2004 κείμενο Νίκου Νίνου, " ήταν κάποτε μια γειτονιά !"

Εισαγωγή-πρόλογος στο κείμενο μου της παρούσης ανάρτησης.
......................................................................................................
Παληότερα οι άνθρωποι είχαν μια διαφορετική καθημερινότητα,με κύριο χαρακτηριστικό της,τις "ανθρώπινες διαστάσεις" της, και την καλύτερη ποιότητα ζωής, έστω και αν "τα οικονομικά" ήταν,τότε, δυσκολότερα !
Οι άνθρωποι απολάμβαναν τα απλά δεδομένα της εποχής τους, που είχαν "φυσικά χρώματα"χωρίς επιχρισμικά φτειασίδια και χωρίς φανταχτερά μπιχλιμπίδια.
Η "εξέλιξη", που ήρθε στην συνέχεια, δεν είχε μια "ήρεμη" είσοδο,με προϋποθέσεις και προετοιμασία, αλλά "εισέβαλε" απότομα,  "κλωτσώντας" την πόρτα και επιβάλλοντας τις δικές της "απαιτήσεις".
Σίγουρα, προσπάθειες έγιναν, έστω καθυστερημένες, όμως δεν είναι εύκολη η προώθηση τους, ούτε άνετη η αποτελεσματικότητα τους !
Οπωσδήποτε, δεν ισχύει, το "δεν φταίει κανείς",αλλά ,μάλλον, το φταίνε "πολλά" για την οποιαδήποτε 'κατάσταση" που διαμορφώνεται.
Ευτυχώς, η  εξέλιξη της "εξέλιξης", αποζητά και αναπλάσει την σημερινή κατάσταση, μέσα από μια "κνισάρα" ανάδειξης "των παληών" !
Εκείνο, λοιπόν, που έχει σημασία ,και είναι το ζητούμενο, αφορά στην ειλικρινή συνεργασία όλων, ώστε  να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των πολιτών, "παντρεύοντας",( με ένα βιώσιμο "γάμο" !), την εξέλιξη με "το παληό".
........................................................................................................................................
........................................................................................................................................

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ !

--------------------------------------------

Ηταν κάποτε μια όμορφη ,γραφική μικρή γειτονιά που την κατοικούσαν φτωχοί μεν, αλλά ευτυχισμένοι άνθρωποι.

Είχε όλη εκείνη την αστραφτερή λαμπρότητα του χαρούμενου ροδοκόκκινου άδολου παιδικού προσώπου , και έσφυζε από την ήρεμη και συνεχή ροή της αφτειασίδωτης και ανεμπόδιστης καθημερινότητας.

Στα στενά δρομάκια της έπαιζαν  αμέριμνα και ακίνδυνα τα περιποιημένα παιδάκια , και στα φρεσκοβαμμένα ολόλευκα σκαλοπάτια των εισόδων των σπιτιών οι γιαγιάδες έπλεκαν  τις ολόχαρες προίκες των κοριτσιών .

Στα γραφικά μικροκαμμωμένα μπαλκόνια των σπιτιών εκρέμμοντο ποικιλόχρωμα λουλούδια , ενώ τα ανθισμένα γιασεμιά αρωμάτιζαν κάθε γωνιά της μικρής γειτονιάς.

Τούτη η παραδεισένια γειτονιά δέχθηκε κάποτε την μοιραία επίσκεψη του πολυταξιδεμμένου πραματευτή, που φορτωμένος τον σάκκο του με κάθε είδους μπιχλιμπίδια ,διαλαλούσε την πραμμάτια του.

Εταξε  λαγούς με πετραχείλια, θάμπωσε με  γυαλιστερά κρεμματσόλια, πρόσφερε προίκες έτοιμες από εργοστάσια, έδωσε πολύχρωμα κουτιά με περίσσιες υποσχέσεις.

Όλα τα πρόσφερε χωρίς να ζητά τίποτα σπουδαίο!

Και πήραν όλοι από τον πραμματευτή , δίνοντας τσάμπα το τίποτα που τους ζητούσε.

Ετσι χάρισαν την αστραφτερή λαμπρότητα ,αφού πιά δεν υπήρχε ήλιος για να την δείξει.

Ετσι χάρισαν το αμέριμνο παιχνίδι των παιδιών , αφού πια δεν υπήρχαν δρόμοι για να παίξουν.

Ετσι χάρισαν τις ολόχαρες χειρόπλεκτες προίκεςτων κοριτσιών,αφού πιά δεν υπήρχαν τα φρεσκοβαμμένα ολόλευκα σκαλοπάτια των σπιτιών.

Ετσι χάρισαν τα πολύχρωμα λουλούδια των μικρών μπαλκονιών, αφού πια δεν υπήρχαν μπαλκόνια για να κρέμονται.

Ετσι χάρισαν το υπέροχο μεθυστικό άρωμα των γιασεμιών, αφού πια δεν υπήρχε χώμα για να φυτρώνουν τα γιασεμιά.

Τα πήρε όλα ο πραματευτής αφήνοντας πίσω του τα αστραφτερά μπιχλιμπίδια που κουβαλούσε.

Και ήρθε αργότερα άλλος  άνθρωπος ,χωρίς πραμμάτιες ,χωρίς μπιχλιμπίδια .

Μόνο όμορφα νοσταλγικά τραγούδια έπαιζε στην άρπα που κρατούσε, θυμίζοντας σ’ όσους απόμειναν στην μικρή γειτονιά, το όμορφο παρελθόν ,που πιά έμοιαζε σαν παραμύθι.

Και ,σαν από παραμύθι, άνθισε πάλι το γιασεμί, έτρεξαν στα δρομάκια τα παιδιά , βεγγιέρισε στα ολόλευκα σκαλοπάτια η νοικοκυρά με την γειτόνισσα της, και ξανάναψαν τα κεριά της ήρεμης ζωής στην μικρή γειτονιά.

Το άρωμα της παληάς παραδεισένιας γειτονιάς απλώθηκε πάλι, στην μικρή γειτονιά.

Όμως η κακιά μάγισσα των παραμυθιών, ζήλεψε τούτη την ανάσταση της γειτονιάς.

Δυνατός βοριάς έσβησε όλα τα κεριά της νοσταλγίας, μάρανε τα γιασεμιά,  και έκλεισε στα σπίτια τους όλους τους ανθρώπους της μικρής γειτονιάς.

Και έτσι ζουν ακόμη και σήμερα ,σιγοβράζοντας τα καλοκαίρια στα δωμάτια τους με κλειστά παράθυρα , τρέμοντας  από την κυκλοφορία των "δρακόντων" που έπιασαν όλα τα δρομάκια και όλα τα σκαλοπάτια, εγκαταλελειμμένοι από τους Θεούς ,χωρίς καμιά ελπίδα για το μέλλον.

Και κάπου βαθειά κρυμμένα , κρατούν τα παραμύθια, που λένε για μια μικρή παραδεισένια γειτονιά , την δική τους γειτονιά.

Αλήθεια το λέμε!

Ηταν κάποτε μια γειτονιά…..                                                  

4-9-04

 [ δημοσιεύθηκε στην τοπική εφημερίδα «ρέθεμνος» της 18-9-2004 ]