2005 άρθρο Νίκου Νίνου, Υπάρχει ένα καλύτερο Ρέθυμνο,και το θέλουμε !

πρόλογος του γράψαντος το άρθρο που ακολουθεί :
..................................................................................
Πάντα πίστευα στο Ρέθυμνο, και πάντα έλεγα, λέω, και θα συνεχίσω να λέω (γιατί είναι μια αλήθεια!),ότι αυτός ο τόπος είναι ευλογημένος, είναι ένας ,πραγματικός "Παράδεισος", που υπάρχει για μας τους πολίτες του,όμως "κάτι πρέπει να γίνει" για να καθήσει στον "θρόνο" του και να "βασιλεύσει" στον δήμο μας , και να τον απολαύσουμε !
Το κείμενο μου ,που ακολουθεί, αποτελεί έναν οραματικό περίπατο του συγγραφέα,στο καλύτερο Ρέθυμνο που υπάρχει και οφείλουμε όλοι "να το βρούμε" και "να το αποκαταστήσουμε" !
Ολα όσα "περιγράφονται", αποτελούν εφικτές "στάσεις" ετούτου του οδοιπορικού μας.
Γράφτηκε (και δημοσιεύθηκε στην τοπική εφημερίδα "κρητική επιθεώρηση") πριν 13 χρόνια, όμως είναι ....επίκαιρο, και με ελάχιστες "παρεμβάσεις" σ αυτό, θεωρώ, πως ισχύει και.... σήμερα !
.....................................................................................................................
.....................................................................................................................

ΥΠΑΡΧΕΙ    ΕΝΑ   ΚΑΛΛΙΤΕΡΟ    ΡΕΘΥΜΝΟ,

ΚΑΙ   ΤΟ   ΘΕΛΟΥΜΕ !!!

------------------------------------------------------

Του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της

«ανεξάρτ δημοτ κίνησης πολιτών Ρεθύμνου»

Είμαστε πολίτες μιάς πόλης η οποία μας ταλαιπωρεί με πολλά προβλήματα ,τα οποία ταλαιπωρούν και την ίδια.

Είμαστε κάτοικοι μιας πόλης που μας δείχνει ένα άσχημο και στεναχωρημένο πρόσω πο, αποτέλεσμα μιας πολύχρονης εγκατάλειψης της , σαν καλαμιάς στον κάμπο ,που την δέρνουν οι άνεμοι του χειμώνα των προβλημάτων.

Είμαστε επαγγελματίες σε μια πόλη ,πού ο οικονομικός κατήφορος στον οποίο έχει βρεθεί , υποθηκεύει το αναπτυξιακό ( και όχι μόνον ) μέλλον της.

Όμως είμαστε βέβαιοι ,και το φωνάζουμε καθημερινά, ότι υπάρχει ένα καλλίτερο Ρέθυμνο , και αυτό το καλλίτερο Ρέθυμνο,  εμείς το θέλουμε !

Καθημερινά ,χρόνια τώρα, υποστηρίζουμε με πληθώρα επιχειρημάτων, ότι το Ρέθυμνο ,ενώ δεν δικαιούται να έχει προβλήματα, όμως βρίσκεται εγκαταλε λειμμένο ,και «πνίγεται» ,στο πέλαγος των προβλημάτων!

Αυτό το υπαρκτό ,αλλά σκεπασμένο από την σκόνη της εγκατάλειψης του Ρέθυμνο , θα περιγράψουμε στο παρόν σημείωμα μας, για να το φέρουμε μπροστά μας, να το οραματισθούμε και να στρατευθούμε στην προσπάθεια  επαναπατρισμού του, από την ξενητειά της λησμονιάς, όπου κάποιοι (ηθελημένα η αθέλητα) το έχουν στείλει!

Θα αναφερθούμε σε μία μία ,στις παραμέτρους της απλής καθημερινότητας, αναστώ ντας τις, από τον «τάφο» της αδιαφορίας των τόσων χρόνων.

Η πόλη μας, το όμορφο Ρέθυμνο μας, όπως  ρομαντικά το αποκαλούμε ,το καλλίτερο Ρέθυμνο που πιστεύουμε πως υπάρχει, μπαίνει στον δρόμο της επιστροφής περνώ ντας από την είσοδο της πολεοδομικής ανασυγκρότησης. Εκεί το βλέπουμε να φορεί  ένα απροβλημάτιστο πολεοδομικό σχέδιο, χωρίς μαύρες ούτε γκρίζες σκιές, να ντύ νεται με ένα άρτιο και καλομελετημένο Γενικό πολεοδομικό σχέδιο, να στολίζεται με ένα διάταγμα χρήσεων γής και να υποδηματοφορεί ένα πλήρως υλοποιημένο ρυμο τομικό σχέδιο. Βλέπουμε να παίρνει μαζί του ,την πολεοδομική οργάνωση( με ένα χωροταξικό σχέ διο), δώρο των παιδιών- οικισμών του, και για τα μεγάλα (τα παληά παιδιά του ) και για τα μικρά ( τα πρόσφατα) παιδιά του.

Και επειδή είναι γνωστές οι (πολυχρησιμοποιημένες) δικαιολογίες περί οικονομικής ανέχειας, προσέξαμε και είδαμε τα τραπεζικά παραστατικά που έχει στους φακέλους της, προερχόμενα από τον θείο στην Αμερική, ( με αυτό το όνομα θεωρείστε τα αρμόδια κρατικά ταμεία, τα ευρωπαικά προγράμματα, τους Βουλευτές μας με τις παρεμβάσεις τους, τα νόμιμα ειδικά ανταποδοτικά τέλη, τα διάφορα δημοτικά έσοδα , κλπ),προερχόμενα από τραπεζικά δάνεια ( μην λησμονούμε ότι σήμερα η τραπεζική χρηματοδότηση είναι … ευρωπαικού επιπέδου, δηλ ελάχιστου επιτοκίου), προερχό μενα από ολοδιάφανα συμβόλαια συνεργασιών με ιδιώτες επενδυτές,( μην ξεχνούμε ότι πλέον οι δήμοι έχουν δικαιώματα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και συνεργα σιών με όλους και για όλα), προερχόμενα από μεταφορές δόμησης ( και μάλιστα με συνταγματικές βούλες για εξισορόπηση βαρών και ωφελειών),προερχόμενα από ανα διατάξεις περιουσιακών στοιχείων και σωστή ,διάφανη και νόμιμη αξιοποίηση τους, προερχόμενα από οικονομικοτεχνικές μελέτες και προτάσεις, κλπ

Δεν αντιληφθήκαμε να έχει κανένα οικονομικό πρόβλημα, απλά διαπιστώνουμε ότι βλέπει, κρίνει, συγκρίνει, αποφασίζει και παίρνει.

