η φαντασία στην εξουσία ! Σε ένα παλιό, προ 20ετίας περίπου, δημοσίευμα με αυτόν τον τίτλο,ετίθεντο απλές ,αλλά πολύ ουσιαστικές σκέψεις του αρθρογράφου,σχετικά με την έλλειψη φαντασίας στον χώρο της εκάστοτε και οπουδήποτε εξουσίας. Εχω την εντύπωση, από την πολύχρονη εμπειρία "των άσπρων μαλλιών " μου, πως ετούτη η σκέψη ,που τότε διάβασα, είναι πολύ επίκαιρη (και) σήμερα, οπότε στην "ατμόσφαιρα" της εξουσίας έχουν επικρατήσει "οι μετρήσεις" και οι "επικοινωνιακές" παρακολουθήσεις της κοινής γνώμης. Δηλαδή, αντί να "χειραγωγείται" η κοινή γνώμη ,για να στραφεί σε καλύτερες συνθήκες και δεδομένα, χειραγωγείται η εξουσία ,που "ακολουθεί" αυτήν την επικρατούσα "κατάσταση" ! Δεν χρειάζονται "πολλά λόγια", για να τεκμηριώσουμε αυτήν την τοποθέτηση μας, αφού "η καθημερινότητα" μας, από μόνη της είναι αρκετή και "επιχειρηματολογεί" ,αρκούντως, υπέρ αυτής της άποψης. Πραγματικά, ας αναλογισθούμε, άς "κάνουμε μια στάση" για να σκεφθούμε,ας αξιολογήσουμε ποιές "συνθήκες" επιρρεάζουν και ορίζουν την κάθε "ημέρα" μας. Σίγουρα, αυτό πιστεύω και αυτό βλέπω και διαβάζω καθημερινά,όλοι μας "γκρινιάζουμε", "ψέλνουμε", και "ζητούμε" το "κάτι καλύτερο", σε όλες τις παραμέτρους της καθημερινότητας μας. Οταν όμως η εξουσία είναι "κρεμασμένη" και συνεχώς αγωνιά για "τα νούμερα", (δηλ τα αποτελέσματα των "μετρήσεων" της κοινής γνώμης),πώς να είναι εύκολο ,ώστε να μπορέσει να "ξεφύγει" η οποια φαντασία της για να "δημιουργήσει" ! Οπωσδήποτε, ευτυχώς, υπάρχουν και εξαιρέσεις, οι οποίες όμως,δυστυχώς, δεν είναι "οι πολλές" περιπτώσεις. Προσωπικά, πάντα πίστευα, στην "αξία" της φαντασίας, και στην χρησιμότητα της "απελευθέρωσης" της κατά την άσκηση μιας οποιασδήποτε εξουσίας. Ασφαλώς για να υπάρξει μια γόνιμη και πλούσια φαντασία, χρειάζεται η "καλλιέργεια" της ! Πάντα έλεγα, ( και λέω !),ότι "στα χρόνια μου", (τότε που η τιμητική εκλογή των συμπολιτών μας με "εστελνε" στα διάφορα συμβούλια,που μετείχα),διάβαζα οποιοδήποτε έντυπο έβλεπα μπροστά μου ! Διότι,ομοίως, πάντα έλεγα, (και λέω!), ότι "δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο",αλλά σαν εμάς, με τα ίδια δεδομένα, (προβλήματα, ανάγκες και δυνατότητες λύσεων),υπάρχουν πολλοί άλλοι στον κόσμο μας. Συνεπώς,η αναγκαία και χρήσιμη τεχνογνωσία και ιδεογνωσία, που θα "συνοδεύσει" την αναζητούσα φαντασία μας,κάπου υπάρχει και θα την βρούμε ! Βεβαίως για να ασχοληθείς "με κάτι " χρειάζεται χρόνος, οργάνωση , και προσπάθεια. Για να απελευθερώσεις αυτά τα αναγκαία στοιχεία (χρόνο, οργάνωση και προσπάθεια),θα πρέπει να αδειάσεις "τον σκληρό δίσκο" της καθημερινότητας σου, από "άχρηστα", (μη παρταγωγικά) αρχεία,και απορροφήσεις, δηλ να ασχοληθείς με αυτά "που πρέπει" και απαιτεί "η καρέκλα" σου, και όχι με όλα τα άλλα που σου επιβάλλει η αγωνία "της επανεκλογής" κλπ. Εχω την άποψη, ότι και εμείς ,ως εκλογείς, θα πρέπει να αλλάξουμε τα αξιολογικά κριτήρια μας,και να δώσουμε περισσότερη "βαρύτητα" στην διατιθέμενη "φαντασία" των κρινομένων (από μας, με την ψήφο μας),υποψηφιοτήτων !

το πράσινο για μια πόλη,(και για οποιαδήποτε γειτονιά), είναι ένα πολύτιμο αγαθό !

