Μια βόλτα στις αναμνήσεις !

Μια βόλτα στις αναμνήσεις ! Οταν έχεις «μια κάποια ηλικία», τότε ,φυσιολογικά, έχεις και κάποιες ,πολλές ή λιγότερες, αναμνήσεις, από αυτήν «την πορεία» της ζωής σου. Συνεπώς, όταν «περπατάς» , και περνάς από «σημεία», από τα οποία ,κάποτε, είχες «ξαναπεράσει», και αυτά είναι πολλά ή λιγότερα, [ ανάλογα με τον «πλούτο» , το «πλάτος» και το «μήκος», της ζωής που διάνυσες ], τότε, από μόνο του, «αναπαράγεται» το βίντεο των αναμνήσεων εκείνων, και « ξαναζείς» όλες εκείνες τις «σκηνές», με τα αντίστοιχα γεγονότα, που «πέρασαν», και «ξαναβλέπεις» τα πρόσωπα των ανθρώπων που συνεργάσθηκες κλπ. Όταν ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, στο Πολυτεχνείο Αθηνών, ακολούθησε «η γνωστή» υποχρέωση της στρατιωτικής θητείας μου. Για λόγους «οικογενειακούς», μετά την σχολή αξιωματικών μηχανικού στο Λουτράκι, επεζήτησα να τοποθετηθώ στην Κρήτη, και ειδικότερα στην περιοχή του Ρεθύμνου. Η μοναδική ,σχετική «θέση» που ήταν «υπαρκτή», ήταν η 7η ΜΟΜΑ στο Ηράκλειο, και , για «καλή μου τύχη», αυτή η θέση ,υπήρχε διότι αντικαθιστούσε τον αξιωματικό που υπηρετούσε στην Κρύα Βρύση, και είχε πάρει μετάθεση. Ετσι, την Μ Τετάρτη του 1970, έχοντας «φύλλο πορείας» , παρουσιάσθηκα στο στρατόπεδο της 7ης ΜΟΜΑ, στο Ηράκλειο, όπου είχα «τοποθετηθεί». Αυθημερόν, με «μετέφεραν» στην Κρύα Βρύση, για να «παραλάβω» στο κλιμάκιο, και να φύγει ο συνάδελφος, «να κάνει Πάσχα σπίτι του». Την επομένη, το πρωί, ξεκινήσαμε, από την Κρύα Βρύση, τέσσερα άτομα, με «το ντόϊτς « του κλιμακίου, να πάμε στα γραφεία της ΜΟΜΑ, για την υπογραφή «των χαρτιών ». Συνολική μου θητεία των 27 μηνών, που υπηρέτησα, [ τότε ήταν 24μηνη η κανονική θητεία, και ορισμένες «σειρές» , όπως και την δική μου σειρά, τις «έπιανε» η εφεδρεία , δηλαδή υπηρετούσαν άλλους 3 μήνες θητεία], ξεκίνησε από την Κρύα Βρύση [ χωματουργικές εργασίες του νέου δρόμου Κρύα Βρύση – Αγ Γαλήνη ], συνεχίσθηκε στο Σπήλι [ βελτιώσεις δρόμου Σπήλι – Κρύα Βρύση ], είχα ένα 6μηνο διάστημα, κατά το οποίο, [λόγω έλλειψης χρηματοδότησης έργων στον νομό Ρεθύμνου], «φιλοξενήθηκα» στο κλιμάκιο Φόδελε [ δρόμος Φόδελιε– Λινοπεράματα ], και στον τελευταίο χρόνο , με έδρα τον Ασώματο, δούλεψα οδοστρωσία + ασφαλτικά στον δρόμο Κοξαρές- Πλακιάς . Αυτή η σύντομη εισαγωγή χρειάστηκε, για να γίνει κατανοητή η σχέση της πρόσφατης βόλτας μου, από Ρέθυμνο προς Πλακιά, με τον «σάκο των αναμνήσεων μου» ! ……………………………………………………………………………………….. Η βόλτα ξεκίνησε από το Ρέθυμνο, και «πέρασε» ,από τον σχετικό δρόμο που οδηγεί μέχρι τον Πλακιά. • Η πρώτη «στάση» - ανάμνηση, αφορά στον Αρμενόκαμπο, την μεγάλη ευθεία, από τον κόμβο της ,σημερινής ,παράκαμψης του χωριού Αρμένοι, μέχρι το χωριό. Θυμούμαι, ότι ,πολλές φορές, συναντούσαμε μια πυκνή ομίχλη που εκάλυπτε τον Κάμπο ! Την σημερινή εποχή, αυτό το φαινόμενο, είναι σπάνιο. • Η δεύτερη «στάση» - ανάμνηση, αφορά στην ταβέρνα «του