Ετσι με πλήρη επάρκεια , ποσοτική και ποιοτική πληρότητα, χωρίς προβλήματα καιρικών συνθηκών και ομαλότητας του οδοστρώματος, βαδίζει με γρήγορο βηματισμό στον δρόμο της επιστροφής.

Αμέσως  μετά ,πολύ κοντά στην είσοδο της επιστροφής , περνά από το γραφείο κίνησης , για να πάρει την άδεια της άνετης κυκλοφορίας της στον δρόμο της επιστροφής. Βλέπουμε το πλάνο που βρίσκεται σχεδιασμένο πάνω στην άδεια ,που έδωσε το γραφείο κίνησης, και παρατηρούμε την απεικόνιση μιας πόλης ευρωπαικής!

Δυσκολευτήκαμε λίγο, αλλά γρήγορα καταλάβαμε ότι είναι η πόλη μας, μια πόλη χωρίς διπλοπαρκαρίσματα, χωρίς καταλήψεις πεζοδρομίων και οδοστρωμάτων, χωρίς πολλά αυτοκίνητα, χωρίς μπερδέμματα τροχών των οχημάτων και ποδιών των πεζών, χωρίς  αταξία ,από δίκυκλα ατάκτως σταθμευμένα, ζαρντινιέρες ιδιωτικοποίησης πεζοδρομίων και οδοστρωμάτων, και συνοθυλεύματα τροχών ,εμπορευμάτων και ανθρώπων. Παντού διαγραμμίσεις ταξινόμησης των χρήσεων, παντού σοβαρότητα και ευθύνη, παντού έλεγχος και αποτελεσματικότητα.

Τα πεζοδρόμια είναι πλούσια σε πλάτος, πλούσια και εμφάνιση, πλούσια σε διάστρω ση, πλούσια σε λειτουργικότητα.

Βλέπουμε αυτοκίνητα να σηκώνονται μέσα από τη γή ( όπου τα είχαν σταθμευμένα) και να παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής των κατόχων τους, προς τις κατοικίες των.

Βλέπουμε αυτοκίνητα να βγαίνουν από τρύπες κάτω από τις αυλές των σχολείων στο κεντρικό τμήμα της πόλης, και να φεύγουν προς την περιφέρεια της πόλης.

Βλέπουμε ένα περιφερειακό οδικό άξονα, στις παρυφές του σχεδίου πόλης, που διατρέχει καθ όλο το μήκος την πόλη ( από Περιβόλια μέχρι στρατόπεδο),και μια δεκάδα κάθετων δρόμων , που ανεβοκατεβάζουν τα αυτοκίνητα από τον περιφερει ακό αυτό δρόμο προς, και από, την πόλη.

Βλέπουμε ένα αμαξοστάσιο στην περιοχή της εθνικής οδού, στη βορειοδυτικη γωνία των πανεπιστημιακών οικοπέδων, τελείως χωμένο σε εκσκαφή, όπου κάθε μέρα καταλήγουν και σταθμεύουν όλα τα μεγάλα οχήματα και μηχανήματα της πόλης.

 Βλέπουμε πινακίδες παντού και για τα πάντα.

Και μέσα σ αυτήν την ευρωπαική εικόνα ,βλέπουμε να τρέχουν , χωρίς κανένα κώλυμα ,τέσσερα λεωφορεία , τόσο καλοκουρδισμένα που θυμίζουν την αρτιότητα λειτουργίας σχετικού παιδικού παιχνιδιού.

Η ηρεμία, το χαμόγελο της ευτυχίας, η σιγουριά της ικανοποίησης , οι διάλογοι της δημιουργικότητας, αποτελούν τον ουρανό στην εικόνα που βλέπουμε.

Παντού υπάρχουν πινελιές ομορφιάς, και θαυμασμού!

Πάρα κάτω , μα πολύ κοντά στο γραφείο κίνησης, η πόλη περνα από  το πρασιναρ χείο , απ όπου παίρνει οδηγίες , μέσα από το γενικότερο πλάνο περιβαλλοντικής ευαισθησίας, που είναι πλέον υποχρέωση όλων μας.

Με την ματιά μας βλέπουμε στις οδηγίες αυτές ,συστάσεις-προτάσεις για δένδρα , θάμνους και λουλούδια, σε κάθε δυνατό σημείο .

Ετσι, βλέπουμε να  υποδεικνύονται δένδρα στις άκρες των πεζοδρομίων ,μελετημένες και λειτουργικές ζαρντινιέρες λουλουδιών όπουδήποτε υπάρχει διαθέσιμος χώρος, υιοθετημένα ( από φορείς και φυσικά πρόσωπα) αλσύλια και μεμονωμένα δένδρα, κρεμαστοί λουλουδόκηποι σε μπαλκόνια και δρόμους, ταρατσόκηποι στις στέγες των κτιρίων, και ανταγωνιστικές πολύχρωμες πρασσιές  στα  οικόπεδα.

Βλέπουμε να αναπτύσσεται περιαστικός χώρος άθλησης και αναψυχής των πολιτών, με όμορφες ξεκουραστικές διαδρομές, με ασφαλείς χώρους παιχνιδιού για τα παιδιά, για όλα τα παιδιά κάθε ηλικίας ,με μπόλικο  και εκτεταμμένο πράσινο.

Βλέπουμε τροποποιημένο το γνωστό οικόπεδο-πάρκινγκ των Τεσσάρων Μαρτύρων, πλήρως δοσμένο στην αναψυχή των πολιτών, σε ενιαία λειτουργικότητα με τον παρακείμενο δημοτικό κήπο.

Πάρα κάτω, η πόλη  περνά από το καθαριοτητογραφείο, και επειδή είναι μια αρχοντούπολη    ( πόλη της αρχοντιάς και…. κανενός άλλου), ζητεί οδηγίες για την καθαριότητα που είναι η μισή αρχοντιά.

