επάνω: φωτο του λατομείου που "στήσαμε" ανατολικά του Πλατανέ
η μισγάγγεια της διατομής Ω ;,μέχρι την οποία "δούλεψα" στον δρόμο Κρύα Βρύση- Αγ Γαλήνη
1-Μαίου 2017
μια διαδρομή στα χνάρια της νιότης !
Πρωτομαγιά σήμερα, και όπως είθισται ,και του καιρού συνηγορούντος, ξεκινήσαμε "προς τα νότια" του νομού μας.
Ομορφη η διαδρομή,μέσα από "γνώριμες", (θα γίνουν αντιληπτά τα " ", από την συνέχεια του παρόντος κειμένου !), τοποθεσίες, μας οδήγησε στα χνάρια της νιότης μας, στις πρώτες μέρες της παρουσίας μας στο Ρέθυμνο !
Ηταν τέτοιες μέρες ,στα μέσα του Απρίλη του 1970, όταν το πρωινό της Μεγ Τετάρτης εκείνης της χρονιάς, φτάσαμε στο Ηράκλειο και παρουσιασθήκαμε στην μονάδα μας όπου τοποθετηθήκαμε μετά την ονομασία μας ως (δόκιμος) έφεδρος αξιωματικός Μηχανικού.
"Λόγω των ημερών " ,(και προκειμένου να υλοποιηθεί, να πάει κοντά στην οικογένεια του, η μετάθεση του προηγούμενου διοικητή του κλιμακίου όπου με είχαν ορίσει), με έστειλαν, αυθημερόν, με υπηρεσιακό όχημα από Ηράκλειο (έδρα της μονάδας) στην Κάτω Κρύα Βρύση (έδρα του κλιμακίου της ΜΟΜΑ).
Εφτασα στην Κρύα Βρύση το απόγευμα, μετά από μια "μικρή",αυτονόητη, στάση στο Ρέθυμνο.
Τακτοποιήθηκα στο (κλειστό) σχολείο της Κάτω Κρύας Βρύσης,όπου θα ήταν η κατοικία+γραφείο μου τους επόμενους μήνες.
Την επομένη το πρωί,,μετά την τυπική ενημέρωση μου από τον προκάτοχο μου, επιβιβασθήκαμε στο "Ντόϊτς" του κλιμακίου [για τους νεώτερους ,που δεν τα γνώρισαν αυτά "τα θηρία",(αν και κάποια απ αυτά ... κυκλοφορούν ακόμη !!!), να πούμε πως ήταν μικρά ,βαρειά, σιδερένια, οχήματα , μεγέθους σημερινού αγροτικού οχήματος,μεταφοράς προσωπικού και μικροϋλικών, με ξύλινα παραπέτια που "κρατούσαν" τον μουσαμά-στέγη του οχήματος], οι δύο αξιωματικοί, ο φαντάρος οδηγός του οχήματος και ένας ακόμη αδειούχος φαντάρος του κλιμακίου,που θα έφευγε,με άδεια,για τις γιορτές,στο σπίτι του.
Οπως είναι γνωστό,στον στρατό μάθαμε να οδηγούμε οι περισσότεροι από μας, και από .... τον κανόνα δεν εξαιρείτο ο προκάτοχος μου.
Ετσι, αν και .... παράνομα, ο οδηγός ..... παραχώρησε το τιμόνι στον προκάτοχο μου,δικαιωματικά ο γράφων κάθησε στη θέση του συνοδηγού και οι δύο φαντάροι, μαζί.....με το κλουβί των καναρινιών (με τα καναρίνια....) κάθησαν πίσω ,στα παγκάκια της καρότσας.
Δυστυχώς, ο προκάτοχος μου, "ολίγον τι" ....κακός οδηγός, σε "μια φάση" στην διαδρομή τάχασε, έκοψε απότομα το τιμόνι δεξιά, για ν αποφύγει ένα φορτηγό που πορευόταν από Ρέθυμνο προς Μπαλέ-Σπήλι, μετά δεν μπόρεσε να το γυρίσει αριστερά και να επαναφέρει το όχημα στην πορεία του,( τα "Ντόίτς" είχαν πολύ "βαρύ" τιμόνι !),και το όχημα ...πήρε τον κατήφορο προς τον ποταμό !
Δεν ....μετρήθηκαν οι τούμπες που πήρε το όχημα, όμως (ευτυχώς για μας !!!),μετρήθηκε η αντοχή των παραπετιών, πού κράτησαν το βάρος του "θηρίου" ,κατά τις τούμπες (όταν ...μας έβγαινε από πάνω!).
Σηκωθήκαμε, (σωσμένοι λόγω της φυγόκεντρης δύναμης που μας καθήλωσε στις θέσεις μας!), και οι τέσσερις επιβαίνοντες,....τιναχθήκαμε να φύγει η σκόνη, ...θρηνήσαμε τα καναρινάκια, που ήταν τα μόνα έμψυχα θύματα,( γιατί έφυγε το κλουβί που ήταν κρεμασμένο, και έπαθαν ο,τι θα παθαίναμε και μείς αν "δεν κρατούσαν" τα παραπέτια!).και ......συσκεφθήκαμε "τί γίνεται τώρα ;".
