εισαγωγή-πρόλογος του κειμένου που ακολουθεί :
..................................................................................
Το Ρέθυμνο, πίστευα,πιστεύω, και πάντα θα πιστεύω,(διότι είναι μια αλήθεια !),ότι είναι ένας ευλογημένος τόπος,ο οποίος (όπως το έχω γράψει-αποδείξει σε σχετικό κείμενο μου) "δεν δικαιούται να έχει προβλήματα" !
Δυστυχώς, ενώ υπάρχουν ιδέες και προτάσεις, ενώ υπάρχουν κατατεθειμένες ρεαλιστικές-εφικτές απόψεις,όμως δεν υλοποιήθηκαν λυτικές δράσεις (από τον δήμο,κατά κύριο λόγο),και έτσι παραμένουμε "στα ίδια", τα οποία μάλιστα όσο δεν λύνουμε προβλήματα και δεν υλοποιούμε δράσεις επαυξάνονται σε ποιότητα και ποσότητα τους.
Οταν ήμουν στον δήμο ,είχα αναπτύξει "οράματα", και είχα κατατεθειμένες προτάσεις για πάρα πολλά τοπικά θέματα, οι οποίες όμως δεν προωθήθηκαν και έτσι ,αυτές οι ιδέες, έμειναν "στα όνειρα μου" !
Το κείμενο, "περιγράφει" και καταγράφει την καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής των πολιτών και των επισκεπτών,άν και όταν είχαν γίνει "κάποια πράγματα" !
Ολα τούτα θα μπορούσαν να είναι αληθινά, και παραμένει η .... απορία, "γιατί δεν είναι" !
ΑΣ ΗΤΑΝΕ ΑΛΗΘΙΝΟ
!
και γιατί να μην είναι ?
-------------------------------------------
του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της
«ανεξάρτητης δημοτ κίνησης πολιτών Ρεθύμνου»
Λένε οι ψυχολόγοι και οι ονειροερμηνευτές, ότι στα όνειρα
του ο άνθρωπος βλέπει όλα εκείνα που τον απασχολούν στο μυαλό και στην σκέψη
του .
Πολλές φορές ,στα όνειρα μας , κάνουμε όμορφες εκδρομές σε
εξωτικά μέρη , λύνου με σοβαρά μας προβλήματα, και ανταμώνουμε με σημαντικά
πρόσωπα.
Μια μέρα ,γέμισα όπως συνειθίζω στην καθημερινή λειτουργική
μου , την τσάντα μου με τα διάφορα χαρτιά και τους διάφορους φακέλλους μου ,και
άνοιξα την πόρτα του σπιτιού μου για τον καθημερινό αγώνα μου.
Κατέβηκα ,σαν πρωινή γυμναστική μου , από τις σκάλες
αφήνοντας τον ανελκυστήρα, και βγήκα στον δρόμο.
Ανάλαφρος ανάλαφρος
,αφού ακόμη δεν είχα συναντήσει τον καθημερινό συνοδοιπόρο μου τον αναπόφευκτο
καθημερινό «κολλητό» μου , το ενοχλητικό και φθοροποιό στρέςς , περπάτησα δέκα
βήματα μέχρι την κοντινή στάση του λεωφορείου.
Εκεί βρήκα τον φίλο μου τον Γιώργο ,που και αυτός είχε λάβει
την θέση του στην αφετηρία της καθημερινότητας του.
Ούτε δέκα λέξεις δεν προλάβαμε να ανταλλάξουμε και ήρθε το
λεωφορείο στο οποίο επιβιβαστήκαμε με προορισμό το κέντρο της πόλης.
Δείξαμε στον χαμογελαστο και ευγενικό οδηγό την κάρτα
απεριόριστων διαδρομών που είχαμε προαγοράσει από το κτελ , και μπήκαμε στο
λεωφορείο.
Καθήσαμε δίπλα δίπλα
σε καθίσματα του λεωφορείου ,και πιάσαμε μια σύντομη συζήτηση για επίκαιρα
θέματα , ανταλάσσοντας τις απόψεις μας.
Στην μεθεπόμενη στάση ,ανέβηκε στο λεωφορείο ο κοινός φίλος
μας ο Αντωνης , που μέχρι πρίν λίγα χρόνια ήταν γείτονας μας ,αλλά ήδη
μετοίκησε σε προάστειο της πόλης μας. Αφησε , όπως μας είπε ,το αυτοκίνητο στο
πάρκινγκ ,και συνεχίζει με το λεωφορείο την μετάβαση του στην πόλη για τις
δουλειές του.
