το δημαρχείο, αισθανόμενος μια πανηγυρική δικαίωση στα όσα επί χρόνια ,σαν σύγχρονος Γαλιλαίος, υποστήριζα στις δημοτικές παρεμβάσεις ,εισηγήσεις και προτάσεις μου.

Και μέσα από τα δάκρυα των ευτυχισμένων ματιών μου, βλέπω απέναντι από το δημαρχείο, να ξεπροβάλλει ένα αυτοκίνητο ,μέσα από την γή , όπως τα βλέπουμε στις διαφημίσεις των μεταδόσεων ποδοσφαιρικών αγώνων να ξεφυτρώνουν στην σέντρα του γηπέδου.

Να ,επιτέλους έγιναν ηλεκτρονικά υπόγεια γκαράζ στην πόλη, που τόσες φορές τα έχουμε προτείνει!

Βγαίνω στην λεωφόρο, και αποφασίζω να περπατήσω λίγο μέχρι τον οτε ,που είναι η επόμενη «στάση» μου.

Τα φαρδειά πεζοδρόμια της μονοδρομημένης λεωφόρου, με ένα υπέροχο κάγκελο στην πλευρά του δρόμου, αποτελούν ένα άνετο περίπατο για πεζούς, για αμαξίδια, για μαμάδες που κρατούν από το χέρι τα παιδιά τους. Παράλληλα προσφέρουν και μια ασφάλεια έναντι των αυτοκινήτων ,που παληώτερα  μπέρδευαν τα οδοστρώματα με τα πεζοδρόμια.

Οι κολώνες της δεη ,ομορφοβαμμένες και ελκυστικές , έχουν «αποκτήσει» στο ύψος των 4,5 μέτρων , μια γλάστρα από την οποία κρέμονται τα καταπράσινα φύλλα με τα χρωματιστά άνθη των γερανιών ,που ο δήμος φύτεψε , αντιγράφοντας τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας.

Στα μπαλκόνια των κτιρίων ,επίσης κρέμονται χρωματιστά γεράνια φονταρισμένα με τα καταπράσινα φύλλα τους.

Απέναντι στο 2^ο δημ σχολείο, με θλίβουν οι  εξαχνωμένες  φαντασματικές «σιλλουέτες» των κομμένων πλατάνων, αλλά με χαροποιούν οι ταρατσόκηποι, που ο δήμος, η σχολική επιτροπή, ο σύλλογος γονέων ,και οι δάσκαλοι του σχολείου διαμόρφωσαν στις γυμνές ταράτσες των σχολικών κτιρίων.

Μάλιστα παρατήρησα ότι εκείνη την ώρα οι δάσκαλοι έκαναν μάθημα στα παιδιά ,για περιβαλλοντικά θέματα, και τους έδειχναν τις καταπράσινες ταράτσες του σχολείου τους.

Γύρισα πίσω μου ,μηχανικά, και διαπίστωσα ότι και η ταράτσα του δημαρχείου μας ήταν καταπράσινη, και από τα γείσα της εκρέμοντο πράσινα κλαδιά με ολοζώντανα πολύχρωμα λουλούδια.

Από την σκέψη μου πέρασε ένα διαπιστωτικό παράπονο ,γιατί όλα αυτά δεν τα είχα  παρατηρήσει  πριν.                                                                                                            

Που ζούσα μέχρι τώρα!

Τελείωσα την δουλειά μου στον οτε, και βγαίνοντας εξεπλάγην ευχάριστα παρατηρώντας ότι και στο 3^ο γυμνάσιο είχαν ταρατσόκηπο , σε μια αρμονική συνέχεια με τον παρακείμενο δημοτικό κήπο.

Γυρνώντας το βλέμμα μου δεξιά και αριστερά, αισθάνθηκα ότι βρίσκομαι αλλού, απολαμβάνοντας μια ονειρική καταπράσινη λεωφόρο , χωρίς αυτοκίνητα  και χωρίς οποιασδήποτε μορφής και προέλευσης ενοχλήσεις.

Η ματιά μου έπεσε στο κατάστρωμα των πεζοδρομίων. Δεν είχα ποτέ προσέξει, ότι έχουμε όμορφες πλακοστρώσεις σε μελετημένους σχεδιασμούς, με μικρές όμορφοφυτεμμένες ζαρντινιέρες, με άνεση και ασφάλεια κίνησης των ανθρώπων.