Με την βοήθεια του φορτηγού κλπ, με την βοήθεια του (μεγάλου) φορτηγού πού φωνάξαμε και ήρθε απόν το κλιμάκιο,( αυτό είχε και "εργάτη" με συρματόσχοινο),...καταφέραμε και ανεβάσαμε το "ντόϊτς" στον δρόμο, και ...φύγαμε για Ηράκλειο .
Την "ζημιά" την πλήρωσε ο φαντάρος οδηγός που "ανέλαβε την ευθύνη".
Η προσωπική μου "συνέπεια", από ετούτο το ( πραγματικά) θαυματικό γεγονός, ήταν ένα μικρό σκίσιμο στο παντελόνι της στολής μου, στο δεξιό μου γόνατο, η οποία ....αποκαταστάθηκε ,με μια μικρή στάση στο Ρέθυμνο.
Από εκείνη τη Μεγ Πέμπτη του 1970, αρχικά χωρίς ....κοπάνες (λόγω ..."ψαρώμματος",καθότι νέος άρτι εξελθών της σχολής αξιωματικών),ήμουνα κάτοικος Κάτω Κρύας Βρύσης, αργότερα κάτοικος Σπηλίου (τότε όμως ....με κοπάνες καθότι "παληός") ,αργότερα κάτοικος (για λίγους μήνες) Αγ Πελαγίας στο έργο του ΒΟΑΚ,και τελικώς κάτοικος Ασωμάτου !
Δουλέψαμε, ως κλιμάκιο της ΜΟΜΑ,αρχικά τα χωματουργικά νέας διάνοιξης στον δρόμο από Κάτω Κρύα Βρύση προς Αγ Γαλήνη,στην συνέχεια χωματουργικά-βελτιώσεις στο τμήμα από Σπήλι εως Κρύα Βρύση, και τελικώς κάναμε οδοστρωσία και ασφαλτικά στον δρόμο Κοξαρέ- Κουρταλιώτικο Φαράγγι-Ασώματος-Μαριού-Πλακιάς !
Οι καθημερινότητα μας είχε, (μετά τον πρώτο καιρό ,μερικούς μήνες,οπότε μέναμε ...μονίμως στο κλιμάκιο),πρωινή πορεία προς το κλιμάκιο και απογευματινή επιστροφή στο Ρέθυμνο.
Δηλαδή κάθε μέρα είμαστε |"στους δρόμους", με όσους κινδύνους συνυπάρχουν σε αυτήν την πραγματικότητα!
Και βεβαίως,κατά την διάρκεια της ημέρας "γυρίζαμε" στα έργα,ως εργοταξιάρχης, ή εκτελούσαμε διάφορες άλλες αποστολές-εντολές της μονάδας.
Οπως είναι, λοιπόν, αυτονόητο,αυτές οι διαδρομές στους χώρους που δραστηριοποιηθήκαμε εκείνη την περίοδο της νιότης μας,σίγουρα μας συγκινούν !
Σήμερα λοιπόν, η διαδρομή (προς Αγ Γαλήνη) μας θύμισε πολλά και διάφορα "γνώριμα" σημεία :
*** Λίγο πιό πάνω από το ΚΤΕΟ, (το ...κτίριο του ΚΤΕΟ εννοώ!),το σημείο,όπου λόγω "γλύτσας" στο οδόστρωμα, ερχόμενος από Ασώματο, έχασα τον έλεγχο του οχήματος μου (ένα άσπρο κατσαριδάκι!),και παραλίγο να πέσω πάνω σε ερχόμενο φορτηγό !Την τελευταία στιγμή,το τιμόνι "με άκουσε" και ...."την γλύτωσα".
*** Λίγο μετά τον "Πύργο",πριν την στροφή που '"βλέπεις"το πρώην ορυχείο χώματος τότε τουβλοποιίας του Ρεθύμνου,κοίταξα προς τον ποταμό...και "είδα" το "ντόϊτς" να κείτεται στο βάθος του![ τώρα ο δρόμος στο σημείο αυτό είναι "σε νέα χάραξη"].
*** Περνώντας την στροφή στο κέντρο του Σπηλίου,κοίταξα προς τις "βρύσες"και απέναντι τους στην ΝΔ γωνία "είδα" τον χώρο διαμονής του στρατιωτικού προσωπικού του κλιμακίου,όταν είχαμε μεταφερθεί εκεί.
Θυμήθηκα τον ερωτευμένο στρατιώτη μου, πού έκλεψε το κορίτσι του (που παντρεύτηκε μετά),και τους "μπελάδες" στους οποίους με είχε βάλλει, μέχρι να τον βρούμε κλπ !