Τα είπαμε , άνετοι και ήρεμοι , όσα χρόνια τώρα δεν είχαμε
συναντηθεί για να μιλήσουμε, και ευχαριστηθήκαμε όλοι μας τούτη την ευτυχή
σύμπτωση.
Λίγα μπορέσαμε να πούμε ,στον σύντομο χρόνο που διήρκησε η
διαδρομή μας μέχρι την πρώτη υπηρεσία που είχα στο ημερήσιο πρόγραμμα μου.
Τους χαιρέτησα , τους εξέφρασα την χαρά μου που τους είδα
και πολύ περισσότερο που είχαμε διαθέσιμο χρόνο να πούμε δυό κουβέντες, και
κατέβηκα από το λεωφορείο στην στάση λίγα μέτρα από την υπηρεσία του προορισμού
μου.
Μπήκα στην υπηρεσία , με καλή διάθεση και χαμογελαστός (
πάντα το χαμόγελο είναι η πιστοποίηση
της ευδιαθεσίας μας ) , και στην συγκριτική σκέψη μου εκείνης της
στιγμής δεν ξέφυγε μια αναπόληση στα
τεταμμένα νεύρα και την φθοροποιό αγανάκτηση ,που σχεδόν πάντα με κατέκλυζε στο παρελθόν ,όταν χρησιμοποιούσα
το αυτοκίνητο μου, και έχανα τον πολύτιμο χρόνο μου αναζητώντας τον «θησαυρό» ,
δηλ μια ( έστω και .. παράνομη ) θέση στάθμευσης για να το αφήσω!
Γρήγορα τελείωσα την υπόθεση μου ,βγήκα από την υπηρεσία και
( από συνήθεια… ) η ματιά μου πλανήθηκε στον περιβάλλοντα χώρο σε αναζήτηση του
… αυτοκινήτου μου! Πάντα σε τέτοιες στιγμές με βασάνιζε η υποχρέωση μου ,να
θυμηθώ που είχα αφήσει το αυτοκίνητο μου, μετά την δύστοκη περιπλάνηση της
αναζήτησης θέσης στάθμευσης.
Η ανακούφιση της συνειδητοποίησης ότι δεν είχα περάσει από
τις δύσκολες συμπληγάδες της «αρπαγής» μιας θέσης στάθμευσης ,όπου και αν την
έβρισκα, με οδήγησε με ευχαρίστηση και ψυχική ανάταση, στην διπλανή στάση του
λεωφορείου.
Στον ελάχιστο χρόνο της αναμονής του λεωφορείου ,η ματιά μου
πλανήθηκε στην γύρω περιοχή και ανακάλυψε όμορφες όψεις και ενδιαφέροντα
σημεία, πού ποτέ μέχρι σήμερα, στην διάρκεια των καθημερινών μαραθωνίων που
έτρεχα, δεν είχα τον χρόνο να απολαύσω και να καταγράψω.
Από μπροστά μου πέρασαν ,περπατώντας, μερικοί φίλοι , με
τους οποίους αντάλλαξα ένα χαιρετισμό και μερικά πειράγματα, βιώνοντας στιγμές
ανθρώπινων σχέσεων που το τζάμι και η ταχύτητα του αυτοκινήτου μας ,μέχρι
σήμερα δεν επέτρεπαν να βλαστήσουν.
Ανέβηκα στο λεωφορείο ,και δείχνοντας την κάρτα των
απεριόριστων διαδρομών , που έχω προαγοράσει, προχώρησα στο εσωτερικό του.
Εκεί είδα τον φίλο μου τον Πέτρο , τον οποίο ,λες και ζούμε σε άλλες πόλεις,
είχα καιρό να συναντήσω. Προλάβαμε να πούμε δέκα λέξεις ,μέχρι να φθάσουμε στην
στάση που θα κατέβαινα ,με προορισμό την επόμενη υπηρεσία του ημερήσιου δελτίου
κίνησης μου.