Με ένα μονιμοποιημένο  χαμόγελο ικανοποίησης και δικαίωσης, πήρα το λεωφορείο της επιστροφής για το σπίτι μου.

Ούτε κατάλαβα , ανεβασμένος στα σύννεφα της ευτυχίας μου, πότε έφθασα στο σπίτι μου, κατέβηκα στην κοντινή του στάση, και προχώρησα προς την πόρτα της πολυκατοικίας.

Πέρασα δίπλα από το «παραπονεμένο» αυτοκίνητο μου, και με αέρινο περπάτημα ανέβηκα την σκάλα και έφτασα στην πόρτα μου.

Μετά…. ξύπνησα!!!

Ανασηκώθηκα στο κρεβάτι μου , αναπόλησα όλα όσα «εζησα» στην ονειρική περιπλάνηση μου, και απογοητευμένος … αναστέναξα .

Γιατί να μην είναι όλα αυτά αληθινά!

Δεν είναι τίποτα δύσκολο …..

8-4-05

...................................................................................

Κάποτε, πριν από ,περίπου, 20 χρόνια, που ήμουνα αντιδήμαρχος "αρμόδιος ( και) για το κυκλοφοριακό", είχα "ψάξει" το θέμα, είχα ταξιδέψει για "να δώ και να μάθω",είχα δουλέψει και κατάλληξα στην εισήγηση-πρόταση μου, για την λύση του κυκλοφοριακού.

Η πρόταση μου ήταν ένα "πακέτο" τριών (ταυτόχρονων) "δράσεων" του δήμου :

α/ Πλήρης, σωστή, επαρκής, και φθηνή μαζική μεταφορά (δηλαδή αυτό που λέμε "λεωφορείο").

β/ Σωστή εφαρμογή ελεγχόμενης στάθμευσης στην κεντρική περιοχή της πόλης.

γ/ Επαρκής και "αυστηρή" αστυνόμευση της ελεγχόμενης στάθμευσης.

Το δημοτικό συμβούλιο πήρε όλες τις χρειαζούμενες αποφάσεις, και το ΚΤΕΛ αγόρασε τα "μίνι μπας" που απαιτούσε η προβλεπόμενη, από την κυκλοφοριακή μελέτη, μαζική μεταφορά στην πόλη.

Αυτή η μαζική μεταφορά ,πλην της υπάρχουσας (και σήμερα) "γραμμής" (κατά μήκος της πόλης), προέβλεπε δύο ,ακόμη, "γραμμές" που κάλυπταν τον Μασταμπά (μέχρι το ΙΚΑ), και την Καλλιθέα.

Οι τρεις "γραμμές" είχαν κοινές στάσεις για την μετεπιβίβαση των επιβατών από την μια σε άλλη "γραμμή".

Είχαμε μια καλή συνεργασία με το ΚΤΕΛ και κάναμε όλη την απαιτούμενη προεργασία, πήραμε τις σχετικές νομαρχιακές αποφάσεις (τότε η αρμοδιότητα ανήκε στην νομαρχία),και είμαστε "έτοιμοι" να υλοποιήσουμε τον σχεδιασμό.

Δυστυχώς, το δημ συμβούλιο δεν "πέρασε" ,τότε, την ελεγχόμενη στάθμευση και "κουτσούρεψε" τον σχεδιασμό μας.

Παρ όλα αυτά, επειδή είχαμε ετοιμάσει όλα τα υπόλοιπα, προχωρήσαμε την υλοποίηση.

Σχετικό το τευχάριο με τα δρομολόγια κλπ της μαζικής μεταφοράς, που τότε εκτυπώθηκαν και μοιράστηκαν στην πόλη.

 Το ΚΤΕΛ επί ένα μήνα λειτούργησε τα λεωφορεία, όμως (λόγω μη εφαρμογής της ελεγχόμενης στάθμευσης) οι συμπολίτες δεν άλλαξαν τις "συνήθειες" τους (χρήση του οχήματος τους) και έτσι το ΚΤΕΛ σταμάτησε την μαζική μεταφορά λόγω "μηδενικού έργου" !

Ετσι "ο λαϊκισμός του κατοστάρικου" ( 100 δρχ ήταν ,τότε, η χρέωση της ωριαίας στάθμευσης), έδιωξε  το λεωφορείο !