Περβολιανού» ,στο χωριό, στην οποία πολλές φορές τότε ,αλλά και αργότερα (όσο λειτουργοιύσε), απολαμβάναμε «υο πιλάφι» της κυρίας Ιωάννας και το σερβίρισμα του κυρ Γιώργη. Φαγητά με δικά τους , «χωριάτικα», υλικά, πάντα νόστιμα και υγειινά. • Η Τρίτη «στάση» – ανάμνηση ,αφορά στο ,ξεχασμένο πιά κτίριο του (δημόσιου) ΚΤΕΟ, στο οποίο, τότε που λειτουργούσε, «περνούσαμε» τα οχήματα μας από έλεγχο. Σήμερα πλέον, η υποχρέωση αυτή, εξυπηρετείται, μόνον, στα ιδιωτικά ΚΤΕΟ που λειτουργούν. • Η τέταρτη «στάση» – ανάμνηση, αφορά στην δημοτική περιουσία «Νησί», λίγο νοτιότερα του ΚΤΕΟ, στον λόφο, η οποία (κάποιες 10ετίες μετά, όταν «ημουνα στον δήμο» ), μας «απασχόλησε» ,τότε που ψάχναμε οικόπεδο για το ΕΠΑΛ, και συζητούσαμε την «φιλοξενία» του στο «Νησί». • Η πέμπτη «στάση» – ανάμνηση, αφορά ,στον αμαξιτό δρόμο, κάτω – δυτικά από το «Νησί», όταν, χειμώνα καιρό, επιστρέφοντας από το κλιμάκιο, στο Ρέθυμνο, λόγω λάσπης κλπ στο οδόστρωμα, το αυτοκίνητο γλυστρούσε μη «υπακούοντας» στο τιμόνι κλπ, επί δεκάδες μέτρα, και «γλύτωσα» , χωρίς συνέπειες, από αυτήν την «περιπέτεια». • Η έκτη «στάση’ – ανάμνηση, αφορά στο σοβαρό τροχαίο περιστατικό, της Μ Πέμπτης 1970 , κατά το οποίο το , βαρύ όχημα, ντόιτς του κλιμακίου, με το οποίο ταξειδεύαμε από Κρύα Βρύση για Ηράκλειο, πήρε «άπειρες» τούμπες, και βρεθήκαμε , οι 4 επιβάτες του και το όχημα,, στο βάθος του παρακείμενου ρέματος ! Λόγω της φυγόκεντρης δύναμης, οι επιβάτες μείναμε στις θέσεις μας, δεν πετάχθηκε κανείς έξω από το όχημα, κράτησαν τα ξύλινα παραπέτια της οροφής και δεν έσπασαν ,( αν έσπαγαν, θα μας έλειωνε το βαρύ όχημα), και , όταν σταμάτησε η κατρακύλα, σηκωθήκαμε από τις θέσεις μας ,σώοι και αβλαβείς. • Η έβδομη «στάση» -ανάμνηση, ήταν στο χωριό Κοξαρέ. Εκεί στον κεντρικό δρόμο, ήταν «ο σταθμός χωροφυλακής Κοξαρέ», αφού εκείνα τα χρόνια λειτουργούσαν σταθμοί χωροφυλακής σε πολλά χωριά, [ πχ Αρμένους, Κοξαρέ, Μύρθιος κλπ}, και η αστυνόμευση ( το «αίσθημα ασφαλείας του πολίτη» ),ήταν πιο «ορατή». Ταυτόχρονα, λειτουργούσε και η Αγροφυλακή, η οποία «προστάτευε τους αγρότες κτηνοτρόφους και τους ιδιοκτήτες γης. • Η όγδοη «στάση» - ανάμνηση ήταν λίγο πιο κάτω, στο τέλος του χωριού Κοξαρέ, από όπου άρχιζε το έργο «οδοστρωσία – ασφαλτικά δρόμου Κοξαρέ- Πλακιάς», που εκτελέσαμε σαν ΜΟΜΑ το 1971. Η ανάμνηση αφορούσε σε όλους εκείνους τους ανθρώπους , στρατιώτες, εθελοντές νέους που αποκτούσαν ικανότητες χειριστή μηχανημάτων έργων, και τους ιδιώτες συνεργάτες της ΜΟΜΑ, οι οποίοι δούλεψαν στο έργο εκείνο. • Η ένατη «στάση» - ανάμνηση, αφορούσε στην μεγάλη στροφή του δρόμου , πριν την είσοδο του Φαραγγιού Κουρταλιώ τη, όπου ένα πρωινό που ανέβαινα από το Ρέθυμνο προς τον Ασώματο, ( την περίοδο που δουλεύαμε το έργο ), ένα τριαξονικό φορτηγό ,με μεγάλη ταχύτητα, «έπεσε» πάνω στο «κατσαριδάκι» μου, «ξύρισε» το μπροστινό φτερό της πλευράς του οδηγού, «ξύρισε» την πόρτα της πλευράς