Κατέβηκα στην στάση μου ,περπάτησα πέντε βήματα, και μπήκα
στην υπηρεσία του προορισμού μου. Στέκοντας στην μικρή ουρά ,μέχρι να έρθει η
σειρά μου, άκουσα μια συζήτηση μεταξύ των υπαλλήλων ,που λέγανε ότι πιά δεν
χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο τους, και έρχονται στην υπηρεσία τους με το
λεωφορείο γρηγορότερα και χωρίς άγχος και αγωνία να βρούν θέση στάθμευσης.
Μάλιστα τώρα, το αυτοκίνητο που μένει στο σπίτι , το χρησιμοποιεί η σύζυγος
και κατεβάζει τα παιδιά στο σχολείο ,
πηγαίνει για τα ψώνια κλπ , χωρίς πιά να υπάρχει ανάγκη για δεύτερο
αυτοκίνητο.
Μπροστά μου ,ένας οδηγός ταξί μουρμούρισε τα παράπονα του
,για λιγότερη χρήση του ταξί από τους Ρεθυμνιώτες, αλλά έτσι είναι ,πάντα
κάποιος πληρώνει την ωφέλεια των πολλών. Η σκέψη μου ,δουλεύοντας τα ,σωστά και
αληθινά, παράπονα του οδηγού ταξί , περπάτησε σε δυνατότητες αύξησης άλλων
χρήσεων ώστε να αναπληρωθεί η απώλεια αυτή. Αυτά όμως είναι παράμετροι που
πρέπει να συζητηθούν ,να μελετηθούν και να προωθηθούν από τους αρμόδιους.
Τελείωσα την δουλειά μου και βγήκα στον δρόμο ,με προορισμό
την επόμενη «στάση» του ημερήσιου δρομολογίου μου. Στάθηκα στην στάση ,όπου
λίγο πρίν είχα κατέβει από το λεωφορείο, και πριν προφθάσω να απολαύσω την γύρω
περιοχή της «άγνωστης» μέχρι σήμερα πόλης μου, ήλθε το λεωφορείο , ανέβηκα
,έδειξα την κάρτα μου και προχώρησα στα καθίσματα. Αντάλλαξα χαιρετισμό και
χαμόγελα με δεκάδες συμπολίτες που καθόντουσαν στο λεωφορείο, και κάθισα σε μια
θέση.
Στην διαδρομή ,
απόλαυσα την όμορφη πόλη μας ,κοιτώντας από το παράθυρο .
Εβλεπα τις βιτρίνες των μαγαζιών ,σημείωσα στο μυαλό μου
κάτι που με ενδιέφερε , με σκοπό να πάω κάποια στιγμή να το αγοράσω, έβλεπα τα
ίσια και τα στραβά των δρόμων που πέρασε το λεωφορείο, και έκανα τις
διαπιστώσεις μου για επισημάνσεις και διορθώσεις που πρέπει να προταθούν. Όταν
οδηγούσα ,πριν, το αυτοκίνητο μου, ήμουν αφοσιωμένος στην οδήγηση ( και έτσι
πρέπει να κάνει κάθε σωστός οδηγός) και πολλά πράγματα ούτε τα έβλεπα ούτε τα
«κατέγραφα».
Μετά από μερικές στάσεις κατέβηκα από το λεωφορείο, για να
πάρω το άλλο λεωφορείο ,της άλλης λεωφορειογραμμής, που θα με μετέφερε στην
επόμενη υπηρεσία του ημερήσιου προγράμματος μου.
Σε πολύ λίγο χρόνο ,που «γέμισα» απολαμβάνοντας την περιοχή
και γνωρίζοντας την, ήλθε το λεωφορείο, ανέβηκα ,έδειξα την κάρτα μου και
προχώρησα στην θέση μου.
Αξιοποιώντας την διαδρομή
και το παράθυρο του καθίσματος μου, «είδα» και τούτη την περιοχή της
πόλης μου, με την άνεση του άνενόχλητου παρατηρητή.
Φθάνοντας μετά από αρκετές στάσεις στην περιοχή του
προορισμού μου, κατέβηκα από το λεωφορείο και με περπάτημα δέκα βημάτων ,έφθασα
στην υπηρεσία του προορισμού μου.
Χωρίς άγχος και αγωνία για την στάθμευση αυτοκινήτου μου,
χωρίς άγχος και αγωνία μη με γράψει η τροχαία
στο σημείο που βρήκα και άφησα το όχημα μου, χωρίς άγχος και αγωνία για
τυχόν φθορά στο αυτοκίνητο μου, από τρίτους έτσι «στενά» που το στάθμευσα,
μπαίνω στην υπηρεσία.
