οι "οριζόντιες" κατηγορίες,οι οποίες είναι "του συρμού", είναι πολύ άδικες !

εισαγωγικό σημείωμα της παρούσας ανάρτησης :
Στα σαράντα ,περίπου, χρόνια της "δημόσιας παρουσίας", (και συμμετοχής) μου, έχω τοποθετηθεί και έχω διατυπώσει ,δημοσίως, τις απόψεις μου για όλα τα τοπικά θέματα και προβλήματα.
Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με κάποιες από αυτές, όμως κανένας δεν μπορεί να μου 'καταλογίσει" αδιαφορία, ούτε στρεψοφυγία, ούτε παλινδρομήσεις, ούτε ασάφεια και πολιτικαντισμό ή λαϊκισμό, διότι πάντα μελετούσα τα θέματα από όλες τις πλευρές τους και όταν "μιλούσα", γνώριζα για το αντικείμενο που μιλούσα και τεκμηρίωνα τις κουβέντες μου.
Δυστυχώς ,(...κατά την άποψη μου !),ποτέ στα 40 αυτά χρόνια δεν ήμουνα " ο έχων τον λόγο" για να υλοποιήσω αυτά που έλεγα, αλλά πάντα ήμουνα είτε απλός σύμβουλος είτε "αντι" ( αντιδήμαρχος, αντιπρόεδρος κλπ).
[ Το "δυστυχώς", πάει στην άποψη μου, ότι ,αλλιώς, πολλά προβλήματα, (που πάντα "συζητούνται", πάντα αποφασίζονται όμως ποτέ δεν "πάνε πιό πέρα"), θα είχαν λυθεί εδώ και δεκαετίες !]
Δεν έχω το δικαίωμα τού να χρίσω τον γράφοντα ως κριτή κανενός, όμως έχω το δικαίωμα να "θυμίσω" κάποια πραγματικά γεγονότα, για κάποια από "τα θέματα" του τόπου μας, ώστε να "φωτιστούν" οι πτυχές τους και να τις δούμε ,όλοι μας, διαμορφώνοντας αυτό που λέμε "ενημερωμένος πολίτης",κάτι το οποίο πάντα υπηρέτησα γιατί το θεωρώ χρησιμότατο.
Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο ,ογκώδες, βιβλίο για τα διάφορα ,τοπικά, θέματα, και "τις ιστορίες" τους, όμως περιορίζομαι σε κάποια από τα θέματα ,διότι έχω την εκτίμηση ,πως λίγοι έως ελάχιστοι ενδιαφέρονται, και θα ήμουν ευτυχής αν ήταν λανθασμένη ετούτη η αξιολόγηση μου.
Τώρα "που συμμαζεύω" τα σκόρπια αρχεία μου, ( σκόρπια, δυστυχώς, επειδή δεν είχα όταν έπρεπε αυτήν την μέριμνα της ταξινομημένης φύλαξης τους ), επιβεβαιώνεται αυτή η διάχυτη αλήθεια, ότι κάποιοι "κάναμε αυτά που έπρεπε", τότε που έπρεπε, όμως ο "αέρας" δεν άφηνε "το πλοίο" των λύσεων να μπεί στο λιμάνι του δήμου μας, "να ξεφορτώσει" αυτές τις λύσεις που έφερνε !
Επί παραδείγματι το συνημμένο δημοσίευμα της "κρητικής επιθεώρησης", στο οποίο ο γράφων .... γράφει "πολλά και αληθινά" ( κατά την άποψη μου) :

Δεν είναι τυχαίο, ότι τα περισσότερα , ( για να μην θεωρηθώ υπερβολικός, αν πώ "όλα" !),τοπικά προβλήματα είναι .... "σταθερά" και "ακλόνητα", επί αρκετές δεκαετίες .
Και αν διατρέξουμε την τοπική ειδησεογραφία, θα δούμε ,ότι και προτάσεις κατατέθηκαν, και συζητήσεις έγιναν ,και  αποφάσεις πάρθηκαν, όμως ...τα προβλήματα παρέμειναν ,εκεί "κάτω από το χαλί", για να μην "τα βλέπουμε", όμως "να σκοντάφτουμε" πατώντας τα.
Επομένως, εμείς "οι μεταγενέστεροι", οι οποίοι "ζούμε" αυτά τα προβλήματα, και αγανακτούμε, μην "ψέλνουμε" αδιακρίτως "όλους", γιατί κάποιοι ,από αυτούς τους "όλους", έκαναν όσα έπρεπε να κάνουν , έστω και αν δεν μπόρεσαν τελικώς να "σπρώξουν" τις λύσεις, για οποιονδήποτε λόγο ή αιτία.