Εγινε "προσπάθεια" και το 2005, από τον τότε αρμόδιο επί των κυκλοφοριακών,η οποία πάλι "δεν περπάτησε" λόγω ημιεφαρμογής !

Το 2008 ( όντας στην αντιπολίτευση του δήμου), ξανάθεσα το θέμα της μαζικής μεταφοράς, αλλά πλέον το ΚΤΕΛ ήταν επιφυλακτικό απέναντι του δήμου, μετά τις προηγούμενες αποτυχίες.

.........................................................

Κλείνοντας την σύντομη αυτή ιστορική αναδρομή, πάλι θα πω "γιατί να μην είναι αληθινά !" εκείνα που το ρομαντικό κείμενο προσέφερε ;
..........................................................................................................................................................
Είναι ( λογικής ) απορίας άξιον , το κυκλοφοριακό θέμα του Ρεθύμνου.
Ολοι πιά γνωρίζουν, (έχει δημοσιοποιηθεί "εξαντλητικά" η σχετική ....τεχνογνωσία !), τί χρειάζεται να γίνει, όμως ....τριγυρίζουμε "γύρω - γύρω" και δεν μπαίνουμε "μέσα στον κύκλο" των απαιτούμενων και χρειαζούμενων λυτικών δράσεων.
Πέρασαν ....αρκετές ( ! ) δεκαετίες και θάπρεπε ,πλέον, να έχουν "ωριμάσει" και οι αποφάσεις και οι υλοποιήσεις των αποφάσεων.
Ομως, επιμένουμε να συνεχίζουμε το ..."γύρω- γύρω" !
Οφείλουμε να θυμίσουμε και τις "χαμένες ευκαιρίες" ,όλα αυτά τα 25-30 χρόνια, καθώς και το γνωστό "δόγμα" ,πως "ό,τι μπορείς να κάνεις σήμερα, αν δεν το κάνεις ,τότε θα είναι αργά, αργότερα που θα  ξανασχοληθείς; μαζί του" !
Για ενημέρωση όποιου ενδιαφέρεται για την τοπική δημοτική ιστορία, ανεβάζω τις (γραπτές ) προσπάθειες μου , τότε, για να γίνουν εκείνα, που δεν έγιναν και το πρόβλημα, απλούστατα, ...γιγαντώθηκε !

Να επισημάνω, ότι το Πολεοδομικό γραφείο ήρθε στον δήμο, μετά από 15 περίπου χρόνια, όμως αυτή η έλευση δεν είχε την σημασία και την αξία της τότε πρότασης μου.

Δεν θέλω να με σώσεις ! [άρθρο μου του 2013 ]

Εισαγωγικό σημείωμα στην παρούσα ανάρτηση :
Ενα ,επίκαιρο, παληό άρθρο μου, αποτολμώ να θυμίσω, έτσι απλά, χωρίς να υπονοώ τίποτα και χωρίς να  αφορά κανέναν, πλην του συγγραφέα του.

Το κείμενο αυτο,το ανεβάζω και σε word για ευκολότερη ανάγνωση του :

...................................................................................................

παραβολικώς……..

γιατί επιμένεις να με σώσεις ;

του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου Ρεθύμνου

Ζούμε σε μια εποχή στην οποία τα αυτονόητα  δεν είναι πλέον αυτονόητα, η προσφορά των καλών υπηρεσιών συνήθως αντιμετωπίζει την φιλυποψία, το ενδιαφέρον για υπάρχοντα προβλήματα αντικρούεται από  λοξές «ματιές», και η ιδιοκτησιακή πραγματικότητα επί όλων και για όλα θεωρείται σαν φυσιολογική!

Δεν παραβλέπω, γιατί δεν  διαβιώ «στον Αρη», ότι υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις, ένεκα των οποίων προκύπτει η επιφύλαξη μας, όμως η γενικευμένη «ισοπέδωση» των πάντων δεν είναι υγιής κατάσταση, και μοιάζει με μια χύτρα ,που ενώ είναι φτειαγμένη να τα αφήνει όλα «να περνούν» ,εμείς επιμένουμε να περιορίζει, μόνον, αυτά που θάπρεπε να αφήνει να περνούν!

Με μορφή παράλληλων «εικόνων» θα προσπαθήσω να περάσω το σοβαρό μήνυμα που θεωρώ υγιές και ωφέλιμο για τον τόπο και τους απλούς ανθρώπους του, όσον αφορά στην απαιτούμενη και αναγκαία προσπάθεια « να σωθεί» αυτός ο τόπος.