Αναμένοντας την σειρά μου, άκουσα κουβέντες από άλλους συμπολίτες
που περίμεναν και εκείνοι την σειρά τους. Οι ήρεμες κουβέντες τους έδειχναν
ανθρώπους απαλλαγμένους από το βάρος του στρες.
Αλλοι μιλούσαν για την άνεση της κίνησης και των οχημάτων
και των δικύκλων και των πεζών. Αλλοι μιλούσαν για τα φαρδειά πεζοδρόμια που
έγιναν, άλλοι για το άδειασμα των δρόμων από τα αυτοκίνητα, άλλοι για την άνεση
στάθμευσης που πλέον υπήρχε. Αλλοι επεσήμαναν πως πραγματικά γίναμε ευρωπαίοι,
με την τάξη, την νομιμότητα , την τακτικότητα ,την συνέπεια ,και την αξιοπιστία
στην κυκλοφορία και στις μετακινήσεις μας.
Μερικοί παρατηρούσαν την τουριστική εικόνα της πόλης μας,
και άλλοι επεσήμαιναν την αύξηση των τουριστών στην πόλη, και την δραστική
μείωση των παραπόνων τους.
Διαπίστωνα την διάχυτη εντύπωση ,ότι τούτη η πόλη ,οι πολίτες
της ήταν ευτυχισμένοι!
Τελειώνοντας την υπόθεση μου, πήγα με ανάλαφρο βήμα ( το
βήμα που ελαφρύνει η διάχυτη ικανοποίηση του ανθρώπου) στην στάση του
λεωφορείου, για την επόμενη «στάση» του ημερήσιου δρομολογίου μου.
Μπροστά στο δημαρχείο της πόλης ,κατέβηκα από το λεωφορείο
με προορισμό τα γραφεία του δήμου. Παληοί φίλοι ,συνεργάτες, και συναγωνιστές
στον κοινό αγώνα βελτίωσης των τοπικών πραγμάτων, οι υπάλληλοι του δήμου, με
δέχθηκαν με χαμόγελα ικανοποίησης και αποδοχής.
Στις συζητήσεις που κάναμε , συζητήσεις που ξεκινούν
προχωρούν και τελειώνουν στον κοινό παρονομαστή , δηλ την πορεία λύσης των
τοπικών προβλημάτων, άκουσα με ιδιαίτερη ικανοποίηση και ευχαρίστηση
,μακρόπνοους σχεδιασμούς και ρεαλιστικά «βαρειά» προγράμματα. Πουθενά δεν
άκουσα την «απωθητική» λέξη ,που πριν ήταν μια στείρα καθημερινότητα στον δήμο,
δηλ την οικονομική ανέχεια.
Και «κλειδί» σε όλα αυτά τα ευχάριστα που άκουγα, ήταν τα
έσοδα της ελεγχόμενης στάθμευσης. Δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις «από το
τίποτα» ,ένα πάγιο και μόνιμο ετήσιο έσοδο άνω των 200 εκατομμυρίων δρχ!
Με ιδιαίτερη υπερηφάνεια και προσωπική ικανοποίηση , βγήκα
από το δημαρχείο, αισθανόμενος μια πανηγυρική δικαίωση στα όσα επί χρόνια ,σαν
σύγχρονος Γαλιλαίος, υποστήριζα στις δημοτικές παρεμβάσεις ,εισηγήσεις και προτάσεις
μου.
Και μέσα από τα δάκρυα των ευτυχισμένων ματιών μου, βλέπω
απέναντι από το δημαρχείο, να ξεπροβάλλει ένα αυτοκίνητο ,μέσα από την γή ,
όπως τα βλέπουμε στις διαφημίσεις των μεταδόσεων ποδοσφαιρικών αγώνων να
ξεφυτρώνουν στην σέντρα του γηπέδου.
Να ,επιτέλους έγιναν ηλεκτρονικά υπόγεια γκαράζ στην πόλη,
που τόσες φορές τα έχουμε προτείνει!
Βγαίνω στην λεωφόρο, και αποφασίζω να περπατήσω λίγο μέχρι
τον οτε ,που είναι η επόμενη «στάση» μου.
