μια καρέκλα παιδάκι μου !!!!

απλά πράγματα μας χρειάζονται μια καρέκλα παιδάκι μου ! του κ Νίκου Νίνου δημοτικού συμβούλου ,επικεφαλής της μειοψηφίας στον δήμο Ρεθύμνου Σε μια σατυρική εικόνα ( αυτές που ονομάζουνε «γελοιογραφίες»),μιας αθηναικής εφημερίδας της 21.9.07,που καυτηρίαζε τα «μεγάλα λόγια» των πολιτικών και των κομμάτων, για τα ( τότε) καμένα της Ηλείας, ρωτιέται μια γιαγιά, καταταλαιπωρημέ νη , κατακαημένη ,όρθια γιατί δεν έχει που να καθήσει αφού όλα είναι καρβουνιασμένα : -Πασόκ η ΝΔ γιαγιά ; Και απαντά η αποκαμωμένη γιαγιά: - Μια καρέκλα ,παιδάκι μου! { για να καθήσει το ταλαιπωρημένο κορμί της!} Το ηθικό δίδαγμα αυτού του πολύ διδακτικού διαλόγου είναι ξεκάθαρο. Ο πολίτης χρειάζεται απλά ,απλούστατα πράγματα, που ούτε δισεκατομμύρια χρειάζονται {για να επικαλούμαστε την έλλειψη τους}, ούτε πολλά λόγια , υποσχέσεις και «ξεσηκωμός» του κράτους, για να προκαλείται «ατμόσφαιρα» και δημοσιογραφικό «ενδιαφέρον»! Μια ,απλή ,πάμφθηνη και ταπεινή καρέκλα! Θυμηθήκαμε τούτη την σατυρική εικόνα, για να προβληματίσουμε, και να προβληματισθούμε όλοι μας, πόσο πιο απλά είναι τα πράγματα της άσκησης της εξουσίας;, και (αν θέλετε) ,πόσο πιο απλό και εύκολο είναι το να προσφέρουμε στον πολίτη εκείνο που του χρειάζεται! Ολοι ,( οι πλείστοι ,αν θέλετε!),οι πολιτικοί και όλοι ( οι πλείστοι, αν θελετε!),οι ασκούντες εξουσία, συνήθως, αναλίσκονται σε εντυπωσιακές εξαγγελίες, σε μεγαλόστομες υποσχέσεις, σε υπερυψωμένα οράματα, σε εντυπωσιακές αναζητήσεις, σε κυνήγια θησαυρών και «σεντουκιών»,σε αναφορές ποσοστών και εκατομμυριοποσών, σε μέγαρα και «παλάτια», σε υπερωκεάνια και «αεροδρόμια», και όλα αυτά τα κάνουν ( ή τάζουν πως θα τα κάνουν!),όπως λένε, για να εξυπηρετήσουν τον πολίτη ,να προκαλέσουν την ανάπτυξη και να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής . Τα περισσότερα από όλα αυτά, μένουν «για την επόμενη τετραετία», «κρεμασμένα» μονίμως στο «εκθετήριο» των «ενεργειών» και της δραστηριότητας τους. Και ,βεβαίως, για όλη την καθυστέρηση ,για όλες τις αναποτελεσματικότητες, για όλη την σταγονική πρόοδο τους, υπάρχουν οι …γνωστές δικαιολογίες, τις οποίες έχουν πάντα «πρόχειρες» ,και τις …αξιοποιούν για να πείσουν. Δεν θα αντιπαρατεθούμε για την αλήθεια και την σημασία κάθε υποσχεσιακής παραμέτρου, όπως τις προεκθέσαμε. Όμως αντιπαρατιθέμεθα, για τον …συνωστισμό ,όλων αυτών στην αφετηρία ! Και ,επίσης, αντιπαρατιθέμεθα για την αξιολογική παράλειψη ,που …κατά συρροήν παρατηρείται. Μια καρέκλα ,κατ αρχήν χρειάζεται ο πολίτης! Ας του την εξασφαλίσουμε και μετά ας του τάξουμε , ας μιλήσουμε ,ας προγραμματίσουμε, ας …(οτιδήποτε ,τέλος πάντων)! Μια καρέκλα ,που την χρειάζεται ,άμεσα, ,ας του την παραχωρήσουμε! Απλά πράγματα! Λίγων ….ευρώ υπόθεση! Και μπορούμε, και δεν υπάρχει δικαιολογία αδυναμίας. Όμως ,{επισημαίνουμε τα «ψιλά γράμματα» της υπόθεσης} ,πρέπει να σκύψουμε να του μιλήσουμε να αντιληφθούμε το απλό πρόβλημα του. Το πρόβλημα είναι ,ότι ,συνήθως, απορροφούμαστε στα «μεγάλα»,κοιτώντας «ψηλά», και δεν κοιτάζουμε χαμηλά, δεν βλέπουμε τα απλά ,τα «μικρά»! «Μια καρέκλα παιδάκι μου»! Απλά πράγματα, χωρίς καμιά δυσκολία, χωρίς καμιά ανάγκη δικαιολογίας, χωρίς εκατομμύρια «που λείπουν»! Μια καρέκλα να ξαποστάσει την καθημερινότητα του, χρειάζεται, κατ αρχήν ,ο πολίτης! Ας του την δώσουμε ,έτσι απλά, χωρίς πολλά λόγια, χωρίς δημοσιογραφικά φώτα, χωρίς βαρύγδουπα επικά στολίδια! ΥΓ θα μας παρατηρήσει κάποιος ,ότι χρειάζονται και τα «μεγάλα» ,για τα οποία μιλούν οι ασκούντες την εξουσία. Δεν έχουμε καμμιά αντίρρηση ,απλώς λέμε ,ότι πρώτα να δώσουμε «μια καρέκλα» να ξαποστάσει ο πολίτης ,και μετά ας του πούμε όσα θέλουμε και υποσχόμαστε! Τουλάχιστον, να μας ακούει καθισμένος…. 17-11-09