*** Φουρτουνιασμένη θάλασσα, καρχαρίες να περιτριγυρίζουν, κύματα να επιτίθενται και να σε κατασπαράσσουν, καταιγίδα και «μαυρίλα» που σε καθηλώνουν.

Κάπου εκεί μέσα,  ένας άνθρωπος προσπαθεί να σταθεί στην επιφάνεια της επιβίωσης του, παλεύοντας με τα κύματα,  χτυπώντας απεγνωσμένα τα χέρια για να κρατηθεί όρθιος, προσπαθώντας να γλυτώσει από τα μεγαλόψαρα.

*** Θαλπωρή , πολυτέλεια, ολόφωτοι ακριβοί πολυέλαιοι , τραπέζια με «πιατέλες» γεμάτες πλούσια εδέσματα, όμορφες παρέες, ουίσκια και σαμπάνιες, χαβιάρια και ακριβά κρασιά, χαχανητά και αναμμένα πούρα , χρυσά γαλόνια στις επωμίδες., λάμψη και γκλαμουριά!

Είναι τόση η εσωτερική φασαρία ,ώστε  η εξωτερική κοσμοχαλασιά και οι «κραυγές» εξουθένωσης του  ανθρωποπνιγμού  να «συντρίβονται» στους εξωτερικούς τοίχους, και να μην ενοχλούν αυτήν την πανδαισία!

………

Ενας  απλός άνθρωπος που στέκεται στην στεριά, βλέπει την αγωνία του παλαιστή των κυμάτων, και χωρίς να διστάσει πέφτει στην ανταριασμένη θάλασσα, και αγωνίζεται να φτάσει , να βοηθήσει,  «να κάνει κάτι» για τον άνθρωπο που χρειάζεται κάποιον να ενδιαφερθεί γι αυτόν και το τεράστιο πρόβλημα του.

Με  έντονες  και εξουθενωτικές προσπάθειες  πλησιάζει τον  ταλαιπωρημένο  και μισοπνιγμένο συνάνθρωπο του.

Εκείνος, τον βλέπει, τον κοιτάζει με μια λοξοματιά, διαπιστώνει ,ότι είναι «ένας σαν κι αυτόν» , και τον διώχνει φωνάζοντας του, ότι θέλει την σωτηρία του, μόνον, από τους  ανθρώπους  με τα γαλόνια και τις χρυσές στολές !

Και ,βεβαίως, πνίγηκε!

Ο άλλος, ακόμη εκεί, να  προσπαθεί, όμως ματαιοπονώντας !

Το ηθικό δίδαγμα :

Αυτοί από τους οποίους περιμένεις την σωτηρία σου, συνήθως δεν σε ακούν, είτε γιατί δεν τους αφήνουν να σε ακούσουν, είτε γιατί ,απλούστατα, δεν ενδιαφέρονται να  «στεναχωρηθούν» από  τα προβλήματα σου.

Εκείνοι που πραγματικά ενδιαφέρονται για σένα, είναι «οι ίδιοι απλοί άνθρωποι» όπως και εσύ.

Αν αυτούς τους κρατείς μακριά σου, και δεν τους αφήνεις να βοηθήσουν ώστε μαζί να ξεφύγετε από το ( κάθε) πρόβλημα, τότε δεν έχεις καμιά  σωτηρία, και είναι βέβαιος ο «πνιγμός» από τα προβλήματα!

Συμπέρασμα:

Καλή φώτιση (άλλωστε ακόμη είναι κοντά η εορτή των Θεοφανείων) για όλους μας!

23.1.2013   nikninos@yahoo.gr   

σκέψης περπατήματα ! (κείμενο του 2009, από τον Νίκο Νίνο)

εισαγωγικό σημείωμα στην παρούσα ανάρτηση :
Πρωτομαγιά σήμερα, και η φύση γιορτάζει !
Ας αφήσουμε την σκέψη μας, να περιδιαβεί στην εορτάζουσα φύση, και να φιλτράρει τα συναισθήματα μας :
..............................................................................................