Τα φαρδειά πεζοδρόμια της μονοδρομημένης λεωφόρου, με ένα υπέροχο
κάγκελο στην πλευρά του δρόμου, αποτελούν ένα άνετο περίπατο για πεζούς, για
αμαξίδια, για μαμάδες που κρατούν από το χέρι τα παιδιά τους. Παράλληλα
προσφέρουν και μια ασφάλεια έναντι των αυτοκινήτων ,που παληώτερα μπέρδευαν τα οδοστρώματα με τα πεζοδρόμια.
Οι κολώνες της δεη ,ομορφοβαμμένες και ελκυστικές , έχουν
«αποκτήσει» στο ύψος των 4,5 μέτρων , μια γλάστρα από την οποία κρέμονται τα
καταπράσινα φύλλα με τα χρωματιστά άνθη των γερανιών ,που ο δήμος φύτεψε ,
αντιγράφοντας τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας.
Στα μπαλκόνια των κτιρίων ,επίσης κρέμονται χρωματιστά
γεράνια φονταρισμένα με τα καταπράσινα φύλλα τους.
Απέναντι στο 2ο δημ σχολείο, με θλίβουν οι εξαχνωμένες
φαντασματικές «σιλλουέτες» των κομμένων πλατάνων, αλλά με χαροποιούν οι
ταρατσόκηποι, που ο δήμος, η σχολική επιτροπή, ο σύλλογος γονέων ,και οι
δάσκαλοι του σχολείου διαμόρφωσαν στις γυμνές ταράτσες των σχολικών κτιρίων.
Μάλιστα παρατήρησα ότι εκείνη την ώρα οι δάσκαλοι έκαναν
μάθημα στα παιδιά ,για περιβαλλοντικά θέματα, και τους έδειχναν τις
καταπράσινες ταράτσες του σχολείου τους.
Γύρισα πίσω μου ,μηχανικά, και διαπίστωσα ότι και η ταράτσα
του δημαρχείου μας ήταν καταπράσινη, και από τα γείσα της εκρέμμοντο πράσινα
κλαδιά με ολοζώντανα πολύχρωμα λουλούδια.
Από την σκέψη μου πέρασε ένα διαπιστωτικό παράπονο ,γιατί
όλα αυτά δεν τα είχα παρατηρήσει πριν.
Που ζούσα μέχρι τώρα!
Τελείωσα την δουλειά μου στον οτε, και βγαίνοντας εξεπλάγην
ευχάριστα παρατηρώντας ότι και στο 3ο γυμνάσιο είχαν ταρατσόκηπο ,
σε μια αρμονική συνέχεια με τον παρακείμενο δημοτικό κήπο.
Γυρνώντας το βλέμμα μου δεξιά και αριστερά, αισθάνθηκα ότι
βρίσκομαι αλλού, απολαμβάνοντας μια ονειρική καταπράσινη λεωφόρο , χωρίς
αυτοκίνητα και χωρίς οποιασδήποτε μορφής
και προέλευσης ενοχλήσεις.
Η ματιά μου έπεσε στο κατάστρωμα των πεζοδρομίων. Δεν είχα
ποτέ προσέξει, ότι έχουμε όμορφες πλακοστρώσεις σε μελετημένους σχεδιασμούς, με
μικρές όμορφοφυτεμμένες ζαρντινιέρες, με άνεση και ασφάλεια κίνησης των
ανθρώπων.
Με ένα μονιμοποιημένο
χαμόγελο ικανοποίησης και δικαίωσης, πήρα το λεωφορείο της επιστροφής
για το σπίτι μου.
Ούτε κατάλαβα , ανεβασμένος στα σύννεφα της ευτυχίας μου,
πότε έφθασα στο σπίτι μου, κατέβηκα στην κοντινή του στάση, και προχώρησα προς
την πόρτα της πολυκατοικίας.
Πέρασα δίπλα από το «παραπονεμένο» αυτοκίνητο μου, και με
αέρινο περπάτημα ανέβηκα την σκάλα και έφτασα στην πόρτα μου.
Μετά…. ξύπνησα!!!
Ανασηκώθηκα στο κρεβάτι μου , αναπόλησα όλα όσα «εζησα» στην
ονειρική περιπλάνηση μου, και απογοητευμένος … αναστέναξα .
Γιατί να μην είναι όλα αυτά αληθινά!
Δεν είναι τίποτα δύσκολο …..
8-4-05