Διαβάζουμε σ αυτές τις οδηγίες , επισημάνσεις για ανταποδοτικότητα ,για ανάγκη μιας σωστής μελέτης οργάνωσης της καθαριότητας ,για προσλήψεις επαρκούς μόνι μου προσωπικού και προγραμματισμό έγκαιρης εποχιακής ενίσχυσης , για σωστή τελική διάθεση των απορριμμάτων, για ανάγκη και ωφέλειες της ανακύκλωσης , για περιστολή και όπτιμη οικονομική διαχείριση, για νόμιμη υπογειοποίηση της θέσης των κάδων  ( όπως επιβάλλει ,αλλά δεν εφαρμόζεται, ο κτιριοδομικός κανονισμός), για δυνατότητα,( αλλά και ξεκάθαρους όρους και αυστηρότητα τήρησης των ), εργολαβιών καθαριότητας, για  σωστή εμφάνιση των εργαζομένων ( με τις πρέπουσες στολές για λόγους εμφάνισης και ασφάλειας των εργαζομένων), για  εφαρμογές και αξιοποίηση της εμπειρίας άλλων πόλεων και άλλων χωρών.

Πάρα κάτω, η πόλη μας συναντά την σχολή διοίκησης και άσκησης εξουσίας , όπου διδάσκονται οι σύγχρονες διαδικασίες άσκησης μιας εξουσίας, πάνω σε νέες αντιλήψεις ,πάνω σε νέα δεδομένα, προσαρμοσμένα στις νέες απαιτήσεις των καιρών.

Απ’ ότι ακούσαμε ,εκεί τίθενται τοποθετήσεις για ανάγκη και ωφέλεια ενεργοποίη σης των πολιτών, για συμμετοχική δημοκρατία, για σημασία ,αξία και ωφελιμότητα του εθελοντισμού, για ανοικτές πόρτες προς τον πολίτη, για πολύπλευρη δυνατότητα υποβολής αναφορών ,επισημάνσεων, προτάσεων, παρατηρήσεων, κρίσεων, και επικρίσεων από πολίτες και φορείς , μέσω γραπτών αιτήσεων, προφορικών τηλεφωνικών παρεμβάσεων, μέσω ηλεκτρονικών δυνατοτήτων, και με υποχρεωτική πορεία προς τα τραπέζια των αποφάσεων και σαφή αποκλεισμό πορείας προς τα καλάθια απορριμμάτων του δήμου.

Ακούσαμε για υποχρεώσεις τακτικών (τουλάχιστον των ετήσιων ,που προβλέπει η νομοθεσία) ολόπλευρων ενημερώσεων των πολιτών ,για όλα τα θέματα της πόλης (σχεδιασμούς, προβλήματα, δράσεις).

Ακούσαμε για υποχρέωση (όπως άλλωστε το επιβάλλει και η νομοθεσία) απαντή σεων και ενημερώσεων των πολιτών στα αιτήματα που καταθέτουν.

Ακούσαμε για το απαράδεκτο των αλαζονικών συμπεριφορών ,οποιασδήποτε βαθμίδας της εξουσίας, ακούσαμε για υπηρέτηση της πόλης και των πολιτών.

Ακούσαμε για προγραμματικές θέσεις ,και ακούσαμε για  μετεκλογικό σεβασμό αυτών των προγραμμάτων, τα οποία σέβονται σαν ευαγγέλια..

Ακούσαμε για ευθύνες , για προσφορά ,για προσωρινή ανάθεση της διαχείρισης. Δεν ακούσαμε καμμιά κουβέντα για ιδιοκτησίες ,για καθεστωτικές νοοτροπίες, για αυθαι ρεσίες , για  αδιαφάνεια.

Ακούσαμε για δήμαρχο μάνατζερ ,για επιτελείο συνεργατών ,για αληθινές αναθέσεις αρμοδιοτήτων , για συντονισμό, για προγραμματισμό για σχεδιασμό για αποφάσεις που έχουν νόημα και αξία.

Ακούσαμε για δημοτικό συμβούλιο που βουλεύεται ,που ενημερώνεται πλήρως και ολόπλευρα, που αποφασίζει χωρίς δαμόκλεια σπαθιά και αναφορές στην πρώτη του νέου χρόνου, που θέλει και που μπορεί να έχει άποψη.

Ακούσαμε για ισχυρές αποφάσεις , που από την επομένη μέρα ,όλοι τρέχουν για την υλοποίηση τους.

Μετά από λίγο, η πόλη πέρασε από το γραφείο φτωχών συγγενών ,και εκεί έγινε συζήτηση –ενημέρωση για την ανάγκη (και χρησιμότητα) ανάπτυξης των περιφερει ών ,δηλ των οικισμών ,που ανήκουν ( σύμφωνα με τον Νόμο τουλάχιστον…) στον δήμο μας, που είναι εξ ίσου πόλη μας.

Ακούσαμε τοποθετήσεις για πολιτισμικά θέματα { ειπώθηκε η ανάγκη εξιοποίησης όλων των παληών σχολείων ,που ερημώνονται κλεισμένα (ελλείψει μαθητών) , κάποιες δεκαετίες,} ,για επιχορήγηση, μέσα από προγράμματα τρίτης ηλικίας και συναφούς κοινωνικής πολιτικής , της λειτουργίας του τοπικού καφενείου στους οικισμούς ,σαν πρωτογενές πολιτισμικό κύτταρο, για προσφορά προσιτής αξίας οικοδομήσιμης γής, μέσα από σχετικές πολεοδομικές δράσεις του δήμου ,ώστε να ενισχυθεί ο «εποικισμός» και η πληθυσμιακή ( με ότι θετικές συνέπειες θα έχει αυτή ) ενδυνάμωση των οικισμών .

Ακούσαμε για περιπατητικές διαδρομές, για τουριστικές διαδρομές που να φέρνουν τουρισμό στον οικισμό (και οικονομική ζωή !) , για ανάδειξη τοπικών επαγγελμάτων, τοπικών εθίμων ,και παραδοσιακών κτισμάτων και μνημείων ,που επίσης θα ελκύ σουν τουρισμό και οικονομική ανάπτυξη.

Ακούσαμε για συχνή και εξυπηρετική μαζική μεταφορά , που να διακινεί τον πληθυσμό αλλά και τους επισκέπτες προς τους οικισμούς, με όσα θετικά στοιχεία εμπεριέχει αυτή η παράμετρος.