Θυμήθηκα τον λοχία μου,που μια Κυριακή πρωί "έφαγε' 10 μέρες διότι πέρασε απ το χωριό ο τότε διοικητής της μονάδας και τον ....συνέλαβε να έχει τα μπατζάκια του ...έξω από τις αρβύλες !
*** Λίγο μετά από το Σπήλι, είδα τον ανηφορικό δρόμο προς το τότε λατομείο Σπηλίου, που τον είχα αρκετές φορές "περπατήσει",όταν ....πίεζα τον Μανώλη να μου αυξήσει την παραγωγή υλικού που χρειαζόταν το κλιμάκιο.
*** Λίγα μέτρα πιό πέρα, η πηγή της Αγια Φωτιάς,όπου πάντα σταματούσαμε για το δροσερό νερό της.
*** Στην συνέχεια διάφορες στροφές του δρόμου που είχαμε βελτιώσει, όταν το κλιμάκιο δούλευε στο κομμάτι αυτό του δρόμου Σπήλι-Αγ Γαλήνη.
*** Μετά την διακλάδωση προς Πλατανέ, εκεί ψηλά στις πλαγιές του Κέδρους, είδα το λατομείο που στήσαμε ,σαν ΜΟΜΑ, για να παραχθούν τα απαιτούμενα αδρανή υλικά οδοστρωσία του δρόμου.
Ηταν το δεύτερο λατομείο που "έστησα", και οι .....τελευταίες μέρες μου "με την στολή" !
[ το πρώτο λατομείο ,που "έστησα" ήταν εκείνο στην είσοδο του φαραγγιού,λίγο πιό κάτω από τον Ασώματο! Από αυτό το λατομείο "βγήκαν" όλα τα αδρανή υλικά της οδοστρωσίας και των ασφαλτικών του δρόμου Κοξαρέ-Πλακιάς. Σε εκείνο το λατομείο, στην λιθοδομή που κτίσαμε για την στήριξη των σιλός, είναι .σαν......στοιχειωτικό υλικό του, η πρώτη μου βέρα, η οποία μου έπεσε όταν δούλευα στο κτίσιμο, (διότι ,πραγματικά, δούλευα και ...δεν κοίταζα μόνον !)]
*** Μέσα στο χωριό Κάτω Κρύα Βρύση είδα το κομμάτι της παράκαμψης που φτειάξαμε τότε,ώστε τα αυτοκίνητα να μην περνούν μέσα από τα καφενεία.
Μάλιστα, τότε η Κάτω Κρύα Βρύση είχε δύο καφενεία, ενώ τώρα δεν έχει κανένα !
Στον "παληό" δρόμο είδα το κτίριο του καφενείου του κυρ Μιχάλη, που ήταν "κλειστό", όμως μέσα είδα τον ερωτευμένο ναύτη του κλιμακίου μου, νε πίνει "τις ρακές του",γιατί δεν τού έδινα ,συνέχεια, άδειες να πάει στο κορίτσι του (που μετά παντρεύτηκε).
*** Πίσω από το "παληό" καφενείο του Ασουμανάκη,είδα το "σπίτι" μου,το παληό σχολείο, που με πρωτοφιλοξένησε στο Ρέθυμνο.
Απέναντι, σχεδόν ίδιο όπως τότε,το κτίριο-κατοικία των στρατιωτών του κλιμακίου.
*** Πιό κάτω, λίγο μετά το χωριό, είδα "αναλλοίωτο" το στραγγιστικό έργο, την πρώτη εργολαβία, το πρώτο τεχνικό έργο που επέβλεψα στην ζωή μου. Εκεί ο τοίχος, εκεί η στραγγιστική τάφρος, απόδειξη της καλής ποιότητας του εκτελεσθέντος έργου.
*** Πιό κάτω, παίρνοντας τον κατήφορο της νέας χάραξης, που τότε άρχισε,είδα τα τεχνικά έργα που τότε φτειάξαμε, είδα τους χωριανούς-ιδιοκτήτες των χωραφιών που καταλάμβανε ο δρόμος,και "άκουσα" τις καθημερινές κουβέντες που είχαμε.
*** Πιό κάτω, στην μεγάλη μισγάγγεια, στην διατομή Ω (δεν θυμούμαι τον αριθμό της) είδα τον εαυτό μου να "κλείνει" την συμμετοχή του στο έργο του δρόμου Κρύα Βρύση-Αγ Γαλήνη.
ΥΓ : Δεν φυσούσε ο ...γνωστός αέρας της Κρύας Βρύσης,για δώ την σκόνη ...και τις πέτρες,που τότε σήκωνε !
........................................
Μπορεί να πέρασε περίπου μισός αιώνας από τότε,όμως κανένας αέρας λησμονιάς (ούτε αυτός.... που φυσά στην Κρύα Βρύση!!!) δεν μπορεί να σβήσει τα χνάρια της διαδρομής της νιότης μας, και αυτό το ....επιβεβαίωσα σήμερα !