σκέψης περπατήματα

του κ Νίκου Νίνου πολιτικού μηχανικού ,δημοτικού συμβούλου

Ο σημερινός άνθρωπος, (σχεδόν στο σύνολο μας),  είναι από πολλές αιτίες και πλευρές δεσμευμένος και δεσμευόμενος, είναι κατειλημμένος από έγνοιες και σκοτούρες, είναι περιορισμένος από  «πρέπει» και «δεν πρέπει», είναι περιχαρακωμένος από όρια και όρους, είναι «ισοπεδωμένος» από προβλήματα και  προβληματισμούς, είναι ένας απορροφημένος οδηγός στο καθημερινό «ράλυ» της επιβίωσης, είναι, στην πραγματικότητα, ανελεύθερος!

Από όλα αυτά τα «αλυσιδοδέματα», το μόνο που μπορεί να επαναστατήσει, το μόνο που δεν περιορίζεται, το μόνο που μπορεί, οποτεδήποτε, να πετάξει, το μόνο που δεν δεσμεύεται, είναι η σκέψη!

Θα πάρουμε αναστάσιμο άρωμα ,λίπασμα της ταλαιπωρημένης ζωής μας, αν  ακολουθήσουμε την αύρα της στα περπατήματα της, την ανάσα της στα τρεξίματα της στα μονοπάτια του ονείρου, και την μουσική της στο ήρεμο ρολάρισμα της στις λεωφόρους των οραματισμών!

Πόσες φορές ,πόσοι από μας , μπόρεσαν και ξεζεύτηκαν από το βολόσυρο της καθημερινότητας, και κατάφεραν να αποκτήσουν την  χαμένη ταυτότητα των αισθήσεων τους !

Να δούν ,και να πετάξουν μαζί τους, τα φτερουγίσματα των πουλιών ,που γυρίζουν στις φωλιές τους ,οι οποίες είναι ,σαν τα μεταιωρικά μοναστήρια , σκαρφαλωμένες στις απόκρημνες πλευρές των φαραγγιών.

Να δούν και να αγγίξουν τα ολόδροσα πρασινόφυλλα ,με τα πολύχρωμα αρωματοβόλα άνθη ,που απλώνονται σαν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας, και αργοκινούνται ακολουθώντας το θρόισμα της ανοιξιάτικης απογευματινής ανάσας.

Να ακούσουν τις ορθρινές  ψαλμωδίες των καλημεριστικών ευχαριστιών ,κάθε νέας ανατολής ,από τις  χιλιάδες των πτερωτών χορωδών.

Να ακούσουν και να ανοίξουν τα αραχνιασμένα παράθυρα των αναπολήσεων τους, για να πλημμυρίσει τις θύμισες τους ο αναστεναγμικός αέρας, και να ζεστάνει τις συναισθηματικές απλώστρες  τους ο αναμνησιακός ήλιος.

Να φουσκώσουν τα μπαλόνια των σωθικών τους με ανοιξιάτικα αρώματα και να ανοίξουν τις ρουθουνές πύλες της ζωής ,όπως ανοίγει ο ολοκίτρινος ηλίανθος για να δεχθεί τα πρωινά χάδια του καθημερινού επισκέπτη της ζωής.

Να ανοίξουν τα οσφρητικά πανιά τους, και να ταξιδέψουν στην ήρεμη ,απέραντη, ανατολίτικη θάλασσα των αρωμάτων, να νανουρισθούν από τα μεθυστικά μουρμουρίσματα της, να χαλαρώσουν στα νιρβανικά λουτρά της, και να αναληφθούν στους παραδεισένιους κήπους.

Να απλώσουν τα ελευθερωμένα χέρια τους, να δραστηριοποιήσουν να ξεχασμένα μουδιασμένα δάχτυλα τους, να φτάσει και να τα ζωντανέψει το ενεργοφόρο οξυγόνο , να  ανοίξει την κλειστή πόρτα της ,και να ξανακαθήσει στην αραχνιασμένη καρέκλα της η όμορφη διαβιβάστρια των επαφικών μηνυμάτων. 

Να αφήσουν τα ξανακοκκινισμένα δάχτυλα να ξαμοληθούν ,και να χαρούν  τις καινούριες ,τις πρωτόγνωρες δυνατότητες τους, όπως τρέχουν ολημερίς και χωρίς καθορισμένα δρομολόγια, τα πιτσιρίκια που μόλις άρχισαν να περπατούν.