Ακούσαμε για αποκεντρωτικές δημοτικές λειτουργίες , που να προσφέρουν πλήρεις υπηρεσίες στον κάτοικο των οικισμών ,και για πλήρες και ζωντανό δημοτικό τοπικό γραφείο .                                                                                                                  Ακούσαμε για ενεργό τοπικό συμβούλιο που θα προγραμματίζει και θα υλοποιεί δράσεις, υπό την επιστημονική και τεχνικοικονομική καθοδήγηση και συνδρομή του δήμου.

Ακούσαμε για ύδρευση για αποχέτευση για καθαριότητα στους οικισμούς.

Συνεχίζοντας την οδοιπορεία της η πόλη μας, συνάντησε το γραφείο παληάς πόλης, και ανταλλάχθηκαν κουβέντες για το παρελθόν ,για το παρόν και το μέλλον του ιστο ρικού κέντρου.

Ακούσαμε απόψεις για συνύπαρξη κατοικίας και επαγγελματιών, που αποτελεί το οξυγόνο της επιβίωσης για το ιστορικό κέντρο.

Ακούσαμε για εφαρμογή της ισχύουσας νομοθεσίας, που μέχρι σήμερα κάποιοι την έχουν καλά κλεισμένη στο συρτάρι με τα χαμένα κλειδιά.

Ακούσαμε για ενεργοποίηση των αρμοδίων στις αυτονόητες υποχρεώσεις των ,και για κατάργηση των βουλοκεριών , που μέχρι σήμερα σκεπάζουν τα αρμοδιακά αυτιά.

Ακούσαμε για την ανάγκη των χρήσεων γης ,και για μια ανωριμότητα, μόνο που δεν καταλάβαμε σε τι, η σε ποιόν, αναφερόταν αυτή η λέξη.

Ακούσαμε για ουσιαστικό διάλογο, για σχεδιασμό, για στόχους, για αποφάσεις και για θέσπιση κανόνων ,αλλά και για ανάγκη ξεκάθαρης και αυστηρής τήρησης αυτών των κανόνων.

Αντιληφθήκαμε ότι η οικονομική ανάπτυξη στο ιστορικό κέντρο, με την  ενεργή και σωστή παρουσία, συμπαράσταση και έλεγχο του δήμου, θα φέρει την υλοποίηση των αναγκαίων επενδυτικών δράσεων ,για την ανάδειξη όλων των παραμέτρων του ιστορικού κέντρου , μέσα και από αποδοχές και λογικές ανταποδοτικών δράσεων.

Ακούσαμε ότι ο δήμος πρέπει να είναι συνεργάτης ,και φίλος με όλους τους εμπλεκόμενους, να έχει απόψεις και προτάσεις, να τις θέτει στα τραπέζια του διαλόγου, να τις βελτιώνει, και στην συνέχεια  να αξιοποιεί κάθε δυνατή βοήθεια για την υλοποίηση τους. Όσο ο δήμος ψάχνεται ( η υποδύεται ,πως ψάχνει…), τόσο το θέμα παρασέρνεται ακυβέρνητο προς τις ξέρες των μικροσυμφερόντων, όπου όμως ναυαγούν όλοι!

Πάρα κάτω ήταν ανοιχτό το γραφείο κοινωνικών υποχρεώσεων. Μπήκαμε μαζί με την πόλη και ακούσαμε όσα τέθηκαν.

Ετσι, ακούσαμε πως ο δήμος έχει υποχρέωση να μην κλείνει τα μάτια προς τις οικονομικά μειονεκτούσες ομάδες πολιτών , ούτε να αυτοικανοποιείται μοιράζοντας προεόρτια κόλλυβα ,κάθε τέλος χρόνου.

Εχει υποχρέωση να πρωτοστατεί σε δράσεις που να αποδεικνύουν ότι φροντίζει για όλους και για όλα.

Οφείλει να λειτουργεί ειδικό γραφείο, που να καταγράφει ,να παρακολουθεί, και να οργανώνει ( σε συνεργασία με την εκκλησία, και τους αρμόδιους κρατικούς φορείς, καθώς και κάθε ιδιωτικό φορέα),μια ουσιαστική και ρεαλιστική δραστηριότητα, που θα καλύπτει τους πραγματικά χρήζοντες βοήθειας πολίτες.

Ένα φαγητό και μια στέγη , αποτελούν τις πρωταρχικές και ελάχιστες πράξεις.

Η ανάπτυξη χορηγιών ,οι δικοί του πόροι, και οι οικονομικές δυνατότητες όλων των λοιπών φορέων, μπορούν να προσφέρουν ένα συνολικό και ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Όμως η κοινωνική ενεργοποίηση του δήμου ,μπορεί και πρέπει να επεκταθεί σε θέματα εργασιακά, σε θέματα δημογραφικά ( πχ χορήγηση εφ άπαξ οικονομικής παροχής για κάθε παιδί μετά το τρίτο για την κυρίως πόλη, και για κάθε παιδί μετά το δεύτερο για τους οικισμούς) κλπ.

Το κύρος του δήμου, μπορεί να ενεργοποιήσει το εθελοντικό δυναμικό στην πόλη,και να κάνει, κυριολεκτικά, θαύματα με ελάχιστα δημοτικά χρήματα.

Στην συνέχιση της πορείας της πόλης μας, συναντήσαμε την ΓΓ Αθλητισμού, η οποία έδωσε στην πόλη μας μια επιταγή ενός δις, και τα σχέδια αξιοποίησης των χρημάτων αυτών..

Εκει, διαβάσαμε  για την χρησιμότητα, και χρηστικότητα ενός αθλητικού κέντρου, ανοικτού για όλους τους πολίτες, στον χώρο της Σοχώρας. Με την αξιοποίηση και των υπογείων χώρων ,(στάθμευση ,βαρειές χρήσεις ) ,είδαμε διάφορα γήπεδα ,πράσι νο , και όλους τους Ρεθυμνιώτες να απολαμβάνουν τον ελεύθερο χρόνο τους, χρησιμο ποιώντας αυτούς τους χώρους.

Παράλληλα είδαμε σε κάθε οικισμό ένα στοιχειώδες αθλητικό κέντρο, με ένα γήπεδο μπάσκετ ,μια βρύση νερού, και ένα στέγαστρο προστασίας των πολιτών.

Στους  μεγαλύτερους οικισμούς, η ανά ομάδα κοντινών οικισμών, είδαμε και γήπεδο ποδοσφαίρου με στοιχειώδεις υποδομές.

