ο τόπος δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει αναξιοποίητο τον οποιονδήποτε πλούτο του !

κείμενο- άποψη μου :
Θεωρώ ,ότι όλοι συμφωνούμε, πως ο τόπος μας, (σε όλα τα "επίπεδα" του),είναι υποχρεωμένος να αξιοποιήσει όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του.
Μάλιστα, ίσως θάπρεπε να ψέξουμε όλους εκείνους οι οποίοι δεν κάνουν ετούτη την αυτονόητη ενέργεια τους.
Προφανέστατα, η αξιοποίηση αυτή ,θα πρέπει να γίνεται με διαφάνεια, με νομιμότητα, και με γνώμονα το κοινό συμφέρον.
Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές ενός τόπου, έχουν ένα ευρύτατο "φάσμα" στο οποίο απλώνονται.
Μπορούμε να μιλούμε για ορυκτό πλούτο, να μιλούμε για πολιτιστική κληρονομιά και αξίες, να μιλούμε για φυσικές ομορφιές και κλιματολογικά στοιχεία, να μιλούμε για τοπικά προϊόντα και τοπική γαστρονομία, να μιλούμε για νέους επιστήμονες και επιστήμες,κλπ κλπ κλπ
Ομως, δυστυχώς ,όταν αναφερόμαστε στις πλουτοπαραγωγικές πηγές του τόπου,συνήθως, προσπερνούμε ένα, πλούσιο,τμήμα του  έμψυχου τοπικού πλούτου.
Παντού και πάντοτε υπάρχει ένα τεράστιο έμψυχο δυναμικό, εκείνο της τεράστιας εμπειρίας, γνώσης, και ικανότητας, το οποίο αφήνουμε, συνήθως, εγκαταλειμμένο, στα "δίκτυα" της κατάθλιψης ! Αναφέρομαι στους αποσυρθέντες της εργασίας τους συμπολίτες μας, εκείνους που έχουμε "τσουβαλιάσει" με τον όρο-ονομασία "οι συνταξιούχοι" !
Εχω πολλές φορές αναφερθεί ,με δημοσιεύματα μου κλπ, σε ετούτη την τεράστια "σπατάλη" των κοινωνιών μας, οι οποίες δεν βρίσκουν "χώρο" να τους στεγάσουν και να τους αξιοποιήσουν.
Απεναντίας , θα έλεγα, ότι οι κοινωνίες μας, (αλλά και οι κυβερνήσεις κλπ) τους θεωρούν "βαρίδια" ,από τα οποία καλό θάτανε ( κατά την άποψη τους,αλλά και όπως δείχνουν με την λειτουργική τους),να μπορούσαν ν απαλλαγούν !
Επιπρόσθετα, θα τολμήσω να γράψω,ότι το ίδιο συμβαίνει και στην κοινωνική παράμετρο της τοπικής διοίκησης, όπου "οι παληοί" ,θεωρούνται ,κατά κάποιο τρόπο, σαν "λεπροί" που πρέπει ν απομονώνονται και να περιθωριοποιούνται.
Κάποτε, συν τοις άλλοις, είχα γράψει και ένα άρθρο μου, με τίτλο "στον τοίχο", αναφερόμενος σε ένα "νόμο" κάποιας κοινωνίας,να διώχνουν από την κοινωνία τους ηλικιωμένους, και  να τους κτίζουν  σε ένα φράκτη τους, απαλλασσόμενοι απ αυτούς, μέχρι να αποθάνουν.
Αυτό το έκαναν, μέχρι που προέκυψε ένα τεράστιο πρόβλημα επιβίωσης της κοινωνίας τους,το οποίο μόνον η εμπειρία και γνώση των κτισμένων ηλικιωμένων μπόρεσε να λύσει ! Και βεβαίως έκτοτε σταμάτησε το κτίσιμο στον φράχτη , και ανατράπηκε η τέτοια αντιμετώπιση των ηλικιωμένων.
Η νομοθεσία της Αυτοδιοίκησης προβλέπει, την επιτροπή διαβούλευσης για κάποια στοιχεία των δήμων (προϋπολογισμός, τεχνικό πρόγραμμα), την οποία συνθέτουν εκπρόσωποι τοπικών φορέων που (τους φορείς) ορίζει το δημ συμβούλιο, και απλοί δημότες που προκύπτουν με κλήρωση.
Θα μπορούσε, (αν ο νομοθέτης λάμβανε υπ όψει του αυτόν τον έμψυχο πλούτο που υπάρχει στις τοπικές κοινωνίες), να ορίζονται ως μέλη αυτής της επιτροπής οι πρώην δήμαρχοι και οι πρώην δημ σύμβουλοι (με κριτήριο κάποιες θητείες τους,ως μελών του δημ συμβουλίου). Επίσης θα μπορούσε να συντάσσεται ένας κατάλογος "αποσυρθέντων της εργασίας τους" δημοτών,από τον οποίο να κληρώνονται ένας αριθμός μελών της Επιτροπής. Ετσι θα αξιοποιείτο η υπάρχουσα εμπειρία, προς όφελος των θεμάτων της πόλης.
Βεβαίως, και αν ο Νόμος δεν το ορίζει, κανείς δεν εμποδίζει τους δήμους, να συνθέτουν διάφορες ειδικές (κατά αντικείμενο γνώσης των μελών τους),επιτροπές ,με μέλη από αυτό το έμψυχο δυναμικό,οι οποίες να εισηγούνται για διάφορα τοπικά θέματα τα οποία θα τους ανέθετε ο δήμος.
Ομως, στον τόπο μας,δύσκολα "κοιτάζουμε πίσω", ( γι αυτό και δεν μας ενδιαφέρει "η ιστορία" ), και ακόμα δυσκολότερα υλοποιούμε την "συμμετοχή" !
Δεν θάθελα να συσχετίσω ( ως υπαίτια) αυτήν την μορφή της λειτουργικής μας, με τα αποτελέσματα της,που "απολαμβάνουμε".