σύντομη εισαγωγή στην παρούσα ανάρτηση : ........................................ Θεωρώ, ότι δεν χρειάζονται επιχειρήματα για να τεκμηριώσουμε ετούτη την χρησιμότητα. Το πράσινο, είναι υγεία από κάθε παράμετρο της,είναι αναβάπτιση ψυχολογική,είναι αισθητική αναβάθμιση, είναι πολιτισμός ! Επομένως, θα έπρεπε να αποτελεί μια, ( πραγματική !), προτεραιότητα σε κάθε δημοτικό πρόγραμμα, θα έπρεπε να είναι στις "πρώτες θέσεις" σε κάθε τεχνικό πρόγραμμα των δήμων. Δυστυχώς όμως, η "σκληρή πραγματικότητα" δείχνει, πως με οποιαδήποτε υπαρκτά ή απλά προβαλλόμενα επιχειρήματα,το πράσινο , αντί "να πνίγει" τους δήμους πνίγεται (εκείνο) στα λόγια των διακηρύξεων των δήμων. Στην σωστή αξιολόγηση του , το πράσινο θα έπρεπε να "τρυπώνει" παντού, σε όλες τις "σκέψεις", σε όλες τις δράσεις των δήμων. Είναι ,δυστυχώς, "γνωστό", πως οι σημερινές ελληνικές πόλεις ,αντί να "πνίγονται" στο πράσινο, έχουν πνιγεί στο "τσιμέντο" ! Οι αιτίες είναι πολλές. Ομως η κυριότερη από αυτές, είναι, ότι δεν μας "πολυαπασχόλησε" το πράσινο, και το "ξεχνούσαμε" μπροστά σε οποιοδήποτε πρόβλημα είχαμε. Σαν "κλασσικό" τοπικό παράδειγμα ,ας αναφερθούμε (και να θυμηθούμε),στα (λεγόμενα) νέα σχέδια πόλης (του 1986) της πόλης μας. Τότε που ,(αντίθετα στα προβαλλόμενα επιχειρήματα υπερ του Ν 1337),η "σκληρή αλήθεια" ήταν ,ότι ακόμη και με εκείνα τα ελάχιστα "στοιχεία" κοινόχρηστων χώρων (δηλ μελλοντικών χώρων ,και, πρασίνου), που περιείχαν η ολοκλήρωση τους ΔΕΝ προχωρούσε,διότι δεν "έκλειναν" οι πράξεις εφαρμογής.Ετσι ήρθε μια σαρωτική πρόταση μείωσης και αφαίρεσης τους, (δηλ τσιμεντοποίησης τους),που "πέρασε" προ του αδιεξόδου που είχε προκύψει. Εν πάσει περιπτώσει, η (σκληρή) αλήθεια είναι, πως δεν διατίθενται επαρκείς (για να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την "κομψή" διατύπωση),χώροι για καλλιέργεια του πρασίνου. Κατά συνέπειαν,θα έπρεπε, και πρέπει, να στραφούμε σε "άλλες λύσεις", αν πιστεύουμε και θέλουμε το πράσινο στην πόλη. Πολλοί μιλούν για "πάρκα τσέπης", εννοώντας μικρών διαστάσεων εστίες (κυριολεκτικά !) πρασίνου. Φυσικά, και αυτές οι ελάχιστες επιφάνειες πρασίνου, είναι "ευπρόσδεκτες" και συντελούν εποικοδομητικά στην κάλυψη των πράσινων αναγκών της πόλης. Μια πολύ "σύγχρονη" αντίληψη,που έχει βρεί μια "καλή" εφαρμογή αλλού,είναι οι λεγόμενες πράσινες ταράτσες, δηλαδή η αξιοποίηση των ταρατσών των κτιρίων για την φύτευση και ανάπτυξη πρασίνου ! Αλλη πρόταση αφορά στο "κινούμενο" πράσινο,των μέσων μαζικής μεταφοράς κλπ. Μια άλλη ,πολύ χρήσιμη πρόταση, αφορά στην ανάπτυξη πρασίνου "καθέτως" δηλ στις όψεις των κτιρίων ,στις κολώνες οργανισμών κοινής ωφελείας,στα μπαλκόνια των κτιρίων κλπ. Η ουσία είναι, πως προτάσεις εναλλακτικές για την ανάπτυξη πρασίνου,υπάρχουν, και η σχετική τεχνογνωσία είναι διαθέσιμη. Εκείνο που χρειάζεται, είναι, να υπάρξει η σχετική ενεργοποίηση και δραστηριοποίηση του δήμου, στην υλοποίηση της υπάρχουσας ιδεογνωσίας και τεχνογνωσίας ! Για να "χαλαρώσουμε" λίγο, να θυμίσουμε,πως "μια εποχή" στην χώρα μας είχε "απλωθεί" το ... πράσινο,όταν όλα τα τραπέζια συνδριάσεων, όλοι οι υπηρεσιακοί κλπ φάκελλοι,κλπ κλπ κλπ .... συνηθιζόταν να είναι .... πράσινοι. Επί του προκειμένου θέματος,θα θυμίσουμε, ότι ο γράφων ελιχε επανειλημμένα "θέσει" ετούτη την κάθετη ανάπτυξη του πρασίνου. Αλλωστε ,οι κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας, ήταν ένα κλασσικό παράδειγμα αυτής της εφαρμογής. Επί παρδείγματι : Στο δημ συμβούλιο της 28-5-1997 μιλώντας για το πράσινο, θέσαμε ετούτη την σκέψη για κρεμαστούς κήπους στην πόλη μας:

Το 2012 με την αίτηση-ερώτηση μας απ 27181/ 8-11-12,ζητήσαμε την ψηφιοποίηση του πρασίνου στον δήμο μας.

Το 2013 ξαναθέσαμε στον δήμο την αναγκαιότητα και δυνατότητα πρασίνου, με την αίτηση-πρόταση μας απ 528 / 9-1-13, αναφέρεροντας σχετική τεχνογνωσία για "πράσινο παντού" και για "πράσινο με κάθε δυνατότητα" !

Θα μπορούσε κανείς να παραθέσει "ένα τόμο" από σχετικές δυνατότητες ανάπτυξης πρασίνου,έστω και αν δεν υπάρχουν επιφάνειες για την ανάπτυξη του ! Ομως κάποιοι πρέπει, να γνωρίσουν την δυνατότητα αυτή,και να κάνουν σχετικό πρόγραμμα, "να πάρουν αποφάσεις", και να τις υλοποιήσουν με τις χρειαζούμενες δράσεις !