Ακόμη είδαμε ένα κέντρο ψυχαγωγίας και άθλησης νότια του γηπέδου Γάλλου, με διάφορα γήπεδα ,με περιπατητικά μονοπάτια, με παιδικές χαρές, με ποδηλατόδρο μους, κλπ ,όπου οι πολίτες αυτής της πόλης απολάμβαναν τον ελεύθερο χρόνο τους.

Πάρα κάτω περίμενε το σωματείο ατόμων με αναπηρίες ,και υπενθύμισαν την ισχύουσα νομοθεσία ,δείχνοντας τα σχετικά έγγραφα.

Σ’ αυτά είδαμε ελεύθερα πεζοδρόμια για την απρόσκωπτη κίνηση των αμαξιδίων,και την ελεύθερη κίνηση των τυφλών ,είδαμε σωστές και επαρκείς ράμπες για άνετη κίνηση όσων έχουν κινητικά προβλήματα, είδαμε ειδικά φανάρια με ηχητικά σήματα στις διαβάσεις πεζών ,είδαμε ειδικόύς ανελκυστήρες σε όλα τα δημόσια κτίρια, είδαμε σε όλα τα καταστήματα εσωτερικές και εξωτερικές ράμπες για την προσέλευ ση των πελατών τους ,και είδαμε ελεύθερες και διαθέσιμες όλες τις θέσεις στάθμευ σης που έχουν σηματοδοτηθεί ως θέσεις για ΑΜΕΑ.

Περνώντας από όλες αυτές τις στάσεις στην πορεία που διανύει,η πόλη μας έρχεται και ξεδιπλώνει στην καθημερινότητα μας, όλα τα στολίδια, τα έγγραφα, τις οδηγίες και τα υπομνήματα που έλαβε στην διαδρομή.

Αυτό είναι το καλλίτερο Ρέθυμνο ,το καλλίτερο Ρέθυμνο που υπάρχει,  το Καλλίτερο Ρέθυμνο που μπορούμε να έχουμε.                                                                                               Αυτό είναι το καλλίτερο Ρέθυμνο που θέλουμε!!!

31-12-04

[ Δημοσιεύθηκε στην τοπική εφημερίδα «κρητική επιθεώρηση» την 12 - 1 - 2005 ]

...................................................................................................................................

...................................................................................................................................

                                                                                           

2013 24 Ιανουαρίου,εφημερίδα ¨ρεθεμνιώτικα νέα', άρθρο Νίκος Νίνος,"γιατί επιμένεις να με σώσεις!"

2011 Ν Νίνος,άρθρο-σκέψεις-...πρόταση : Τρελλές σκέψεις,που όμως είναι ρεαλιστικές !

Σε "τούτο τον κόσμο που ζούμε" σήμερα,φοβούμαι ,πως είναι χειρότερα από τον.... μεσαίωνα !
Και να εξηγήσω ,για να μην ....παρεξηγηθώ :
Θεωρώ, (λέω την άποψη μου),ότι ενώ όλοι μας (...."μέσα μας"!)το "βλέπουμε" ξεκάθαρα πως "δεν πάει άλλο" (συνεπώς χρειάζεται να γίνουν "γενναίες τομές"!),όμως αν κάποιος αποκοτίσει να μας πεί τις σχετικές σκέψεις του, (.....απλά τις σκέψεις του !!!),θα ....εξασφαλίσει, σίγουρα, το κάψιμο του "στην πυρά" του "χλευασμού" και των "κοσμητικών επιθέτων"! 
Θα εξασφαλίσει σίγουρα το "κτίσιμο του στον τοίχο" της γραφικότητας (δηλ θα καταδικασθεί στην ισόβια ποινή του "γραφικού" !).
Είχα τολμήσει πριν κάποια χρόνια να δημοσιεύσω στον τοπικό τύπο, [που συνημμένα "ανεβάζω" εδώ] κάποιες σκέψεις μου, τις οποίες λέω έτσι για να "μη φάω και ξύλο" αν τις έλεγα ως προτάσεις μου !!!
Αν αξιολογήσετε πως "αξίζει τον κόπο" διαβάστε τις, και ...ακούω τις κρίσεις σας(ελπίζω να μην ακούσω....τον "ήχο των ξύλων της πυράς") :

Αρχή φόρμας

Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις

ΣχολιάστεΚοινοποιήστε

2017 1η Μαίου, Ν Νίνος,στα χνάρια της νιότης !

 επάνω: φωτο του λατομείου που "στήσαμε" ανατολικά του Πλατανέ

η μισγάγγεια της διατομής Ω ;,μέχρι την οποία "δούλεψα" στον δρόμο Κρύα Βρύση- Αγ Γαλήνη


1-Μαίου 2017
μια διαδρομή στα χνάρια της νιότης !

