να θυμόμαστε !

εισαγωγή στην παρούσα ανάρτηση :
Αν "κοιτάξουμε πίσω", όσοι ενδιαφερόμαστε για την τοπική ιστορία μας,θα "δούμε" αξιόλογους ανθρώπους "που πέρασαν",και ,δυστυχώς, "τους ξεχάσαμε" !
Δεν είμαι αρμόδιος να αναφερθώ ,σαν ιστορικός, σε αυτούς τους ανθρώπους, όμως από την προσωπική μου "γνώση", μπορώ να πώ "δυό λόγια" , γι αυτούς, και να τους θυμηθούμε.
Πάντα, εκεί "στο κατώφλι του αποχωρισμού", υποσχόμαστε ,ότι "δεν θα τους ξεχάσουμε ποτέ", όμως μέσα στην "τυρβώδη ροή" της καθημερινότητας μας, τους "ξεχνούμε" μόλις "αλέκτωρ φωνήσει" !
Δεν αποτελεί "κατηγορία" ετούτη η διαπίστωση-αλήθεια,για κανένα και για τίποτα, απλώς "λέει τα πράγματα με το όνομα τους" !
Ενας αξιόλογος ρεθυμνιώτης ήταν ο Μιχάλης Παπουτσιδάκης, δημόσιος υπάλληλος στην τεχνική υπηρεσία του νομού μας,και ταλαντούχος λογοτέχνης-στιχοπλόκος !
Το ταλέντο του, συνεχίζει να μας προσφέρει "στιχάκια", κληρονομημένο από τον συμπολίτη δάσκαλο γυιό του Μανώλη.
Ο κύριος Μιχάλης, "έστρωνε" τα στιχάκια του με την άνεση εκείνη ,με την οποία, εμείς μιλούμε στην καθημερινότητα μας.
Μέσα από τα "δυνατά" έμμετρα του, εξέφραζε με χιούμορ τα προβλήματα του,και "απαντούσε" ,με άνεση, στα αιτήματα φίλων του για έμμετρες "ανάγκες" τους.
Είχαμε την τιμή να είναι συνάδελφος της συζύγου μου, στην υπηρεσία,και να μπορούμε να "ζητήσουμε" την"βοήθεια" του, στην σύνθεση της πρόσκλησης της βάπτισης του μικρού μας γυιού.

Μάλιστα, μαζί με το έμμετρο κείμενο της πρόσκλησης ,και ...επί πλέον αυτού, μας προσέφερε και μια ακροστιχίδα για το παιδί και το όνομα του.

Την περίοδο εκείνη, στην τότε "τεχνική σχολή", διδάσκαμε διάφοροι μηχανικοί μαθήματα της ειδικότητας μας.
Μαθητή μας είχαμε, τον (μακαρίτη πιά) γυιό του κυρ Μιχάλη, τον Νικολάκη.
Ο Νικολάκης, ήταν ένα "άριστο παιδί", όμως δεν ήταν "ξυράφι" ,και ο κυρ Μιχάλης "είχε τον πόνο του".
Ηταν αγαπητός σε όλους μας, και όλοι "τον βοηθήσαμε" όσο μπορούσαμε.
Σχετικό το έμμετρο του με το οποίο εξέφραζε "τον πόνο του".

ΥΓ 1η : Ας αποτελέσει το παρόν και ένα μνημόσυνο στον Νικολάκη, που πρόσφατα "έφυγε" από αυτόν τον κόσμο.
ΥΓ 2η : Σίγουρα ο γυιός του θα έχει ένα πλούσιο αρχείο στίχων του πατέρα του. Εκτιμώ, πως θα έπρεπε κάποιος τοπικός φορέας, ( να ήταν ο δήμος ;), να "ασχοληθεί" με την "δουλειά" της ανάδειξης και αξιοποίησης αυτής της πτυχής της πολιτιστικής μας κληρονομιάς !