"αμαρτίες γονέων...."= μια μεγάλη αλήθεια την οποία δεν (εννοούμε να) γνωρίζουμε !

εισαγωγή στην παρούσα ανάρτηση :
Πάντα έλεγα (και το εννοώ !), ότι μέσα στο καθημερινό τρέξιμο μας, χρήσιμο θα ήταν και καλά θα κάναμε να "καθίζαμε" σε κάποιο "παγκάκι",ώστε να αναλογιζόμαστε όλες τις αποφάσεις που πήραμε ή που θα παίρναμε, να τις "ξαναμασούσαμε" και να τις κάναμε πιό "εύπεπτες", δηλ πιό συμβατές με τις (πραγματικές) αναγκαιότητες μας.
Δυστυχώς, η "ταχύτητα"  της καθημερινότητας μας, ετούτη την αναγκαιότητα την παρασέρνει και την "σκοτώνει", με όλες εκείνες τις συνέπειες αυτής της αλήθειας.
Αν ,κάποια στιγμή "δεήσουμε" να ανατρέξουμε στο παρελθόν,θα διαπιστώσουμε πόσα έχουμε χάσει, πόσα αδιέξοδα έχουμε δημιουργήσει, πόσες παραλείψεις και λάθη έχουμε προκαλέσει,πόσα γκρεμίσματα πρέπει να υλοποιήσουμε,κλπ
Η σοφία των γνωμικών μας έχει "προειδοποιήσει", ότι " οι αμαρτίες γονέων, παιδεύουσι τέκνα",και αν αυτήν την αλήθεια την "γνωρίζαμε", (με την έννοια της κνισάρας των δράσεων μας),τότε πολλά πράγματα θα τα είχαμε κάνει, εντελώς, διαφορετικά του όπως τα κάναμε.
Δυστυχώς υπάρχει μια "οριζόντια ισοπέδωση", και φορτώνουμε σε όλους ανεξαιρέτως τις ,(υπαρκτές ,βεβαίως) σχετικές ευθύνες.
Ομως, έστω και αν δεχθούμε ετούτες τις ευθύνες, (δικαίως και αδίκως !),το ζητούμενο είναι να μην συνεχίζεται η ίδια λειτουργική, και να "φορτώνουμε" κι άλλες αμαρτίες στα (επόμενα) παιδιά μας .
Το κυκλοφοριακό της πόλης, έχει τόσο πολύ συζητηθεί, ώστε πλέον "χάθηκε η μπάλα", και παίζουμε ..."με τα λόγια" , σε δηλώσεις, σε συνεντεύξεις, σε φόρουμ, σε ημερίδες, σε συνέδρια, σε μελέτες, και σε ο,τι άλλο υπάρχει!
Την αναμφισβήτητη αλήθεια,την παγκοσμίως υλοποιούμενη πρακτική,την πολλαπλώς επαναλαμβανόμενη σαφή άποψη των συγκοινωνιολόγων,εμείς την "αφήσαμε στο ράφι", και φύγαμε "για άλλες" απόψεις.
Η λύση του κυκλοφοριακού δεν έρχεται ούτε με τις "μοντέρνες" απόψεις περί βιώσιμης κινητικότητας, ούτε με τις παραινέσεις για ποδηλασία και πεζοπορία,ούτε με το "κυνηγητό" της τροχαίας και τα αντίστοιχα "μπιλιετάκια".
Ολα αυτά είναι παράπλευρες χρησιμότητες, οι οποίες είναι "βοηθητικές" δράσεις ,( όπως είναι και ο περιφερειακός δρόμος κλπ),της μιας και απόλυτης λύσης που υπάρχει για το κυκλοφοριακό πρόβλημα :
To "πακέτο" των τριών δράσεων :
α/ πλήρης συχνή και πυκνή μαζική μεταφορά στην πόλη,συνδεδεμένη με την συγκοινωνία προς όλους τους προορισμούς εκτός πόλης. Μαζί με την εφαρμογή της κάρτας απεριόριστων διαδρομών για τον επιβάτη του μέσου της μαζικής μεταφοράς.