Πρωτομαγιά σήμερα, και όπως είθισται ,και του καιρού συνηγορούντος, ξεκινήσαμε "προς τα νότια" του νομού μας.
Ομορφη η διαδρομή,μέσα από "γνώριμες", (θα γίνουν αντιληπτά τα " ", από την συνέχεια του παρόντος κειμένου !), τοποθεσίες, μας οδήγησε στα χνάρια της νιότης μας, στις πρώτες μέρες της παρουσίας μας στο Ρέθυμνο !
Ηταν τέτοιες μέρες ,στα μέσα του Απρίλη του 1970, όταν το πρωινό της Μεγ Τετάρτης εκείνης της χρονιάς, φτάσαμε στο Ηράκλειο και παρουσιασθήκαμε στην μονάδα μας όπου τοποθετηθήκαμε μετά την ονομασία μας ως (δόκιμος) έφεδρος αξιωματικός Μηχανικού.
"Λόγω των ημερών " ,(και προκειμένου να υλοποιηθεί, να πάει κοντά στην οικογένεια του, η μετάθεση του προηγούμενου διοικητή του κλιμακίου όπου με είχαν ορίσει), με έστειλαν, αυθημερόν, με υπηρεσιακό όχημα από Ηράκλειο (έδρα της μονάδας) στην Κάτω Κρύα Βρύση (έδρα του κλιμακίου της ΜΟΜΑ).
Εφτασα στην Κρύα Βρύση το απόγευμα, μετά από μια "μικρή",αυτονόητη, στάση στο Ρέθυμνο.
Τακτοποιήθηκα στο (κλειστό) σχολείο της Κάτω Κρύας Βρύσης,όπου θα ήταν η κατοικία+γραφείο μου τους επόμενους μήνες.
Την επομένη το πρωί,,μετά την τυπική ενημέρωση μου από τον προκάτοχο μου, επιβιβασθήκαμε στο "Ντόϊτς" του κλιμακίου [για τους νεώτερους ,που δεν τα γνώρισαν αυτά "τα θηρία",(αν και κάποια απ αυτά ... κυκλοφορούν ακόμη !!!), να πούμε πως ήταν μικρά ,βαρειά, σιδερένια, οχήματα , μεγέθους σημερινού αγροτικού οχήματος,μεταφοράς προσωπικού και μικροϋλικών, με ξύλινα παραπέτια που "κρατούσαν" τον μουσαμά-στέγη του οχήματος], οι δύο αξιωματικοί, ο φαντάρος οδηγός του οχήματος και ένας ακόμη αδειούχος φαντάρος του κλιμακίου,που θα έφευγε,με άδεια,για τις γιορτές,στο σπίτι του.
Οπως είναι γνωστό,στον στρατό μάθαμε να οδηγούμε οι περισσότεροι από μας, και από .... τον κανόνα δεν εξαιρείτο ο προκάτοχος μου.
Ετσι, αν και .... παράνομα, ο οδηγός ..... παραχώρησε το τιμόνι στον προκάτοχο μου,δικαιωματικά ο γράφων κάθησε στη θέση του συνοδηγού και οι δύο φαντάροι, μαζί.....με το κλουβί των καναρινιών (με τα καναρίνια....) κάθησαν πίσω ,στα παγκάκια της καρότσας.
Δυστυχώς, ο προκάτοχος μου, "ολίγον τι" ....κακός οδηγός, σε "μια φάση" στην διαδρομή τάχασε, έκοψε απότομα το τιμόνι δεξιά, για ν αποφύγει ένα φορτηγό που πορευόταν από Ρέθυμνο προς Μπαλέ-Σπήλι, μετά δεν μπόρεσε να το γυρίσει αριστερά και να επαναφέρει το όχημα στην πορεία του,( τα "Ντόίτς" είχαν πολύ "βαρύ" τιμόνι !),και το όχημα ...πήρε τον κατήφορο προς τον ποταμό !
Δεν ....μετρήθηκαν οι τούμπες που πήρε το όχημα, όμως (ευτυχώς για μας !!!),μετρήθηκε η αντοχή των παραπετιών, πού κράτησαν το βάρος του "θηρίου" ,κατά τις τούμπες (όταν ...μας έβγαινε από πάνω!).
Σηκωθήκαμε, (σωσμένοι λόγω  της φυγόκεντρης δύναμης που μας καθήλωσε στις θέσεις μας!), και οι τέσσερις επιβαίνοντες,....τιναχθήκαμε να φύγει η σκόνη, ...θρηνήσαμε τα καναρινάκια, που ήταν τα μόνα έμψυχα θύματα,( γιατί έφυγε το κλουβί που ήταν κρεμασμένο, και έπαθαν ο,τι θα παθαίναμε και μείς αν "δεν κρατούσαν" τα παραπέτια!).και ......συσκεφθήκαμε "τί γίνεται τώρα ;".
Με την βοήθεια του φορτηγού κλπ, με την βοήθεια του (μεγάλου) φορτηγού πού φωνάξαμε και ήρθε απόν το κλιμάκιο,( αυτό είχε και "εργάτη" με συρματόσχοινο),...καταφέραμε και ανεβάσαμε το "ντόϊτς" στον δρόμο, και ...φύγαμε για Ηράκλειο .
Την "ζημιά" την πλήρωσε ο φαντάρος οδηγός που "ανέλαβε την  ευθύνη".
Η προσωπική μου "συνέπεια", από  ετούτο το ( πραγματικά) θαυματικό γεγονός, ήταν ένα μικρό σκίσιμο στο παντελόνι της στολής μου, στο δεξιό μου γόνατο, η οποία ....αποκαταστάθηκε ,με μια μικρή στάση στο Ρέθυμνο.
Από εκείνη τη Μεγ Πέμπτη του 1970, αρχικά χωρίς ....κοπάνες (λόγω ..."ψαρώμματος",καθότι νέος άρτι εξελθών της σχολής αξιωματικών),ήμουνα κάτοικος Κάτω Κρύας Βρύσης, αργότερα κάτοικος Σπηλίου (τότε όμως ....με κοπάνες καθότι "παληός") ,αργότερα κάτοικος (για λίγους μήνες) Αγ Πελαγίας στο έργο του ΒΟΑΚ,και τελικώς κάτοικος Ασωμάτου !
Δουλέψαμε, ως κλιμάκιο της ΜΟΜΑ,αρχικά τα χωματουργικά νέας διάνοιξης στον δρόμο από Κάτω Κρύα Βρύση προς Αγ Γαλήνη,στην συνέχεια χωματουργικά-βελτιώσεις στο τμήμα από Σπήλι εως Κρύα Βρύση, και τελικώς κάναμε οδοστρωσία και ασφαλτικά στον δρόμο Κοξαρέ- Κουρταλιώτικο Φαράγγι-Ασώματος-Μαριού-Πλακιάς !
Οι καθημερινότητα μας είχε, (μετά τον πρώτο καιρό ,μερικούς μήνες,οπότε μέναμε ...μονίμως στο κλιμάκιο),πρωινή πορεία προς το κλιμάκιο και απογευματινή επιστροφή στο Ρέθυμνο.
Δηλαδή κάθε μέρα είμαστε |"στους δρόμους", με όσους κινδύνους συνυπάρχουν σε αυτήν την πραγματικότητα!
