1995 πρόταση Ν Νίνος, για ράμπες ΑΜΕΑ στα καταστήματα Ρέθυμνου

εισαγωγικό σημείωμα. παρούσης ανάρτησης : Το θέμα της καθημερινότητας των πολιτών ΑΜΕΑ μιας πόλης,και η απρόσκοπτη κινητικότητα τους,(αυτό που λέμε " τα ΑΜΕΑ έξω από το σπίτι" τους),σήμερα είναι πλέον μια "ρουτίνα", δηλαδή όλες οι σχετικές δράσεις θεωρούνται, και είναι, αυτονόητες ! Ομως αυτή η πραγματικότητα, δυστυχώς, δεν υπήρχε ανέκαθεν,διότι ετούτες οι ανάγκες δεν είχαν αξιολογηθεί όπως έπρεπε. Οταν "κάθεσαι" σε μια οποιαδήποτε "καρέκλα" ευθύνης, πρέπει η σκέψεις σου να "πετούν", να ανοίγουν"διαδρόμους", να ακούνε ιδεογνωσίες, να αφουγκράζονται "φωνές" υπαρχουσών αναγκών, να ψάχνουν λύσεις και απαντήσεις σε όλα τα "αιτήματα" της κοινωνίας. Προσωπικά, θεωρώ, ότι έπραξα τα αυτονόητα καθόλες τις 10ετίες που "βρέθηκα" να υπηρετώ (κυριολεκτικά !) τον τόπο μου. Μια από τις πολλές και διάφορες δραστηριοποιήσεις μου, αφορά και στο παρόν θέμα της καθημερινότητας των ΑΜΕΑ συμπολιτών (και επισκεπτών) της πόλής μου. Εν παρενθέσει, να επισημάνω και να υπενθυμίσω, (τα σχετικά , αποδεικτικά,"στοιχεία" υπάρχουν στα αρχείο μου αλλά και στον τοπικό τύπο εκείνης της εποχής),ότι για να μπεί ανελκυστήρας στο δημοτικό κτίριο,που πρότεινα και ζητούσα, "άκουσα" πολλά και διάφορα απο πολλούς και διάφορους ! Βέβαια μετά από μερικά χρόνια, ο ανελκυστήρας, που "δεν μπορούσε να μπεί", μπήκε και έκτοτε λειτουργεί και εξυπηρετεί,άψογα, όλους τους πολίτες. Μια πολύ σημαντική παράμετρος της καθημερινότητας των ΑΜΕΑ ήταν η προσβασιμότητα των διαφόρων χώρων, όπως τα κατυαστήματα κλπ. Με πρόταση μου, που συζητήθηκε και εγκρίθηκε αοπό το δημοτικό συμβούλιο με την αποφ 49 ) 1996,θεσμοθετήθηκε η υποχρέωση κατασκευής ράμπας πρόσβασης . Η σχετική ειδησεογραφία της εποχής εκείνης επισυνάπτεται στην παρούσα ανάρτηση :