[ έτσι δίνεται στον πολίτη η πλήρης εξυπηρέτηση του, σε όλες τις μετακινήσεις της καθημερινότητας του. Ο πολίτης κάνει "ιχ του" το μέσον της μαζικής μεταφοράς, με ο,τι αυτό συνεπάγεται σε μείωση κυκλοφορίας ,σε μείωση αναγκών στάθμευσης, σε κόστος στάθμευσης, σε απαλλαγή προστίμων τροχαίας,σε μείωση καυσαερίων, κλπ !]
β/ σωστή ελεγχόμενη στάθμευση, ώστε να αποτελέσει (πραγματικό !) αντικίνητρο στην χρήση του ιχ οχήματος για τις μετακινήσεις του πολίτη.
[ έτσι θα υπάρχουν ,πάντοτε, ελεύθερες θέσεις στάθμευσης για ολιγόχρονη στάθμευση, δηλ (τεκμαρτή) αύξηση των διατιθέμενων θέσεων στάθμευσης στην πόλη.]
γ/ περιφερειακοί χώροι στάθμευσης συνδεδεμένοι με "τις γραμμές" της μαζικής μεταφοράς, ώστε να "αφήνεται" εκεί το όχημα και ο πολίτης να συνεχίζει την καθημερινότητα του με το (επαρκές) δίκτυο της ( πλήρους) μαζικής μεταφοράς !
[ έτσι θα μειωθούν τα εισερχόμενα,στην πόλη, οχήματα, και θα υπάρξει δυνατότητα μιας αυτονόητης βιώσιμης κινητικότητας στην πόλη (πεζοί, ποδηλατοκίνηση, μεγαλύτερα πεζοδρόμια, πράσινο κλπ].
Οφείλουμε να επισημάνουμε, ότι δυό χώροι απαραίτητοι για την προηγούμενη υλοποίηση (του "πακέτου" λύσης του κυκλοφοριακού προβλήματος της πόλης),είναι ο χώρος του Κουμπέ (πρώην εγκαταστάσεις "Καψαλιανού"),και ο χώρος της πλατ Αγίου Γεωργίου.
Για τον χώρο του Κουμπές, θα χρειασθεί ,[όπως το επισημάναμε (γραπτώς !),εγκαίρως τότε, πριν την ανάπλαση οδού Σταμαθιουδάκη] ,ένας ανισόπεδος (τεχνικά εφικτός) κόμβος, ώστε να μην υπάρχουν οι επικίνδυνες αριστερές στροφές.
Εγινε η ανάπλαση, και ,υποχρεωτικά, κάποια στιγμή θα την "γκρεμίσουμε" για να υλοποιήσουμε τον κόμβο προς τον χώρο στάθμευσης.
Για τον χώρο της πλατ Αγίου Γεωργίου, θα έχουμε μια "ιδια ιστορία" !
Δεν φτειάξαμε υπόγειο γκαράζ, και κάποια στιγμή θα γκρεμίσουμε όσα σήμερα κτίζουμε, για να το υλοποιήσουμε.
Θέλω να πω, ότι δεν έχουμε ένα σαφή σχεδιασμό πάνω στον οποίο να κτίζουμε τις υποδομές και τις επενδύσεις μας, και ,αργότερα αυτές "οι αμαρτίες" θα ταλαιπωρήσουν "τα τέκνα μας",τα οποία θα τις γκρεμίσουν, για να κάνουν "τα δέοντα" ,τα οποία εμείς τα γνωρίζουμε ,όμως τα "προσπερνούμε".
Δικαιολογίες πάντα (δυστυχώς) υπάρχουν, όπως επί παραδείγματι οι αναφορές στους "άξονες" ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων, που χρηματοδοτούν με την λογική του "μη χάσουμε τα χρήματα" !
Συνημμένα ανεβάζω παληά άρθρα μου, στον τοπικό τύπο, για "τις αμαρτίες γονέων" και τις συνέπειες τους :