γέλιο, το ακριβοθώρητο ! άρθρο Νίκου Νίνου

εισαγωγικό σημείωμα για την παρούσα ανάρτηση :
.........................................................................................
Αν παρατηρήσει κανείς,όλους μας στην καθημερινότητα μας, σε αυτό το συνεχές "κολύμπι" μας στην θάλασσα των προβλημάτων μας, θα διαπιστώσει την έλλειψη ,(ή έστω την επικίνδυνη αραίωση του), του οξυγόνου της ζωής ,του αυθόρμητου γέλιου μας !
Θα μπορούσαμε να πούμε, πως πλέον (εδώ και αρκετό καιρό) το γέλιο έχει γίνει ακριβοθώρητο.
Ομως ,αναμφισβήτητα, το γέλιο είναι πραγματικό οξυγόνο στην ζωή μας.
Είναι η καλύτερη πρόληψη για την υγεία μας, είναι το καλύτερο φάρμακο για τα προβλήματα μας.
Το 2013 είχα δημοσιεύσει σε τοπική εφημερίδα ένα σχετικό άρθρο μου, με τίτλο "καταζητείται το γέλιο" :

Αναρτώ το κείμενο και σε word για ευχερέστερη ανάγνωση του :
.........................................................

καταζητείται  !

του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου Ρεθύμνου

Λένε ότι το γέλιο είναι το οξυγόνο της ζωής μας, και προσφέρει στους ανθρώπους υγεία , ενεργητικότητα, αισιοδοξία, και όλες  εκείνες τις θετικές παραμέτρους της καθημερινότητας μας. Χρωματίζει τα συναισθήματα μας, αναζωογονεί τα κύτταρα μας, ντύνει ανοιξιάτικα την ψυχή μας.

Όμως το γέλιο δραπέτευσε από την κοινωνία και από τα σπίτια μας, λείπει από τα τραπέζια μας, απομακρύνθηκε από τις παρέες μας, αποτελεί πλέον μια ανάμνηση για τα συναισθήματα μας.

Ετσι, το γέλιο πιά «καταζητείται», και κάποιοι που είναι υπεύθυνοι οφείλουν να το μας φέρουν πίσω, να ξανανθίσουν τα χείλη μας, να ξαναροδοκοκινίσουν τα μάγουλα, να ξαναντηχήσουν οι  γειτονιές μας!

Οι «παληοί» μας, στις κοινωνίες τους, στις γειτονιές τους, στις παρέες τους, είχαν πάντα μαζί τους, στην «προεδρική καρέκλα», ετούτο τον χρωματιστή της συναναστροφής τους.

Μπορεί να ήταν φτωχοί και κουρασμένοι από τις δυσκολίες τους, όμως «ήξεραν» να διασκεδάζουν, είχαν άφθονο το γέλιο τους, ήταν πλούσιοι στα χωρατά τους, κατάφερναν κι έβγαζαν από τις «μυίγες» της ανέχειας τους πολύ «ξύγκι»  χαράς, κεφιού, και λιπάσματος της ψυχής τους!

Όταν είμασταν παιδιά, (με τις τόσες στερήσεις και τις ανέχειες), μπορεί να φορούσαμε μπαλωμένα ρουχαλάκια, όμως το γέλιο δεν έλλειπε ποτέ από τα φωτεινά πρόσωπα μας, και χαιρόμαστε πραγματικά κάθε στιγμή της ζωούλας μας.

Οποιεσδήποτε αναμνήσεις από το παρελθόν μας,( που πλέον είναι «της μόδας»), αυτήν την αλήθεια καταδεικνύουν, αυτήν την πραγματικότητα αναδεικνύουν!

Στις μέρες μας, «δεν διασκεδάζουμε»!

Πηγαίνεις σε εκδηλώσεις «χαράς», ( γάμοι ,βαπτίσεις κλπ), και πλέον δεν βλέπεις , κατά πως γινόταν άλλοτε, γλεντίστικα  πρόσωπα, αλλά σοβαρές και δυσκολοέκφραστες  «προσωπίδες», δεν βλέπεις ποταμούς κεφιού, γέλιου και εξωτερίκευσης μιας επανάστασης θετικών συναισθημάτων, αλλά μια ηρεμία καλοκαιρινής νυχτερινής παραλίας!