του οδηγού, «ξύρισε» το πίσω φτερό της πλευράς του οδηγού, και «το έκανε καλοκαιρινό». Ο γράφων δεν έπαθε τίποτε, πέραν «της τρομάρας» που πέρασε ! • Η δέκατη «στάση» - ανάμνηση, αφορά στους ιδιώτες χειριστές -συνεργάτες μας, που δούλεψαν το έργο, τον γκρεϊτερίστα Γιώργο Σ, και τον μαστρο Χρίστο με «το παποράκι» του ( οδοστρωτήρα), οι οποίοι με γνώσεις και τεχνικές ικανότητες έφεραν σε επιτυχημένο πέρας τις εργασίες. Να σημειωθεί, ότι ο γράφων, είχε υποβάλλει , στο γραφείο έργων της ΜΟΜΑ, χρονοδιάγραμμα πορείας εκτέλεσης του έργου, το οποίο εκπληρώθηκε επακριβώς ! Η σχετική « εύφημο μνεία» , που του απένειμε, τότε, η ΜΟΜΑ το πιστοποιεί. + Η ενδέκατη «στάση» - ανάμνηση , ήταν, λίγο μετά την είσοδο στο Φαράγγι, όπου υπάρχει το εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής. Ο φίλος παπάς του χωριού, είχε «εκμεταλλευθεί» την ύπαρξη του κλιμακίου στον Ασώματο., και με τσιμέντα της ΜΟΜΑ είχε εκτελέσει ( με την βοήθεια των χωριανών), έργα στην Αγ Κυριακή, στο νεκροταφείο κλπ Όταν ,αργότερα «κάναμε» τη βάπτιση ενός από τα (λίγα) βαπτιστήρια μου, στην Αγία Κυριακή, ο φίλος παπάς του χωριού, μεταξύ των ψαλμωδιών, μου «εξιστορούσε» και τις «επιδρομές» του στα τσιμέντα της «αποθήκης» του κλιμακίου. Να σημειώσουμε, ότι η ΜΟΜΑ στις εργολαβίες τεχνικών έργων του δρόμου, ( όπως σε όλα τα εργοτάξια της), χορηγούσε τα τσιμέντα στους εργολάβους. Επίσης, να πούμε ,πως η ΜΟΜΑ «χορηγούσε» υλικά σε όλες τις κοινωνικές ανάγκες της περιοχής των εργοταξίων της. • Η δωδέκατη «στάση» - ανάμνηση, αφορά στον δρόμο, μέσα στο Φαράγγι, όπου θυμήθηκα τον αεροπόρο Γιάννη , ( είχαμε στην ΜΟΜΑ στρατιώτες, ναύτες και αεροπόρους , οι οποίοι υπηρετούσαν την θητεία τους) , χειμώνα καιρό με κρύο και ψιλόβροχο, να είναι «κουλουριασμένος πάνω στον «ματρακά» ( ένα μικρό δονητικό οδοστρωτηράκι που είχαμε στο κλιμάκιο), και να πηγαινοέρχεται «πατώντας» στην «βάση» της οδοστρωσίας που είχαμε στρώσει. • Η δέκατη Τρίτη «στάση» - ανάμνηση, αφορά στην «εικόνα» ενός πράσινου, μικρού φορτηγού, που ένα πρωί είδα στην άκρη του γκρεμού, λίγο πιο κάτω από τα σκαλοπάτια προς Αγιο Νικόλαο. Το «άτυχο» όχημα , όπως μάθαμε μετά, βρέθηκε την «κακή» στιγμή, στο «κακό» σημείο, και ένας μικρός βράχος που κύλησε από ψηλά ,από τα πρανή του δρόμου , έπεσε στον πίσω άξονα του οχήματος τον οποίο ( άξονα), «πέταξε» στον γκρεμό, και το ίδιο το όχημα «στάθηκε» στην άκρη του γκρεμού ! Άγιο είχε βοηθό ο οδηγός, αφού μέσα στην ατυχία του περιστατικού, ο ίδιος ήταν σώος και αβλαβής. • Η δέκατη τέταρτη «στάση» - ανάμνηση, αφορά στο κτίσιμο του λατομείου της ΜΟΜΑ, στην έξοδο του Φαραγγιού. Θυμήθηκα τους εργάτες ,που μαζί με τον γράφοντα, κτίζαμε την ξηρολιθοδομή του σπαστήρα κλπ εγκ)σεων του λατομείου. Θυμήθηκα την τρίτη βέρα μου ( συνολικά έχασα 3 βέρες !), η οποία ακόμη βρίσκεται μέσα σε εκείνες τις ξηρολιθοδομές, όταν έφυγε από το δάκτυλο μου μπλέκοντας σε κάποια