ΓΙΑΤΙ ? ---------------- Εχουμε συνειθίσει πλέον και όσα ακούμε , όσα διαβάζουμε, όσα βιώνουμε, όλα τα θεωρούμε… αυτονόητα, σωστά, και αποδεκτά. Ετσι ακούμε ( και πληρώνουμε) πως αυξήθηκαν τα τρόφιμα , μουρμουρί ζουμε λίγο , αλλά « τι να κάνουμε, έτσι είναι!». Διαβάζουμε πως κάποιοι καταχράσθηκαν δημόσια λεφτά, πνίγουμε την αγανάκτηση μας, αλλά « τι να κάνουμε, κάποιοι κλέβουν!». Βιώνουμε την καθημερινή ταλαιπωρία μας κυκλοφορώντας στην πόλη, ίσως βρίζουμε από μέσα μας, αλλά « τι να κάνουμε υπάρχει κυκλοφορι ακό πρόβλημα!». Προσπαθούμε να περάσουμε στο απέναντι πεζοδρόμιο , τρομάζουμε με το αυτοκίνητο ή το δίκυκλο , που παρά λίγο να μας στείλει στο νοσοκο μείο, αλλά «τι να κάνουμε ,δεν υπάρχει κυκλοφοριακή παιδεία!». Περνούμε από τον Αγνωστο Στρατιώτη ,και κρατούμε την μύτη μας, αλ λά « τι να κάνουμε ,ο δήμος δεν ενδιαφέρεται!». Ψάχνουμε τόπο να σταθούμε και πεζοδρόμιο να περπατήσουμε και δεν βρίσκουμε , αλλά « τι να κάνουμε , δεν έχουμε πεζοδρόμια!». Ψάχνουμε για θέση να παρκάρουμε το αυτοκίνητο μας, και συναντούμε ένα σωρό εμπόδια επισήμανσης της ιδιωτικοποίησης του δημόσιου χώρου ( ζαρντινιέρες, ιδιωτικές πινακίδες, κούτες και τελλάρα κλπ), αγα νακτούμε , αλλά « τι να κάνουμε ,ο καθένας ότι θέλει κάνει!». Περπατούμε αμέριμνοι στην πεζοδρομημένη παληά πόλη, και αιφνιδιαζόμαστε από το έντονο κορνάρισμα του βιαστικού παραβάτη του δακτυλίου, τρομάζουμε ,αγανακτούμε, αλλά «τι να κάνουμε ο δακ τύλιος είναι διάτρητος!». Ζητούμε να γίνει κάποιο επείγον δημοτικό έργο, που μας ταλαιπωρεί, εισπράττουμε την ,γνωστή, οικονομική αδυναμία του δήμου, αλλά «τι να κάνουμε,ο δήμος δεν έχει λεφτά!». Για όλα έχουμε αποδεχτεί «την μοίρα μας», και έχουμε παραιτηθεί κάθε πάρα πέρα ερώτησης ,ανάλυσης και αιτιολόγησης. Εχουμε ξεχάσει τελείως εκείνη την μικρούλα λέξη , που στα παιδικά μας χρόνια είχαμε μονίμως στα χείλη μας. Όταν πρωτοβγαίναμε στους δρόμους της ζωής, οι ερωτήσεις μας, μετά από κάθε εξήγηση-απάντηση των γονιών μας στις παιδικές ερωτήσεις μας ,ήταν μόνιμα και πάντα στην ίδια βάση. Γιατί ??? Και δεν ξεκολούσαμε από αυτήν ,αν ο γονιός μας δεν εξηγούσε με πλήρη πειστικότητα, την απάντηση μου μας είχε δώσει! Σαν παιδιά χρησιμοποιούσαμε, μονίμως ,αυτή την λεξούλα, που διεκδικούσε την πλήρη εξήγηση της απάντησης στην αρχική απορία μας, για το οποιοδήποτε θέμα. Και κει ,δεν ξεκολούσαμε ,επαναλαμ βάνοντας το «γιατί!» , μέχρι να ικανοποιηθούμε από την γονική προσπάθειας ερμηνείας. Τώρα που γίναμε μεγάλοι, ξεχάσαμε την ανάγκη της περαιτέρω ερμηνείας που απαιτούσε το παιδικό μνας «γιατί!», συμβιβαστήκαμε , και υποταχθήκαμε «στην μοίρα μας». Ό,τι μας απαντούν στην αρχική απορία μας, είμαστε τόσο ολιγαρκείς και «κουρασμένοι» που δεν συνεχίζουμε , όπως πράτταμε ,σαν παιδιά. Πολλοί λένε ότι μακάρι να ξαναγινόμαστε παιδιά, με την έννοια της ειλικρίνειας, της απλότητας, της υγείας, της ανεμελιάς ,της χαράς. Εμείς θα πούμε, ότι μακάρι να ξαναγινόμαστε σαν τα παιδιά και να ξαναχρησιμοποιήσουμε εκείνη την ξεχασμένη λεξούλα, που απαιτούσε και έπαιρνε ,πλήρεις και σαφείς αιτιολογήσεις, για όλες τις απαντήσεις . όλων των παιδικών αποριών μας. Βέβαια η παρθενογένεσις δεν υπάρχει στον χώρο των προβλημάτων , ούτε η αυτοφυία συναντάται στον χώρο των αδυναμιών. Όλα έχουν και ταυτότητα , με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις ,με χρόνο γένεσης και χώρο γένεσης, και ονομασία προέλευσης. Επομένως στην διαδικασία , που θα αντικαθιστούσε την δική μας υποταγή στο «τι να κάνουμε» , με μια σειρά από «γιατί» θα φθάναμε στις αιτίες και στους αίτιους, και γνωρίζοντας το ιστορικό των προβλημάτων θα τα είχαμε γιατρέψει! Και σε μερικές περιπτώσεις θα μαθαίναμε και άγνωστα πράγματα, που μόνο ψάχνοντας και ερευνώντας τα μαθαίνεις. Το μοναδικό κλειδί που ανοίγει αυτά τα «αρχεία», έχει πέντε γράμματα, είναι από τις πρώτες παιδικές μας λεξούλες, και έχει ξεχασθεί στα κουτιά των παιδικών μας αναμνήσεων. Ας το ανασύρουμε, ας το ξαναχρησιμοποιήσουμε ,όπως το χρησιμοποι ούσαμε παιδιά, και σίγουρα πολλά θα αλλάξουν στα τοπικά μας (και όχι μόνον!) πράγματα. Εχουμε να το χρησιμοποιήσουμε, πάρα πολλά χρόνια. Γιατί ??? 14-11-2004 [δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ρέθεμνος» της 4.12.2004 ]