Και βεβαίως,κατά την διάρκεια της ημέρας "γυρίζαμε" στα έργα,ως εργοταξιάρχης, ή εκτελούσαμε διάφορες άλλες αποστολές-εντολές της μονάδας.
Οπως είναι, λοιπόν, αυτονόητο,αυτές οι διαδρομές στους χώρους που δραστηριοποιηθήκαμε εκείνη την περίοδο της νιότης μας,σίγουρα μας συγκινούν !
Σήμερα λοιπόν, η διαδρομή (προς Αγ Γαλήνη) μας θύμισε πολλά και διάφορα "γνώριμα" σημεία :
*** Λίγο πιό πάνω από το ΚΤΕΟ, (το ...κτίριο του ΚΤΕΟ εννοώ!),το σημείο,όπου λόγω "γλύτσας" στο οδόστρωμα, ερχόμενος από Ασώματο, έχασα τον έλεγχο του οχήματος μου (ένα άσπρο κατσαριδάκι!),και παραλίγο να πέσω πάνω σε ερχόμενο φορτηγό !Την τελευταία στιγμή,το τιμόνι  "με άκουσε" και ...."την γλύτωσα".
*** Λίγο μετά τον "Πύργο",πριν την στροφή που '"βλέπεις"το πρώην ορυχείο χώματος τότε τουβλοποιίας του Ρεθύμνου,κοίταξα προς τον ποταμό...και "είδα" το "ντόϊτς" να κείτεται στο βάθος του![ τώρα ο δρόμος στο σημείο αυτό είναι "σε νέα χάραξη"].
*** Περνώντας την στροφή στο κέντρο του Σπηλίου,κοίταξα προς τις "βρύσες"και απέναντι τους στην ΝΔ γωνία "είδα" τον χώρο διαμονής του στρατιωτικού προσωπικού του κλιμακίου,όταν είχαμε μεταφερθεί εκεί.
Θυμήθηκα τον ερωτευμένο στρατιώτη μου, πού έκλεψε το κορίτσι του (που παντρεύτηκε μετά),και τους "μπελάδες" στους οποίους με είχε βάλλει, μέχρι να τον βρούμε κλπ !
Θυμήθηκα τον λοχία μου,που μια Κυριακή πρωί  "έφαγε' 10 μέρες διότι πέρασε απ το χωριό ο τότε διοικητής της μονάδας και τον ....συνέλαβε να έχει τα μπατζάκια του ...έξω από τις αρβύλες !
*** Λίγο μετά από το Σπήλι, είδα τον ανηφορικό δρόμο προς το τότε λατομείο Σπηλίου, που τον είχα αρκετές φορές "περπατήσει",όταν ....πίεζα τον Μανώλη να μου αυξήσει την παραγωγή υλικού που χρειαζόταν το κλιμάκιο.
*** Λίγα μέτρα πιό πέρα, η πηγή της Αγια Φωτιάς,όπου πάντα σταματούσαμε για το δροσερό νερό της.
*** Στην συνέχεια διάφορες στροφές του δρόμου που είχαμε βελτιώσει, όταν το κλιμάκιο δούλευε στο κομμάτι αυτό του δρόμου Σπήλι-Αγ Γαλήνη.
*** Μετά την διακλάδωση προς Πλατανέ, εκεί ψηλά στις πλαγιές του Κέδρους, είδα το λατομείο που στήσαμε ,σαν ΜΟΜΑ, για να παραχθούν τα απαιτούμενα αδρανή υλικά οδοστρωσία του δρόμου.
Ηταν το δεύτερο λατομείο που "έστησα", και οι .....τελευταίες μέρες μου "με την στολή" !
[ το πρώτο λατομείο ,που "έστησα" ήταν εκείνο στην είσοδο του φαραγγιού,λίγο πιό κάτω από τον Ασώματο! Από αυτό το λατομείο "βγήκαν" όλα τα αδρανή υλικά της οδοστρωσίας και των ασφαλτικών του δρόμου Κοξαρέ-Πλακιάς. Σε εκείνο το λατομείο, στην λιθοδομή που κτίσαμε για την στήριξη των σιλός, είναι .σαν......στοιχειωτικό υλικό του, η πρώτη μου βέρα, η οποία μου έπεσε όταν δούλευα στο κτίσιμο, (διότι ,πραγματικά, δούλευα και ...δεν κοίταζα μόνον !)]
*** Μέσα στο χωριό Κάτω Κρύα Βρύση είδα το κομμάτι της παράκαμψης που φτειάξαμε τότε,ώστε τα αυτοκίνητα να μην περνούν μέσα από τα καφενεία.
Μάλιστα, τότε η Κάτω Κρύα Βρύση είχε δύο καφενεία, ενώ τώρα δεν έχει κανένα !
Στον "παληό" δρόμο είδα το κτίριο του καφενείου του κυρ Μιχάλη, που ήταν "κλειστό", όμως μέσα είδα τον ερωτευμένο ναύτη του κλιμακίου μου, νε πίνει "τις ρακές του",γιατί δεν τού έδινα ,συνέχεια, άδειες να πάει στο κορίτσι του (που μετά παντρεύτηκε).
*** Πίσω από το "παληό" καφενείο του Ασουμανάκη,είδα το "σπίτι" μου,το παληό σχολείο, που με πρωτοφιλοξένησε στο Ρέθυμνο.
Απέναντι, σχεδόν ίδιο όπως τότε,το κτίριο-κατοικία των στρατιωτών του κλιμακίου.
*** Πιό κάτω, λίγο μετά το χωριό, είδα "αναλλοίωτο" το στραγγιστικό έργο, την πρώτη εργολαβία, το πρώτο τεχνικό έργο που επέβλεψα στην ζωή μου. Εκεί ο τοίχος, εκεί η στραγγιστική τάφρος, απόδειξη της καλής ποιότητας του εκτελεσθέντος έργου.
*** Πιό κάτω, παίρνοντας τον κατήφορο της νέας χάραξης, που τότε άρχισε,είδα τα τεχνικά έργα που τότε φτειάξαμε, είδα τους χωριανούς-ιδιοκτήτες των χωραφιών που καταλάμβανε ο δρόμος,και "άκουσα" τις καθημερινές κουβέντες που είχαμε.
*** Πιό κάτω, στην μεγάλη μισγάγγεια, στην διατομή Ω (δεν θυμούμαι τον αριθμό της) είδα τον εαυτό μου να "κλείνει" την συμμετοχή του στο έργο του δρόμου Κρύα Βρύση-Αγ Γαλήνη.
ΥΓ : Δεν φυσούσε ο ...γνωστός αέρας της Κρύας Βρύσης,για δώ την σκόνη ...και τις πέτρες,που τότε σήκωνε !
........................................
Μπορεί να πέρασε περίπου μισός αιώνας από τότε,όμως κανένας αέρας λησμονιάς (ούτε αυτός.... που φυσά στην Κρύα Βρύση!!!) δεν μπορεί να σβήσει τα χνάρια της διαδρομής της νιότης μας, και αυτό το ....επιβεβαίωσα σήμερα !