Παρακολουθείς καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, οποιασδήποτε κατηγορίας, και απλά «παρευρίσκεσαι», χωρίς να «ταράζονται» τα εσώψυχα σου!

Στις  παληές παρέες,  το ομαδικό τραγούδι, τα πειραχτικά δίστιχα, και  τα ηχηρά γέλια αρωμάτιζαν και ομόρφαιναν την ατμόσφαιρα σαν τις πανέμορφες πολύχρωμες πεταλούδες που έτρεξαν στο ολάνθιστο περιβόλι.

Στις σημερινές παρέες, συνήθως, ακούς μόνον τους ήχους των εργαλείων του φαγητού, και την οχλοβοή των συμμετεχόντων.

Είναι μια αδήριτη αλήθεια, ότι το γέλιο, αυτή η υγεία της οποιασδήποτε παρέας, λείπει από την ζωή μας!

Πριν λίγες μέρες είχα καταθέσει μια πρόταση-προτροπή μου, να ψάξουμε να καλλιεργήσουμε, να παραγάγουμε, να ξαναβρούμε το γέλιο που μας λείπει.

Πολλοί συμφώνησαν με αυτήν την πρόταση μου,και συμπαρατάχθηκαν μαζί μου στην αφετηρία αυτής της προσπάθειας, να ξαναφέρουμε το γέλιο στα ράφια της καθημερινότητας μας.

Κάποιοι ειρωνεύτηκαν την πρόταση, προφανώς συνηθισμένοι στην σημερινή γκριζόμαυρη καταχνιά μας. Είναι γνωστό ,ότι οι αλλαγές πάντοτε «τρόμαζαν» και πάντα θα τρομάζουν  όσους έχουν υποταγεί και έγιναν «φανατικά» πιστοί στην παραλλαγμένη γνωστή Καζαντζάκεια φράση, θεωρώντας ότι πλέον «δεν ελπίζουν τίποτε»!

Εμείς οι υπόλοιποι, που είμαστε άλλωστε και «οι πολλοί», πιστεύουμε, πως οφείλουμε όχι απλώς να αναζητήσουμε ( που σημαίνει, ότι ,απλά, «ψάχνουμε»!), αλλά να καταζητήσουμε ( που σημαίνει «να το βρούμε οπωσδήποτε»!), το γέλιο που έφυγε και μας λείπει από την ζωή μας.

Αυτήν την απαίτηση μας, οφείλουν να την σεβαστούν και «να την ακούσουν» όλοι οι αρμόδιοι, και να μπουν μπροστάρηδες σε αυτήν την καταζήτηση του γέλιου.

Τα ψαχτήρια μας σε αυτήν την καταζήτηση, είναι όλα εκείνα «τα παληά εργαλεία» που είχαν οι πατεροπαπούδες μας, δηλαδή απλές και ζουμερές, (σε χυμό αστήρευτου γέλιου), δράσεις και δραστηριότητες.

Και επειδή στην πόλη έχουμε  προχωρήσει στην παγκοσμιοποίηση με όλες τις συναφείς «κονσερβοποιημένες» πρακτικές και λειτουργικές, ο «κλήρος» πέφτει στα χωριά μας, από τα οποία περιμένουμε να έρθει ο «Μεσίας» έχοντας μαζί του  την ελπίδα της επανόδου του γέλιου στα πρόσωπα μας.

Οι πολιτιστικοί σύλλογοι των χωριών μας, πραγματικές «δεξαμενές» εθελοντισμού και προσφοράς, ας ενεργοποιηθούν και προς αυτήν την κατεύθυνση, να οργανώσουν δράσεις και εκδηλώσεις καλλιεργώντας , με «παληούς ντόπιους σπόρους», (και  όχι με υβρίδια φτειασιδωμένου πλαστικού γέλιου!),το γέλιο για να το προσφέρουν ,και στα χωριά τους, αλλά και σε όλους μας ,συμπολίτες και επισκέπτες του δήμου μας.

Το γέλιο «δραπέτευσε», εδώ και πολύ καιρό,  και «καταζητείται»!

Το χρειαζόμαστε, για να λιπάνει την μαραμένη καθημερινότητα μας, για να χρωματίσει τα ξεθωριασμένα ενδιαφέροντα μας,  για να ζεστάνει την παγωμένη απογοητευμένη ψυχή μας.

Επιβάλλεται λοιπόν, να το καταζητήσουμε, κατά πως πρέπει, και να το ξαναφέρουμε στα πρόσωπα μας!

4-7-2013

nikninos@gmail.com  nikosninos1.blogspot.com www.dimotiki-kinisi.gr