πέτρα, που έστηνα στην ξηρολιθοδομή εκείνη. Θυμήθηκα στον μαστρο Γιώργη τον σπαστηρατζή, και την συνεχή παρακολούθηση του της λειτουργίας των σφυριών. Θυμήθηκα τα τεχνικά στελέχη της ΜΟΜΑ από το Ηράκλειο, οι οποίοι ,σε κάθε ζημιά, «έτρεχαν» στο κλιμάκιο μας, και δεν έφευγαν αν δεν αποκαθιστούσαν την βλάβη, ώστε την επομένη όλο το συνεργείο να δουλεύει κανονικά. Θυμήθηκα τους πιστολαδόρους, που ολημερίς άνοιγαν τρύπες στην πέτρα, στις οποίες ο Μανωλάκης, ο φουρνελατζής μας, στο τέλος της ημέρας έχωνε τα εκκρηκτικά του, φώναζε το «βάρδα φουρνέλο» και πυροδορούσε τις εκκρήξεις του, ώστε την επομένη να έχει υλικό ο σπαστήρας. Είναι αλήθεια, την βίωσα στην διάρκεια ετούτου του έργου, [που όντας στο τέλος της θητείας μου, (οπότε πλέον, είχα μια κάποια εμπειρία εργοταξίου), και λειτουργούσα σαν εργοταξιάρχης], ότι η ΜΟΜΑ μπορεί να ήταν μια δημόσια υπηρεσίας, όμως λειτουργούσε σαν μια πλήρης και σωστή ιδιωτική τεχνική εταιρεία. Είχε άρτια και καλοστελεχωμένα συνεργεία, πρόθυμα να τρέξουν «εκτός έδρας» ( δηλ στα ανά την Κρήτη εργοτάξια της ΜΟΜΑ), οποιεσδήποτε ώρες της ημέρας χρειαζόταν η «παρουσία» τους στα εργοτάξια. Τα στελέχη της αυτά Βεβαίως αμοιβόντουσαν σωστά ,και τις υπερώριες τους, και τα φύλλα πορείας προς τα εργοτάξια κλπ, όμως «δούλευαν τα λεφτά που έπαιρναν» ! Και υπήρχε πλήρης έλεγχος ,αφού ήταν σαφής η ώρα που έφευγαν «από την πύλη», και βεβαιωμένη, από τον διοικητή του κλιμακίου , η ώρα αναχώρησης – επιστροφής. • Η δέκατη Πέμπτη «στάση» - ανάμνηση, αφορά ,πιο πάνω ,στο χωριό του Ασώματου. Θυμήθηκα την τότε «κατάσταση» ,με το βενζινάδικο «του Μύρου», και το καφενείο «του Αριστείδη» , που ήταν το «στέκι « του χωριού, κλπ Εκεί στον Ασώματο, μας είχε παραχωρηθεί, ( από την κοινότητα), το ένα δωμάτιο του κοινοτικού γραφείου, και εκεί είχαμε «το γραφείο» μας. Θυμήθηκα τον φιλόξενο γραμματέα της κοινότητας, τον Μιχάλη, ο οποίος φρόντιζε «να μη μας λείψει τίποτα». Ο Μιχάλης μου έκανε την τιμή, όταν θα παντρευόταν, να γίνω ,και έγινα, κουμπάρος του. • Η δέκατη έκτη «στάση» - ανάμνηση ,αφορά στο Μαριού, το όμορφο χωριό της περιοχής, όπου γνώρισα «ωραίους ανθρώπους», και όσοι ζουν σήμερα παραμένουν καλοί μου φίλοι. • Η δέκατη έβδομη «στάση» ,αφορά στον Πλακιά, το χωριό που τότε «ξεκινούσε» την τουριστική του «παρουσία». Μου είχε μείνει η ανάμνηση του «γλυκού χειμώνα» που βίωσα στο χωριό αυτό. Αργότερα, με τον συνεργάτη μου Στέλιο, σαν εργολαβία , στήσαμε τα πρώτα μέτρα του υπάρχοντος μώλου, και ένα τεχνικό στο ρυάκι που διέτρεχε τον οικισμό. …………………………………………………………………………….. Μια σειρά από αναμνήσεις, ένα πολύ μικρό μέρος του συνόλου που «κουβαλά» η μνήμη μας, ξεφύτρωσαν ,σαν κινηματογραφική ταινεία, ,σαν «έκθεση φωτογραφιών», «στα μάτια μας», ετούτη την μικρή , σημερινή, βόλτα μας. Ας είναι, ετούτη «η εκδήλωση» ένα μνημόσυνο για όσους έχουν φύγει, καιν «ένας χαιρετισμός» προς όσους συνυπάρχουμε, ακόμη, σήμερα !