1998 πρόταση μου για σύνδεση της οδού Παπαδάκη με την οδό Κυλούρη-Παλαμά κλπ

Δεν θα πω "κάτι καινούριο",λέγοντας ότι σε τούτο τον τόπο όποιος προσπαθεί να κινήσει "το κάρο", όποιος "φλέγεται" να δώσει λύση στα προβλήματα, όποιος "βλέπει" τα "στραβά" και αναλαμβάνει να "τα ισιώσει", όποιος έχει την "κακή συνήθεια" να σκέπτεται, να προβληματίζεται και να καταθέτει τις απόψεις-προτάσεις του, έχει μια και μόνη "μοίρα":
Να .... κουτουλά στο "ντουβάρι" από "μπετόν", που τα "υλικά" του συνίστανται από τα "δεν γίνεται", "δεν μπορεί" και όλη αυτή την ομάδα τέτοιων "υλικών" που συνθέτουν, ( δυστυχώς !), ένα ....ισχυρότατο μπετόν !
Ο υποφαινόμενος, είχα, (και ...έχω, διότι ετούτη η "αρρώστια" είναι ανίατη !),την "ασθένεια" με όλα αυτά τα "συμπτώματα" που προεξέθεσα.
Κάποτε "κατέγραψε" η "κούτρα" μου την ουσιαστική,για την καθημερινότητα των πολιτών της πόλης μας,αναγκαιότητα-χρησιμότητα, σύνδεσης της οδού Παπαδάκη (ο δρόμος της ΔΕΗ) με την οδό Ξυλούρη-Παλαμά (επέκταση της Καποδιστρίου, νότια των γραφείων της ΔΕΗ),
Συζήτησα ,προφορικά την σκέψη-πρόταση μου, στα "αρμόδια" όργανα, όμως όπου κι αν την είπα, αντίκρυζα την άρνηση και το "δεν γίνεται" !
Κάθησα και σχεδίασα,κατ αρχήν σε σκαρίφημα, την πρόταση μου, και την έστειλα με φαξ στον συγκοινωνιολόγο της κυκλοφοριακής μελέτης της πόλης, με τον οποίο είχα συνεργασθεί ,κατά την εκπόνηση της, ως δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος με αρμοδιότητα "το κυκλοφοριακό", για να μου πει, ως ειδικός, τη γνώμη του.
Η απάντηση του την 24)9)1998,με φαξ,είχε τις "παρατηρήσεις" της, χωρίς όμως "να με απογοητεύει".
Επέμεινα και σχεδίασα την πρόταση μου,σε σχέδιο με κλίμακα,του το έστειλα με φαξ και πήρα την απάντηση του, με φαξ, 3 μέρες αργότερα.
Δυό μέρες από την αποστολή του φαξ μου,(δηλ πριν πάρω την απάντηση του),υπέβαλα την συνημμένη αίτηση-πρόταση μου,στον δήμο, με απ 9017/29-1-1998 με συνημμένο το σχέδιο της πρότασης μου και ζητούσα την υλοποίηση της σύνδεσης αυτής.(βλέπε την αίτηση μου,που "ανεβάζω" συνημμένα στην παρούσα).
Τελικά "μου πέρασε", η σύνδεση υλοποιήθηκε, ("μετά κόπων και βασάνων"!!!), και έτσι εδώ και 20 σχεδόν χρόνια, ο κόσμος έπαψε να ταλαιπωρείται !
ΥΓ: 1/ όλοι μπορούν να αντιληφθούν,ποιό "κομφούζιο" θα είχαμε καθημερινά στην περιοχή της ΔΕΗ, όταν οι 100δες καθημερινοί πελάτες της θα έπρεπε να γυρίζουν πίσω,αφού η Παπαδάκη θα ήταν ένα αδιέξοδο !
2/ Δυστυχώς η Δρακοντοπούλων (η παράλληλος της Παπαδάκη) είναι ( ακόμη !) αδιάνοικτη (μιλούμε για σχέδιο πόλης του 1948 !)και η σύνδεση αφορά μόνον μεταξύ Παπαδάκη και Ξυλούρη-Παλαμά,δηλ είναι μια προσωρινή σύνδεση, η οποία θα ολοκληρωθεί (με την νησίδες και τις λωρίδες κυκλοφορίας κλπ) όταν διανοιχθεί και η Δρακοντοπούλων.
3/ η κυκλοφοριακή μελέτη,προέβλεπε την κυκλοφορία από την Παπαδάκη, μόνον, προς την Δρακοντοπούλων και μέσω αυτής στην Βασιλάκη.
Δηλ για να "βγείς" στην επάνω πλευρά θάπρεπε να κάνεις "γύρω-γύρω" , να "φορτισθεί η ήδη κατάφορτη οδός Βασιλάκη,να "φορτισθεί" η ήδη κατάφορτη Θεοτοκοπούλου και ο κόμβος Θεοτοκοπούλου,να διανύσεις ένα χιλιόμετρο αστικού δικτύου,να ξοδέψεις κάποιο 5λεπτο-10λεπτο του χρόνου σου, κλπ
4/ δεν χρειάζεται να προσθέσω, "τα πόσα άκουσα", και μάλιστα και από ανθρώπους, που,αντιθέτως, θάπρεπε να στήριζαν την πρόταση μου.

1995 πρόταση μου για υποχρεωτικές ράμπες,για την προσβασιμότητα από τα ΑΜΕΑ,στα καταστήματα της περιοχής του δήμου

Σήμερα, η λέξη "ράμπες" για τα ΑΜΕΑ,έχει "διεισδύσει" παντού, αφού υπάρχει ,κεντρική, νομική υποχρέωση για όλους και για όλα.
Ομως παληά, τα ΑΜΕΑ ήταν "στο περιθώριο" και κανείς δεν "τα υπολόγιζε" στις δράσεις του.
Γι αυτό η πρόταση μου για νομοθέτηση,τοπικά, της κατασκευής ράμπας για τα ΑΜΕΑ σε όλα τα καταστήματα του δήμου, ήταν μια "τολμηρή" πρόταση !

1995 πρόταση μου,λήψη μ΄τρων στα εργοτάξια της πόλης,για αποφυγή παράσυρσης οικοδομικών υλικών,που φράζουν το δίκτυο αποχέτευσης