Να αλλάξουν διατροφικές συνήθειες ,να αφήσουν το αποκαλυψιακό μαγερειό με τα πέτσινα φαγητά του, και να μπουν στο περιβόλι της ζωής, να προσφέρουν στην παραπονεμένη και απογοητευμένη ομιλήτρια ,την απεραντοσύνη των δώρων του.

Να ανοίξει τις βαρειές κουρτίνες της ,για να πλημμυρίσουν την ρυτιδιασμένη όψη της  όλου του κόσμου τα στολίδια .

Η ανυπότακτη σκέψη μας, μπορεί να πετάξει τα χαλινάρια της καθημερινότητας ,και  έχει την δύναμη ,έχει την δυνατότητα, να αναπτύξει αυτοματικές ταχύτητες.

Μπορεί να μας μεταφέρει οπουδήποτε, οπωσδήποτε και σε οτιδήποτε.

Δεν υπάρχουν περιορισμοί ,δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχουν εμπόδια.

Είναι κανόνας της ζωής μας, είναι μια αναγκαία ενέργεια «γεμίσματος των μπαταριών μας», ώστε κάποιες μέρες του χρόνου μας, να αφήνουμε το σκαπέτι  στο κάτεργο» της καθημερινότητας μας, να παίρνουμε ολιγοήμερη άδεια από «την φυλακή» της απασχόλησης μας, και να «πετούμε» για διακοπές.

Αυτές οι λίγες μέρες ,οι ελάχιστες μέρες μπροστά στις 365 μέρες του κάθε χρόνου, μας είναι απαραίτητες ,γιατί λιπαίνουν την ζωή μας για τον υπόλοιπο χρόνο.

Είναι τόσο απαραίτητες ,ώστε να αποτελούν μια νομοθετημένη υποχρέωση μας.

Ετσι  ( σχεδόν ) όλοι μας, έχουμε κουρντίσει  τον αυτόματο πιλότο μας, ώστε να δουλεύουμε τις 335 μέρες και να ξεκουραζόμαστε τις  30!

Και μετά πάλι τα ίδια.

Αυτή η «συνήθεια» έχει πλέον μπεί στο dna μας, και υλοποιείται …αυτόματα και ενστικτωδώς.

Ομως ,τώρα που είναι οι οικονομικές συγκυρίες δύσκολες, τα χρηματικά διαθέσιμα περιορισμένα, και οι οικονομικές υποχρεώσεις πολλές, οι ημέρες των διακοπών συμπιέζονται και περιορίζονται.

Πάντα όμως υπάρχουν διέξοδοι στα αδιέξοδα, πάντα υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στα προβλήματα!

Τα ταξείδια της σκέψης δεν πληρώνουν ούτε εισιτήρια ,ούτε ξενοδοχεία ,ούτε ψώνια.

Εχουν παντού «ελευθέρας», τα έχουν όλα δωρεάν.

Επιπρόσθετα ,τα ταξείδια της σκέψης, δεν έχουν ούτε ταλαιπωρίες, ούτε απρόοπτα που μας στεναχωρούν και μας αγανακτούν.

Οι καθημερινές δύσκολες συνθήκες κουράζουν την «μηχανή» μας, και νωρίς νωρίς μας χρειάζονται φάρμακα , βελτιωτικά, και «λιπάσματα»,για να μπορούμε να συνεχίσουμε.

Πολύ συχνά ακούμε ιατρικές επιταγές, για καθημερινό περπάτημα.

Ο φαύλος κύκλος των φαρμάκων είναι γνωστός.

Μήπως θα ήταν χρήσιμο , αντί διαφόρων φαρμάκων , ένα περπάτημα της σκέψης μας!

Κάποια διαλείμματα στην καθημερινότητα μας, αντί να παίρνουμε το αυτοκίνητο μας για μια βόλτα «να συνέλθουμε», να «παίρνουμε» την σκέψη μας και να περιδιαβαίνουμε ,μαζί της, βρίσκοντας την πραγματική ξεκούραση και ευχαρίστηση.

Με την «βόλτα» που θα μας κάνει η σκέψη μας, θα έχουμε συνεπιβάτη τον εαυτό μας, αυτόν τον γνωστό – άγνωστο μας, με τον οποίο ελάχιστες στιγμές συζητούμε και συναναστρεφόμαστε.

Ας δοκιμάσουμε , λοιπόν, τα συχνοπερπατήματα με την σκέψη μας.

Είναι ,εντελώς, δωρεάν και ανέξοδα.

23-9-09

........................................................................................................